Ο σύντροφος της Ελένης Χατζίδου, έζησε μια τραγική εμπειρία πριν πέντε χρόνια, όπου μετά από πυροβολισμό, ακρωτηρίασαν το πόδι του. 

Για τον ακρωτηριασμό του και το πρώτο διάστημα που ακολούθησε, ο ίδιος βρήκε δύναμη στο διάβασμα και τα βιβλία και κάπως έτσι γεννήθηκε η δεύτερη αγάπη της ζωής του.

Για το θέμα αυτό ανέφερε χαρακτηριστικά. «Είμαι ονειροπόλος, αλλά συγχρόνως ρεαλιστής. Η σωματική, ψυχολογική και επαγγελματική αποκατάσταση ήταν πολύ δύσκολη. Ήμουν για έξι μήνες σε καροτσάκι και χρειάστηκε πολύς χρόνος και μεγάλη προσπάθεια μέχρι να καταφέρω να κάνω τα πρώτα μου βήματα. Όταν βγήκα από το νοσοκομείο ήμουν 150 κιλά. Πάλεψα σκληρά, με γυμναστική και διατροφή για να επανέλθω στην πρότερη εικόνα μου. Ξεκίνησα να διαβάζω, αυτό είναι κάτι που με δυνάμωσε και μπόρεσα να διαχειριστώ τα όσα ακολούθησαν. Ήξερα ότι έπρεπε να δώσω τις απαντήσεις μου στον Ετεοκλή. Μετά από αυτή την ιστορία κέρδισα πολλούς ανθρώπους, αλλά έχασα κάποιους άλλους. Υπήρξαν κάποιοι που απομακρύνθηκαν… Δεν είμαι όμως άνθρωπος που θέλω να ζω με αρνητικά συναισθήματα και, όταν έδωσα τις απαντήσεις μου, κατάλαβα ότι αρκετοί δεν έφυγαν από κακία ή επειδή με κρέμασαν, απλά κάποιοι δεν μπορούν να το διαχειριστούν όλο αυτό. Είναι κακό να κατακρίνεις ένα πρόσωπο επειδή δεν αντέχει να βλέπει ένα φίλο του να περνάει κάτι τόσο δύσκολο. Κάποια είναι πιο λιγόψυχοι, δεν το αντέχουν όλο αυτό. Γενικά, θέλω να βλέπω τη θετική πλευρά, δεν θέλω να μπω στη διαδικασία να πω ότι είχα ένα φίλο που με άφησε. Το θεωρώ πολύ μικρό να σκέφτομαι έτσι ύστερα από όλα αυτά που μου έχουν συμβεί.  Ευχαριστώ οποιονδήποτε αφιέρωσε έστω και δέκα λεπτά από τη ζωή του και άφησε τη δουλειά του και την οικογένειά του για να έρθει να με δει στο νοσοκομείο. Αυτά τα δέκα λεπτά εμένα μου έδωσαν δύναμη μέσα στη μέρα. Για οποιονδήποτε λόγο κι αν το έκανε, ακόμα κι αν ήρθε να με δει απλά για να μάθει την ιστορία».

Όσο αφορά τη συνάντηση με τον άνθρωπο που τον πυροβόλησε, ο ίδιος περιγράφει τη στιγμή και συγκλονίζει με όσα ανέφερε: «Το δράστη τον είδα μόνο στο δικαστήριο. Είναι πολύ δύσκολο να βλέπεις μπροστά σου τον άνθρωπο που σου κατέστρεψε τη ζωή. Το πιο θλιβερό και σοκαριστικό, που σε κάνει να αναρωτιέσαι σε τι κόσμο θα φέρεις τα παιδιά σου, είναι ότι ένας άνθρωπος που προσπάθησε να αφαιρέσει μια ζωή δεν έχει την ανάγκη να πει μια “συγγνώμη”. Μέχρι σήμερα -έχουν περάσει πέντε χρόνια- δεν μου είπε ποτέ ένα “συγγνώμη”. Ούτε από το οικογενειακό του περιβάλλον υπήρξε το παραμικρό ενδιαφέρον. Εδώ ένα σκυλάκι ή ένα γατάκι μπορεί να χτυπήσεις στο δρόμο και τρέμει η καρδιά σου, δεν μπορείς να κοιμηθείς το βράδυ, λες “δεν το πιστεύω”. Πόσω μάλλον να αποφασίσεις εν ψυχρώ να αφαιρέσεις μια ανθρώπινη ζωή. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μπορεί να έχει τέτοια δύναμη. Εγώ τρομάζω στην ιδέα ότι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι που κυκλοφορούν ανάμεσά μας».

Ακόμα κι αν αυτό το κεφάλαιο δεν έχει ακόμα κλείσει οριστικά μέσα του, φαίνεται πως το αφήνει πίσω του.