Απολογείται που ξεχάστηκε να μου στείλει τις φωτογραφίες, αλλά ως παλιά «καραβάνα» που ξέρει πώς είναι να έχεις υπό τη συνεχή φροντίδα σου ένα βρέφος, σε σημείο που ξεχνάς μέχρι και το όνομά σου από τα απανωτά ξενύχτια, της λέω να μην το σκέφτεται καν και γελάω. Γελάει κι εκείνη μαζί μου. Είναι σαν να ξαλαφρώνει κάπως, αφού είναι εμφανές πως η ζωή της έχει πάρει στροφή 180 μοιρών. Η ίδια, όμως, βιώνοντας τη μητρότητα στα 41 της, είναι απόλυτα συνειδητοποιημένη. Ξέρει τι θέλει, αλλά και τι είναι διατεθειμένη να αφήσει πίσω απ’ τα παλιά. 

Άσε με να μαντέψω. Η καθημερινότητά σου άλλαξε εντελώς με τον ερχομό του γιου σου; 

Ήρθαν τα πάνω κάτω! Η καθημερινότητά μου όπως τη γνώριζα προτού γεννηθεί το μωρό ήταν… Αλήθεια, δεν θυμάμαι πώς ήταν. Τα πάντα, πλέον, περιστρέφονται γύρω από τις ανάγκες του γιου μου. 

Αν σου έλεγε κάποιος παλαιότερα ότι η ζωή θα περιστρεφόταν γύρω από ένα λιλιπούτειο πλάσμα, θα τον πίστευες; 

Σε καμία περίπτωση. Γιατί μέχρι τα 41 μου, η ζωή μου περιστρεφόταν γύρω από τη δουλειά μου. Πολλές φορές, δούλευα περισσότερες από 12 ώρες τη μέρα. Αν και τον τελευταίο χρόνο, προτού μείνω έγκυος, είχα ελαττώσει τους ρυθμούς μου. 

Παρόλο που είμαι σίγουρη ότι ο γιος σου σού έδειξε τι σημαίνει απόλυτη ευτυχία, υπήρξαν στιγμές που έπεσες ψυχολογικά, καθώς λόγω ορμονών πολλές γυναίκες περνάνε επιλόχεια κατάθλιψη; 

Ναι, για διάφορους λόγους όμως. Δεν έφταιγαν μόνο οι ορμόνες. Δεν είχα και την πιο εύκολη γέννα. Ο Μάξιμος γεννήθηκε με σπασμένο το άνω βραχιόνιο, ενώ την ίδια μέρα απεβίωσε ο πεθερός μου. Αυτό από μόνο του με επηρέασε ψυχολογικά. Τον πρώτο μήνα, άλλαζα το μωρό μου και δεν ήμουν σίγουρη αν τον πονούσα ή όχι. Ευτυχώς, τώρα είναι όλα καλά με το χέρι του. Φυσικά παίζουν ρόλο οι ορμόνες, αλλά και το γεγονός ότι νιώθεις πως υπάρχει ένα πλάσμα που εξαρτάται πλήρως από εσένα. Ειδικά όταν θηλάζεις αποκλειστικά -και το μωρό σου δεν δέχεται το μπιμπερό- δεν μπορείς να πας πουθενά χωρίς εκείνο. Πέρα από αυτό, όμως,για μένα έπαιξε και ρόλο το πόσο άλλαξε η ζωή μου. Ήμουν ένα πολύ δραστήριο άτομο με τη δουλειά μου και ξαφνικά βρέθηκα κλεισμένη στο σπίτι. Στη δουλειά μου πρέπει να είσαι παρούσα συνεχώς. Ένιωσα κάποιες στιγμές και δεν ντρέπομαι να το πω, ότι άφηνα δουλειές -στο θέατρο κυρίως- να περάσουν και πως αυτό θα μου κόστιζε στο μέλλον. Όλα αυτά, συν οι ορμόνες… ωραίο «κοκτέιλ» για να πέσεις ψυχολογικά. Οι μαύρες μου όμως δεν κρατούσαν και πολύ, γιατί μόλις έβλεπα τον Μάξιμο φωτιζόταν ο κόσμος μου όλος.

Σχετικά πρόσφατα, τράβηξες την προσοχή πάνω σου, σε σχέση με τον δημόσιο θηλασμό. Θεωρείς ότι χειρίστηκες σωστά το θέμα;

Δεν ξέρω αν το χειρίστηκα σωστά ή όχι. Έκανα εκείνο που θεωρούσα σωστό και μού υπεδείκνυε το ένστικτό μου. Το αν είναι σωστό για την κυπριακή κοινωνία, δεν ξέρω. Και δεν με αφορά κιόλας. Είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι δεν ήρθαμε σε αυτή τη γη για να προσαρμοστούμε στα «δεδομένα» που ήδη επικρατούν. Αυτός που δεν προσαρμόζεται, είναι και αυτός που βοηθά στο να αλλάξει ο κόσμος. 

Τι σου έλεγαν, όμως, όσοι σε συναντούσαν από κοντά; 

Οι περισσότεροι μου έλεγαν ότι επιτέλους βρέθηκε κάποιος να τους τα πει ένα χεράκι και να μιλήσει δημόσια για πράγματα που συνήθως λέγονται μόνο σε παρέες. 

Πριν γίνεις μητέρα, μπορούσες να φανταστείς ότι θα ερχόταν μια μέρα που θα διεκδικούσες τα αυτονόητα;

Για το συγκεκριμένο θέμα, όχι. Αλλά να σου πω, στην Κύπρο ειδικά, δεν διεκδικούμε συνεχώς τα αυτονόητα; Κυρίως σε θέματα που αφορούν τη γυναίκα. 

Μετά από τη δημοσιοποίηση, υπάρχει κόσμος που εξακολουθεί να σε κοιτάει περίεργα όταν θηλάζεις; 

Ναι. Μάλιστα, πριν λίγο καιρό, κάποιος με ρώτησε αν θέλω σεντονάκι για να σκεπαστώ. 

Το τελευταίο διάστημα, ολοένα και περισσότερο επεκτείνεται το κίνημα κατά των εμβολίων. Ποια είναι η δική σου άποψη στο θέμα; 

Δύσκολο το ζήτημα που εγείρεις. Για μένα, δεν υπάρχει ξεκάθαρη απάντηση. Το έχω ψάξει το θέμα και μάλιστα εις βάθος. Καταλαβαίνω την ανησυχία των γονιών που εμβολιάζουν τα παιδιά τους, αλλά κατανοώ και την ανησυχία όσων δεν θέλουν να βάλουν όλες εκείνες τις ουσίες στο σώμα του παιδιού τους. Επιπλέον, θεωρώ ότι είναι αχρείαστος όλος αυτός ο πανικός που γίνεται από τα ΜΜΕ. Για μένα, είναι ξεκάθαρη η προσπάθεια, καθώς ο φόβος είναι αυτός που κατευθύνει και ελέγχει τις μάζες. Εγώ, πάντως, στον εαυτό μου δεν έχω κάνει ούτε ένα εμβόλιο. Ως παιδί έβγαλα ιλαρά, μαγουλά, ερυθρά, ανεμοβλογιά, κοκκύτη, οστρακιά και από ό,τι βλέπετε είμαι ακόμα ζωντανή και μια χαρά. Α, μην ξεχνάς, ότι μέσω του θηλασμού πέρασα και κάποια αντισώματα στο μωρό μου. Είναι, όμως, μια πάρα πολύ δύσκολη απόφαση γι’ έναν γονιό και πραγματικά για μένα είναι μια από εκείνες τις περιπτώσεις που δεν ξέρεις τι είναι σωστό και τι  λάθος.  

Όσο ήσουν έγκυος, είχες δηλώσει πως ήθελες να φέρεις στον κόσμο τη συνέχεια του Αλέξη. Εξακολουθείς να πιστεύεις το ίδιο ή ο Μάξιμος μοιάζει περισσότερο σε σένα; 

Το είπα αυτό, όχι σε σχέση με την εξωτερική του εμφάνιση -αν και εδώ που τα λέμε, μάλλον, μοιάζει και στους δυο μας- αλλά αναφορικά με τη συνέχεια του ως ανθρώπου. Για μένα, ο Μάξιμος είναι η συνέχεια και των δύο μας. Όπως σού ανάφερα προηγουμένως, τη μέρα που γεννήθηκε ο Μάξιμος «έφυγε» από τη ζωή ο πατέρας του Αλέξη. Είχε  «φύγει» στις 02:35, στις 22 Φεβρουαρίου, 2017. Στις 20:35, ήρθε στη ζωή ο Μάξιμος. Εμείς, δεν γνωρίζαμε ότι είχε  «φύγει» ο πεθερός μου.  Το μάθαμε μετά τη γέννα. Μέσα σε μια μέρα, ζήσαμε όλο τον κύκλο της ζωής. Για μένα, αυτή είναι η συνέχεια.

Ο μικρούλης «τάραξε» άθελα του τις ισορροπίες μεταξύ εσένα και του συζύγου σου; 

Δεν θα έλεγα ότι τις «τάραξε». Προσαρμοζόμαστε... Προσπαθώ, όσο μπορώ, να δίνω στον Αλέξη την ίδια σημασία που έδινα και προηγουμένως. Και λέω ότι προσπαθώ εγώ, γιατί συνήθως εμείς οι γυναίκες είναι που ξεχνούμε τον άντρα μας και δινόμαστε αποκλειστικά στο μωρό. Ο Αλέξης είναι το ίδιο περιποιητικός και τρυφερός με πριν. Προσπαθούμε και οι δύο να ζήσουμε αυτή την υπέροχη εμπειρία, που λέγεται μητρότητα και πατρότητα, αλλά κρατώντας ένα κομμάτι που είναι μόνο η Μέλανη και ο Αλέξης. 

Παλαιότερα, είχες πει πως ο Αλέξης είναι το άλλο σου μισό. Είναι και ο πατέρας που φανταζόσουν για το παιδί σου; 

Ναι. Και επειδή έχω ζήσει τον Αλέξη ως πατέρα, αφού έχει τρία παιδιά από τον προηγούμενο του γάμο, ήξερα πώς θα ήταν. Είναι ένας δραστήριος πατέρας, «hands on» που λένε οι Άγγλοι. Δεν υπάρχουν πολλοί πατεράδες όπως ο Αλέξης.  

Από την προσωπική σου εμπειρία, όταν μια γυναίκα βιώνει τη μητρότητα στα 40 της, είναι πιο συνειδητοποιημένη και κατασταλαγμένη ως μητέρα;

Πιστεύω πως ναι. Και γι’ αυτό θεωρώ ότι ήταν πιο εύκολο για μένα να αλλάξω τη ζωή μου ριζικά. Στα 40, έχεις ζήσει πολλά πράγματα κι είσαι πιο έτοιμη. Σε αυτή την ηλικία, ξέρεις πολύ καλά τι θέλεις από τη ζωή σου και τι είσαι διατεθειμένη να αφήσεις πίσω. 

Το κεφάλαιο παρουσίαση, έχει κλείσει για σένα; 

Δεν ξέρω. Ποτέ μην λες ποτέ. Αν και προς το παρόν, δεν είναι κάτι που με ενδιαφέρει. Νιώθω ότι θα πρέπει να είναι κάτι πάρα πολύ καλό και δυνατό για να ξαναμπώ σ’ αυτόν τον χώρο. 

Υπάρχουν πράγματα που θέλεις να κάνεις και ακόμη δεν σου δόθηκε η ευκαιρία; 

Ου, πολλά. Συνεχίζω να κάνω όνειρα για πολλά πράγματα… Θέλω να κάνω πράγματα για μένα πρωτίστως, αλλά και για τον Μάξιμο πια, γιατί θέλω να έχει ένα καλό πρότυπο μητέρας/γυναίκας. Στην εκδήλωση για τον ταυτόχρονο μητρικό θηλασμό που έγινε το 2017, παρευρέθηκε και ο Υπουργός Υγείας Γιώργος Παμπορίδης, ο οποίος είπε κάτι ιδιαίτερα σημαντικό,  που με άγγιξε πάρα πολύ. Σε συνέχεια της δήλωσης του «Να μην κωλώνουμε και να θηλάζουμε δημόσια και σε όποιον δεν αρέσει, να φεύγει», πρόσθεσε: «Εσείς οι γυναίκες, κρατάτε το κλειδί. Αν εσείς πιστεύετε ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν, τότε φροντίστε να μεγαλώσετε τα παιδιά σας με τέτοιο τρόπο, ώστε να έχουν άλλα μυαλά από τους σημερινούς, πιο ανοικτά. Εσείς κρατάτε στα χέρια σας τους αυριανούς προέδρους, βουλευτές, πολίτες». Αυτή η δήλωσή του είναι για μένα στόχος, όχι στο να γίνει πρόεδρος ή βουλευτής ο γιος μου, αλλά στο να έχει τέτοια πρότυπα και εικόνες, ώστε να γίνει ένας καλός άνθρωπος. 

Να υποθέσω, λοιπόν, ότι δεν θα άλλαζες με τίποτα την παρούσα καθημερινότητά σου, που είναι γεμάτη πάνες, αγκαλιές και παιδικά χαμόγελα;

Φυσικά και δεν θα την άλλαζα, αν και με τον Μάξιμο κάνουμε και πολλά άλλα πράγματα μαζί. Έχει γίνει ο κολλητός μου. Παντού κυκλοφορούμε μαζί!