Χωρίς καμία ενημέρωση, η διεύθυνση του καναλιού αποφάσισε να τερματίσει τη συνεργασία του με τα στελέχη της εκπομπής, κόβοντας αναπάντεχα την απογευματινή εκπομπή του καναλιού.

Αυτό μας ξάφνιασε, καθώς λίγες ημέρες προηγουμένως το κανάλι μάς ενημέρωσε για την αλλαγή της ώρας προβολής της εκπομπής, που από 3 το μεσημέρι, θα ξεκινούσε στις 2! Αυτή η αλλαγή δεν προμήνυε σε τίποτα τη χθεσινή εξέλιξη. 

Μια μέρα μετά, η παρουσιάστρια της εκπομπής μέσα από μια ανάρτηση της στα social mediα, δίνει το δικό της μήνυμα για το κόψιμο της εκπομπής, «ρίχνοντας» ωστόσο τα βέλη της στους ανθρώπους του καναλιού. Μέσα από ένα μακροσκελές κείμενο που έγραψε, εμείς ξεχωρίσαμε το πιο κάτω απόσπασμα, που αφήνει να εννοηθεί πως δεν είχε καμία στήριξη. Χαρακτηριστικά έγραψε: «Ένα καράβι που πλέει μόνο του στο πέλαγος, χωρίς μηχανικό, χωρίς αρμόδιο καπετάνιο, χωρίς κουπιά, δεν έχει καμία ελπίδα. Προσπαθήσαμε να φτιάξουμε κουπιά απ’ τα κατάρτια, αλλά τα πήρε το κύμα». 

Διάβασε ολόκληρη την ανάρτηση της: 

Ποτέ δεν θεώρησα ιδιαίτερα σημαντική την προσφορά των social media στη ζωή μας. Πίστευα ότι μέσα από αυτά εξιδανικεύουμε τον εαυτό μας, τρέφουμε τον εγωισμό μας και ζούμε παγιδευμένοι σ’ έναν μικρόκοσμο πλημμυρισμένο από επιφάνεια, ματαιοδοξία και στεγνή αντικειμενοποίηση της εικόνας μας.

Κι όμως, όταν μαζευτήκαμε πολλοί σε αυτό το λογαριασμό και αντιλήφθηκα το ποσό μπορεί να επηρεάσει μια «ιδανική εικόνα», άρχισα να αφιερώνω όλο και περισσότερο χρόνο, αποσπώντας τον από το διάβασμα, ακόμη και την κοινωνική ζωή μου κάποιες φορές. 

Αυτόν τον 1,5 μήνα, με αποκορύφωση τη χθεσινή και τη σημερινή ημέρα, ένιωσα έντονα την ανάγκη να πω σε όλους ένα τεράστιο ευχαριστώ, για όλη αυτή τη στήριξη και την αγκαλιά που μου ανοίξατε όλοι, ανεξαιρέτως. Και να αναθεωρήσω για την «ουσία» των social media, που χωρίς αυτά δεν θα μπορούσα να εκφράσω όλα αυτά που νιώθω σήμερα. 

Τι νιώθω; Το πρώτο συναίσθημα που ένιωσα χθές και συνεχίζω να νιώθω και σήμερα είναι χαρά και ευγνωμοσύνη. Πριν προλάβετε να με πείτε τρελή, περιμένετε, θα σας εξηγήσω. Αυτό τον 1,5 μήνα γνώρισα υπέροχους ανθρώπους, την ομάδα μου, που με εμπιστεύτηκαν, με αγάπησαν, με άκουσαν. Το ίδιο έκανα και εγώ!

Η πρώτη μέρα μάς βρήκε ιδεαλιστικά να συζητάμε τι θέλουμε να αλλάξουμε στην τηλεόραση. Ο καθένας από εμάς ανέλαβε αυτό που του άρεσε και αυτό που τον αντιπροσώπευε καλύτερα. Προσπαθήσαμε εκτός από ψυχαγωγία, να δώσουμε στον κόσμο και ουσία, γιατί ήμασταν όλοι της λογικής πως αν κάποιος μπορεί να επηρεαστεί έστω και λίγο από εσένα, ας είναι να επηρεαστεί μόνο θετικά. Και ό,τι καταφέραμε, το καταφέραμε μόνοι μας, χωρίς στήριξη ή κάποια συμβουλή.

Σήμερα ξεκινά μια νέα αρχή για όλη την ομάδα μου και για εμένα, αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως όλοι μας φύγαμε με αξιοπρέπεια. Διότι όλοι μας ήμασταν σωστοί επαγγελματίες που δούλεψαν, διάβασαν και αντιμετώπισαν με σοβαρότητα και πίστη αυτό που έκαναν. Νέα πρόσωπα, νέοι άνθρωποι που προσπάθησαν, σεβάστηκαν και πίστεψαν ο ένας στον άλλο. Αυτό μας έδωσε τη δύναμη να φύγουμε χαρούμενοι, γεμάτοι αξιοπρέπεια και αισιοδοξία για το μέλλον μας. Εγώ πιστεύω ακόμη στους ανθρώπους της ομάδας μου και δεν θα σταματήσω ποτέ να πιστεύω. Γιατί είναι αξιόλογοι νέοι για το μέλλον αυτού του κόσμου και είμαι περήφανη γι’ αυτούς. 

Όσο για την απροειδοποίητη διακοπή μας; Τη δικαιολογώ. Η εξουσία πάντοτε ήταν ενάντια του δικαίου και του καλού. Γιατί ν’ αλλάξει τώρα; Δεν φταίει ο άνθρωπος, φταίει η εξουσία που για λίγο του θόλωσε το μυαλό και δεν σκέφτηκε το δίκαιο. Μια κακή στιγμή ήταν, δεν μπορεί να χαρακτηρίσει μια κακή στιγμή έναν άνθρωπο. Προς Θεού!

Ένα καράβι που πλέει μόνο του στο πέλαγος, χωρίς μηχανικό, χωρίς αρμόδιο καπετάνιο, χωρίς κουπιά, δεν έχει καμία ελπίδα. Προσπαθήσαμε να φτιάξουμε κουπιά απ’ τα κατάρτια, αλλά τα πήρε το κύμα. Μετά η τρικυμία δεν άργησε να φανεί. Το καράβι βούλιαξε, οι άνθρωποι όμως σώθηκαν. Και είναι ο άνθρωπος που έχει σημασία, όχι το καράβι!

Για την πραγματική «παρέα μου», που δεν θα χαθεί.

Για την Έλενα, τη Μαρία, τη Μικαελα, τον Αλέξανδρο, τον Μιχάλη, τον Πέτρο, τον κ.Τσαλακό. Για όλα τα παιδιά στους διαδρόμους που μας στήριξαν. Για όλο αυτό το τεράστιο κτίριο με τους υπέροχους ανθρώπους. Για όλες τις εταιρίες που μας εμπιστεύτηκαν.

Τέλος, είχα την ευκαιρία να επιστρέψω για λίγο το πρωί στο διάβασμα που τόσο αγαπώ. Στα χέρια μου κρατούσα ένα βιβλίο από τον αγαπημένο μου Γκαμπριέλ Γκαρσια Μάρκες, εκεί διάβασα: «Πάντα θα υπάρχουν άτομα που θα σε απογοητεύουν. Εσύ, συνέχισε να εμπιστεύεσαι. Όμως, να είσαι επιφυλακτικός με τα άτομα που θα εμπιστευθείς για δεύτερη φορά!

Μην απογοητεύεσαι επειδή κάποια προσπάθεια σου απέτυχε. Τα καλύτερα έρχονται όταν δεν τα περιμένεις! Έχε γεμάτη την καρδιά σου με χαρά και αισιοδοξία. Μη λυπάσαι για τίποτα. Γιατί το καθετί που συμβαίνει, πάντα συμβαίνει για κάποιο λόγο!!!»