Φωτογραφίες: Μάριος Ιωσηφίδης

Ο Thomas είναι από την Ελβετία. Η Gabriele γεννήθηκε στην Κύπρο, από γονείς από τη Γερμανία και την Ελβετία. Έφυγε στην ηλικία των δέκα ετών κι έκτοτε η Κύπρος κατείχε μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά της, καθώς ήταν άμεσα συνδεδεμένη με την εποχή της αθωότητας. Οι δυο τους γνωρίστηκαν στο Μόνακο και απέκτησαν μια υπέροχη οικογένεια. Πριν από δέκα χρόνια, μια επαγγελματική πρόταση του Thomas τούς έφερε στην Κύπρο. Κάπως έτσι, βρέθηκαν σ΄ένα ηλιόλουστο περιβάλλον, με τρία παιδιά, ενώ στην πορεία απέκτησαν ακόμη ένα. Η Gabriele ως οικογενειακή σύμβουλος εντοπίζοντας τις αδυναμίες που υπάρχουν στην κυπριακή κοινωνία και την ελλιπή στήριξη προς τα νέα ζευγάρια, αποφάσισε να φτιάξει με τον σύζυγό της ένα σπίτι που βοηθά τους γονείς μέσα από συνεδρίες να αντιμετωπίσουν τις απαιτήσεις και τις δυσκολίες που έχει το μεγάλωμα των παιδιών. Συνάμα, είναι ένας μέρος που ενδυναμώνει το συναισθηματικό δέσιμο των μελών μιας οικογένειας, ενώ τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να κοινωνικοποιηθούν μέσα σ΄ένα περιβάλλον που καλλιεργεί τη δημιουργικότητα και τη φαντασία τους, καθώς και να λάβουν μέρος σε εργαστήρια ζωγραφικής και ξυλουργικής, με σκοπό να τονωθεί η αυτοπεποίθησή τους, μέσα από μια διασκεδαστική διαδικασία. Φτάνοντας στο «The Family House» ένα ηλιόλουστο πρωινό, οι δυο τους με υποδέχονται εγκάρδια και με ενθουσιασμό με ξεναγούν στο σπιτικό τους, το οποίο έχουν δημιουργήσει με μεράκι και αγάπη, μυώντας με στη φιλοσοφία του «The Family House». «Πραγματικά, εκπέμπει μια απίστευτη οικειότητα και ζεστασιά», τους λέω συνεπαρμένη από την ατμόσφαιρα, εισπράττοντας ένα διπλό χαμόγελο ικανοποίησης. «Οι περισσότεροι μάς ρωτάνε αν αυτό είναι και στην πραγματικότητα το σπίτι μας. Και χαιρόμαστε ακούγοντας αυτή την ερώτηση, γιατί το “The Family House” είναι βγαλμένο από την καρδιά μας», μου επισημαίνει ο Thomas, καθώς καθόμαστε στην εξωτερική βεράντα, με τη Gabriele να μου φτιάχνει τον πρώτο καφέ της ημέρας. 

Πώς προέκυψε η ιδέα της δημιουργίας του «The family House»;

Gabriele: Διαμορφώθηκε στο μυαλό μου πριν από 8 χρόνια. Βασικά προήλθε ένεκα της δουλειάς μου, μέσω της οποίας ασκώ συμβουλευτικό ρόλο και στηρίζω οικογένειες, ενώ έχω ειδίκευση στην παιδική ανάπτυξη και ψυχολογία. Σκοπός μου είναι να αποτρέψω  ορισμένες συμπεριφορές, καθοδηγώντας και εκπαιδεύοντας τους γονείς σε σχέση με τα παιδιά τους. Η καθοδήγηση πρέπει να είναι μέσω ενός δημιουργικού και υποστηρικτικού τρόπου. Αυτό είναι και το όραμά μας στο «The family House»: να στηρίζουμε και να αποτελούμε πηγή έμπνευσης για γονείς και παιδιά. 

Γιατί λοιπόν δεν ανοίξατε νωρίτερα το «The family House»;

Gabriele: Το επεξεργαζόμασταν. Για την ακρίβεια, η δημιουργία του συνέπεσε με την οικονομική κρίση στην Κύπρο. 

Thomas: Είχαμε βρει το σπίτι που θα στέγαζε το «The family House», είχαμε κλείσει συμβόλαιο, είχαμε αποταθεί σε αρχιτέκτονα για να διαμορφώσουμε κατάλληλα τον χώρο… Όλα ήταν έτοιμα για να ξεκινήσουμε τη δημιουργία του, αλλά τα δεδομένα στην οικονομία μάς έκαναν να αναβάλλουμε προσωρινά τα σχέδια μας. Δεν είχε κανένα νόημα να δημιουργήσουμε κάτι που δεν ήταν γνωστό για τα κυπριακά δεδομένα και κοντά στη νοοτροπία της χώρας, τη στιγμή που η οικονομία κατάρρεε. Στο εν τω μεταξύ, διαφοροποιήθηκαν τα προσωπικά μας δεδομένα, καθώς λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων χρειάστηκε να επιστρέψω στη Γερμανία το 2013, με τη Gabriele και τα παιδιά να με ακολουθούν το 2014. Το 2016 επιστρέψαμε στην Κύπρο με σκοπό να δημιουργήσουμε το «The family House». 

Γιατί δεν προτιμήσατε να ανοίξετε το «The family House» στο εξωτερικό, όπου εκεί ο κόσμος εκεί είναι πιο εξοικειωμένος με τη φιλοσοφία του, σε σχέση με την Κύπρο;  

Gabriele: Αυτή ακριβώς ήταν η πρόκληση. Λατρεύω τους Κύπριους που είναι τόσο εκδηλωτικοί. Ειδικά οι γονείς που ανήκουν στη νέα γενιά, είναι πιο ανοιχτόμυαλοι και θέλουν να προσφέρουν ό,τι καλύτερο στα παιδιά τους. Προσωπικά με ενοχλούσε που έβλεπα ότι δεν υπήρχε στήριξη στις εγκυμονούσες και τους νέους γονείς σε αυτό το τόσο σημαντικό βήμα στη ζωή τους. Σε αυτό ακριβώς θέλουμε να συμβάλλουμε μέσω του «The family House». Να στηρίξουμε τα ζευγάρια και να τα εκπαιδεύσουμε να αντιμετωπίσουμε αυτές τις μεγάλες αλλαγές στην καθημερινότητά τους. Αυτό μακροπρόθεσμα θα έχει θετικές επιδράσεις στην κυπριακή κοινωνία. 

Ποια τάξη έχει τη μεγαλύτερη ανταπόκριση; Για εγκύους, για βρέφη, για νήπια ή για παιδιά; 

Gabriele: Είναι λίγο δύσκολο να δώσω μια ξεκάθαρη απάντηση πάνω σε αυτό. Στο «The family House» προσφέρουμε μαθήματα για την υγιεινή διατροφή, την ανάπτυξη των βρεφών και πώς οι γονείς θα αναπτύξουν ένα συναισθηματικό δέσιμο μαζί τους. Παράλληλα, βοηθάμε τις νέες μητέρες να αντιληφθούν τα σημάδια που τους δίνουν τα βρέφη τους. Στις εγκυμονούσες δίνουμε συμβουλές για το πώς να προετοιμαστούν για τη γέννα, ενώ εστιάζω στο να τις προετοιμάσω για το νέο ρόλο τους ως μητέρες και πώς θα αλλάξει ο ερχομός ενός βρέφους όλη τη δυναμική της οικογένειας τους. Τους προσφέρω, δηλαδή, την απαιτούμενη ψυχολογική υποστήριξη για τις αλλαγές που θα υπάρξουν στη σχέση με τον σύντροφό τους, προσφέροντας τους συμβουλές για το πώς να τη διατηρήσουν σταθερή και πώς να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους το πρώτο διάστημα. Επίσης, δίνουμε συμβουλές σε γονείς με παιδιά στην εφηβεία, ενώ τα παιδιά μπορούν να αναπτύξουν τη δημιουργικότητά τους στα εργαστήρια ζωγραφικής και ξυλουργικής, καθώς και στους άλλους χώρους που διατηρούμε. 

Thomas: Απλώς να διευκρινίσουμε πως ο ρόλος μας δεν είναι να προσέχουμε παιδιά. Δηλαδή δεν είναι ένας μέρος όπου οι γονείς μπορούν να φέρουν τα παιδιά τους και να τα παραλάβουν μετά από μερικές ώρες. Δεν είναι αυτή η φιλοσοφία μας. Είναι ένα μέρος για όλη την οικογένεια, όπου τα μέλη της μπορούν να περάσουν ποιοτικό και δημιουργικό χρόνο, ενισχύοντας το δέσιμο μεταξύ τους. Η Gabriele ως πτυχιούχος οικογενειακή σύμβουλος προσφέρει στους γονείς τα απαραίτητα «εργαλεία», βοηθώντας τους να αντεπεξέλθουν στον ρόλο τους με τα παιδιά τους, κάθε ηλικίας.  

Συνήθως, οι νέοι γονείς που έρχονται κοντά σας είναι φοβισμένοι και αγχωμένοι; 

Gabriele: Περισσότερο είναι περίεργοι. Πολλοί έρχονται στο πλαίσιο ενός σεμιναρίου ή εργαστηρίου που διοργανώνουμε, το οποίου ανακοινώνουμε μέσα από τη σελίδα μας στο Facebook. Έτσι, έχουν την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με τη φιλοσοφία μας, να συνομιλήσουμε μεταξύ μας και ζητούν να μάθουν περισσότερα για το τι ακριβώς προσφέρουμε στο «The family House». 

Φεύγοντας, συνήθως, τι σας λένε; 

Thomas: Το feedback είναι πολύ θετικό και αυτό το διαπιστώνουμε και από την κριτική που δεχόμαστε στη σελίδα μας στο Facebook. Ο κόσμος φεύγει ευχαριστημένος και αυτό μας χαροποιεί ιδιαίτερα, γιατί καταφέραμε να δημιουργήσουμε ένα ζεστό και φιλόξενο περιβάλλον. 

Gabriele: Αισθάνονται οικεία. Συνομιλώντας μαζί τους, ο κόσμος μού ανοίγετε, ζητά τις συμβουλές μου σχετικά με τη δική του οικογένεια και είναι υπέροχο που υπάρχει ένα δέσιμο μεταξύ μας. 

Παρόλο που εσείς δίνετε τις συμβουλές προς τους γονείς, εσείς τι μαθαίνετε από την επαφή μαζί τους; 

Gabriele: Έστω και αν εγώ είμαι αυτή που κατέχει τα πτυχία και έχω εμπειρίες σε διαφορετικές ηλικίες ως μαμά τεσσάρων παιδιών, πάντα είμαι ανοιχτή στο να ακούσω και να μάθω από τις εμπειρίες του καθενός. Αυτό είναι που αγαπώ τόσο πολύ στο «The family House». Ότι η επικοινωνία δεν είναι μονόδρομη, αλλά αμφίδρομη. Υπάρχει αλληλεπίδραση μεταξύ μας. 

Εσύ Thomas τι μαθαίνεις από τα παιδιά, στο εργαστήρι ξυλουργικής; 

Ισχύει και για μένα το ίδιο. Όλα τα παιδιά είναι ικανά να κάνουν πολύ περισσότερα απ’ ό,τι εμείς οι ενήλικες πιστεύουμε. Αυτό που λέω στους γονείς, ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα, κάθε κατασκευή είναι ένα αριστούργημα, επειδή την έφτιαξε το παιδί τους. Τα παιδιά είναι χαμογελαστά καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας και υπακούν στους κανόνες. Είναι απίστευτο να βλέπεις ένα κομμάτι ξύλο να μεταμορφώνεται σ’ ένα πλοίο ή σ΄ένα αεροπλάνο. Πολλοί γονείς βλέποντας τις δημιουργίες, με ρωτάνε αν τις έφτιαξα εγώ. Και η απάντηση είναι πάντα αρνητική. Τα ίδια τα παιδιά τους, τις φτιάχνουν. Το μόνο που χρειάζεται να είναι τα καθοδηγείς και να τους παρέχεις τα κατάλληλα εργαλεία, όχι μόνο σε πρακτικό επίπεδο, αλλά και σε πνευματικό. Γιατί βλέπεις τα παιδιά μέσα από αυτή τη διαδικασία να αποκτούν αυτοπεποίθηση και συνάμα να διασκεδάζουν. Μου προσφέρει μια απίστευτη πληρότητα να δουλεύω με το ξύλο και τα παιδιά. Δεν είμαι ξυλουργός όμως. Η ξυλουργική ήταν το χόμπι μου για 30 χρόνια και στη Γερμανία απέκτησα το απαιτούμενο πιστοποιητικό για να μπορώ να δουλεύω μαζί με παιδιά. 

Το motto του «The family House» είναι «It takes a village to raise a child». Αυτό σημαίνει πως όλοι οι γονείς χρειάζονται βοήθεια και καθοδήγηση; 

Gabriele: Απόλυτα. Κανείς δεν πρέπει να πιστεύει ότι μπορεί να το κάνει μόνος του. Πολλές φορές, οι μαμάδες έχουν αυτή την εντύπωση και θεωρούν ότι αποτυγχάνουν στον γονεϊκό τους ρόλο. Οι γονείς και τα παιδιά είναι ένας μικρός κύκλος. Αυτό ο κύκλος πρέπει να ανοίξει και να περιλαμβάνει τους παππούδες, τις γιαγιάδες, τους φίλους, τους δασκάλους και ούτω καθεξής. Τα παιδιά πρέπει να αισθάνονται μέλη μιας ευρύτερης κοινωνίας και να αναπτύσσουν σχέσεις και με άλλους ανθρώπους. Να έχουν έμπνευση στη ζωή τους. Θεωρώ ότι είναι καλό να μοιράζεσαι σκέψεις και ιδέες γενικότερα, αρκεί οι τρίτοι να παραμένουν στον συμβουλευτικό τους ρόλο και να μην παρεμβαίνουν στο πώς οι γονείς μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Είναι λεπτή η ισορροπία σε αυτό το σημείο και χρειάζεται προσοχή. Είναι ωραίο να δείχνεις στον άλλο ότι νοιάζεσαι και ότι θέλεις να τον βοηθήσεις, χωρίς όμως να προσπαθείς να του επιβάλεις τη γνώμη σου. Οπότε, ναι, χρειάζεται ένα ολόκληρο «χωριό» για να μεγαλώσει ένα παιδί, καθώς τόσο εκείνο χρειάζεται θετικά ερεθίσματα από το περιβάλλον, όσο και οι γονείς χρειάζονται στήριξη για να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις με τις οποίες έρχονται αντιμέτωποι καθημερινά. Με θυμώνει το γεγονός ότι δεν υπάρχει κρατική στήριξη προς τις νέες μαμάδες, οι οποίες αναγκάζονται να επιστρέψουν στη δουλειά τους τέσσερις μήνες μετά τη γέννηση του παιδιού τους. Από τη στιγμή που δεν έχουμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε το σύστημα, χρειάζεται να βρούμε αυτή τη στήριξη από το περιβάλλον γύρω μας. Ωστόσο, δεν σημαίνει πως όλο το «χωριό» είναι υπεύθυνο για το μεγάλωμα του παιδιού μας ή ότι όλοι έχουν δικαίωμα να εκφέρουν άποψη στον τρόπο διαπαιδαγώγησης και ανατροφής του. 

Για εσάς, πώς είναι να μεγαλώνετε τέσσερις διαφορετικές προσωπικότητες; 

Thomas: Φανταστικά! Είμαστε όλοι πολύ δεμένοι μεταξύ μας, ενώ η Gabriele λόγω και της επαγγελματικής της ιδιότητας, είναι το άτομο που μας οργανώνει. 

Gabriele: Είναι μια συναρπαστική, υπέροχη περιπέτεια! Η Κυριακή είναι ιερή μέρα για εμάς, που κάνουμε εξορμήσεις. 

Πόσα χρόνια είστε παντρεμένοι; 

Thomas: Τον Μαίο κλείσαμε 18 χρόνια γάμου. 

Πότε ήρθατε στην Κύπρο για πρώτη φορά; 

Thomas: Το 2008. 

Εσύ Gabriele γεννήθηκες στην Κύπρο; 

Ναι, όπου έμεινα μέχρι την ηλικία των 10 ετών. Οι γονείς μου έζησαν στην Κύπρο για 20 χρόνια και βρίσκονταν εδώ και κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής. 

Ωστόσο, δεν έμαθες ελληνικά. 

Thomas: Παρόλο που η ίδια πιστεύει πως δεν μιλά τόσο καλά τη γλώσσα, οι Κύπριοι φίλοι μας λένε το αντίθετο (γέλια). 

Gabriele: Ο λόγος είναι επειδή φοιτούσα σε ιδιωτικό αγγλικό σχολείο και δεν επιτρεπόταν να μιλάμε ελληνικά, ούτε κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων. Στο σπίτι οι γονείς μου δεν μιλούσαν ελληνικά, ενώ ακόμη και όταν βρισκόμουν με τους Κύπριους φίλους μου εκτός σχολείου, μιλούσαμε αγγλικά λόγω συνήθειας. Μόνο με την κυρία που με πρόσεχε -την οποία αποκαλούσα γιαγιά- είχα τη δυνατότητα να μιλώ λίγο τη γλώσσα. 

Πώς καταλήξατε στην Κύπρο;

Thomas: Από σύμπτωση, για την ακρίβεια. Εργαζόμουν για χρόνια στον τομέα της φαρμακοβιομηχανίας και με προσέγγισε μια εταιρεία, προσφέροντας μου δουλειά στην Κύπρο. 

Gabriele: Θέλαμε, όμως, να φύγουμε από τη Γερμανία. Εκείνη την εποχή είχαμε τρία παιδιά. Μεγαλωμένη σε μια χώρα όπως την Κύπρο, με τον κόσμο να είναι τόσο εκδηλωτικός, αισθανόμουν κάπως περιορισμένη στη Γερμανία, με τον μουντό καιρό και τη γερμανική νοοτροπία. Το γεγονός και μόνο ότι είχαμε τρία παιδιά, σε μια χώρα που τα περισσότερα ζευγάρια αποκτούν ένα, το πολύ δυο παιδιά, ερχόταν σε αντίθεση με τη μεγάλη οικογένεια που εμείς θέλαμε να δημιουργήσουμε. Παρά την οργάνωση και τις υποδομές που έχει ως χώρα, θέλαμε να φύγουμε όσο τα παιδιά μας ήταν μικρά σε ηλικία, προκειμένου να διευρύνουν τους ορίζοντες τους και να έρθουν σε επαφή και με διαφορετικές κουλτούρες, όπως είχα εγώ τη δυνατότητα, μεγαλωμένη στην Κύπρο. Ωστόσο, αφήναμε ανοικτό το ενδεχόμενο της επιστροφής στη Γερμανία, όταν τα παιδιά μας θα μεγάλωναν. 

Ποια ήταν η αντίδρασή σου όταν ο Thomas σού ανακοίνωσε ότι δέχθηκε μια επαγγελματική στην Κύπρο, τη χώρα όπου μεγάλωσες; 

Όλοι νομίζουν ότι ήμουν ενθουσιασμένη, κάτι όμως που δεν ισχύει. Ο Thomas είχε πρόταση για δουλειά και στη Νέα Ζηλανδία, προορισμό που προτιμούσα για μένα και την οικογένεια μας. 

Thomas: Εκείνο το διάστημα ήταν πολύ δύσκολο για όλους, καθώς βιώσαμε την απώλεια του πατέρα και της μητέρας μου, καθώς και του πατέρα της Gabriele. Έτσι, προτιμήσαμε να μετακομίσουμε σε μια χώρα πιο κοντά στη Γερμανία, ώστε να μην αποκόψουμε τα παιδιά μας από τους συγγενείς τους. 

Gabriele: Ξέραμε ήδη την Κύπρο ως χώρα, οπότε με βάση τα δεδομένα μας, ήταν η ιδανική επιλογή. 

Thomas: Εγώ πάντως ερωτεύτηκα την Κύπρο. Λατρεύω τον ηλιόλουστο καιρό, τη θάλασσα και τη χαλαρή διάθεση που υπάρχει. Βέβαια, όταν έχεις να «στήσεις» μια επιχείρηση, αυτή η χαλαρή αντιμετώπιση που επικρατεί, σου προκαλείς στρες (γέλια). 

Συνήθως όταν έχουμε αναμνήσεις από κάτι, πάντα τα ωραιοποιούμε όλα στο μυαλό μας. Στην περίπτωσή σου Gabriele, πώς ήταν να επιστρέφεις στην Κύπρο; Απογοητεύτηκες σε έναν βαθμό; 

Η αλήθεια είναι πως ναι. Είχα πολύ όμορφες αναμνήσεις από την Κύπρο και φοβόμουν ότι αυτές θα «ταρακουνιόνταν» με την επιστροφή μου. Και σε κάποιο βαθμό, αυτό συνέβη, καθώς προήλθα από μια χώρα απόλυτα οργανωμένη. Αλλά πέρα από τις ελλείψεις που υπάρχουν σε κρατικό επίπεδο, υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούν να αλλάξουν οι ίδιοι οι πολίτες, όπως το πώς φέρονται στο περιβάλλον, να μάθουν να το σέβονται και να το φροντίζουν. Η Κύπρος είναι μια όμορφη χώρα, με σπουδαία ιστορία και κάποια πράγματα μπορούν να τα αλλάξουμε εμείς ίδιοι. Ωστόσο, κάθε χώρα έχει τις ιδιαιτερότητες της και παρόλο που θυμώνω ορισμένες φορές, πρέπει να τις αποδέχομαι. 

Υποθέτω, όμως, αυτός είναι ένας και από τους λόγους που ανοίξατε το «The family House». Έτσι δεν είναι; 

Gabriele: Ακριβώς! Θέλω να είμαι μέλος της κυπριακής κοινωνίας και εκτός από το να εντοπίζω και να επισημαίνω τα κακώς έχοντα, θέλω να βοηθήσω τον κόσμο να αλλάξει κάποια πράγματα. 

Thomas: Όπως το βλέπουμε εμείς, συμβάλλουμε στο να δημιουργήσουμε μια καλύτερη νέα γενιά μέσω του «The family House»!