Η μέρα της ξεκινά με κυπριακό καφέ του Λαϊκού. Στη συνέχεια, περνά συνήθως απ΄το μαγαζί της μητέρας της για να πούνε τα νέα τους ανάμεσα σε γλυκούς πειρασμούς και μυρωδιές που αποπλανούν και τον πιο εγκρατή. Ύστερα, ο δρόμος τη βγάζει στην οδό Κωνσταντίνου Καλογερά, τη γειτονιά που μεγάλωσε. Σε μια περιοχή γεμάτη όμορφες αναμνήσεις, θέλησε να φτιάξει τον προσωπικό της χώρο. Κλείνοντας τη χαρακτηριστική πράσινη πόρτα, με τον αριθμό 71, βάζει μουσική  -τα ακούσματα διαφοροποιούνται αναλόγως διάθεσης- και αρχίζει να δημιουργεί. Πρώτα, όμως, ψήνει απαραιτήτως κυπριακό καφέ. Σκέτο. Πώς αλλιώς θα ζωγραφίσει; Όλα άρχισαν από ένα ατύχημα. Η Μαρία αντί να πτοηθεί που ένα φλιτζάνι κυπριακού καφέ κατέληξε πάνω σ’ ένα από τα δημιουργήματά της, άνοιξε τα ντουλάπια του διαμερίσματος που έμενε τότε στο Λονδίνο και ξεκίνησε τους πειραματισμούς. Τελειώνοντας, ανέβασε το σχέδιο της στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, για να διαπιστώσει με έκπληξη μερικές μέρες αργότερα πως το κινητό της ήταν γεμάτο με notifications. Το μετά, η Μαρία δεν το φανταζόταν ούτε στα πιο τρελά της όνειρα. Μια ιστοσελίδα «φιλοξένησε» τη δουλειά της, έπειτα ξεκίνησαν και άλλοι να γράφουν για τα έργα της και κόσμος να κάνει share. Ξαφνικά, άρχισαν να έρχονται κοντά της πελάτες που ήθελαν να αγοράσουν τις δημιουργίες της ή να συνεργαστούν μαζί της. Ένα αυθόρμητο tag στον Hugh Laurie, τον τηλεοπτικό «House», έφερε -χωρίς να το υπολογίσει ή να το προγραμματίσει- τη διεθνή αναγνώριση, αφού μετά ακολούθησε ο φωτογράφος του «National Geographic», με τη Μαρία να ζωγραφίζει με καφέ το «κορίτσι από το Αφγανιστάν», την περίφημη φωτογραφία του περιοδικού. Και παρόλο που άλλοι στη θέση της, ίσως, να έριχναν μαύρη πέτρα πίσω τους, η ίδια προτίμησε την οικογενειακή θαλπωρή και το οικείο περιβάλλον της Κύπρου, δημιουργώντας έναν μαγικό χώρο, όπου στεγάζει τις δημιουργίες της. Φτάνει, να διασχίσεις την πράσινη πόρτα, για να «εισβάλλεις» στον κόσμο της. 

Στην περίπτωσή σου όλα ξεκίνησαν από ένα ατύχημα. Τελικά, τίποτα δεν είναι τυχαίο σ’ αυτή τη ζωή;

Αυτό είναι αλήθεια. Κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε με την κάθε ευκαιρία που προκύπτει. Έτσι, συνέβηκε και στη δική μου περίπτωση όταν χύθηκε ο καφές σ΄ένα από τα σχέδια με ακουαρέλες που δούλευα για μια παραγγελία που είχα. 

Πάντα, ο κυπριακός καφές ήταν το αγαπημένο σου ρόφημα; 

Ναι. Με τη διαφορά ότι εγώ τον καφέ μου τον απολαμβάνω μέτριο, ενώ για τα σχέδια μου ετοιμάζω σκέτο. 

Και τι μουσική ακούς όσο ζωγραφίζεις; 

Τα πάντα… Από ροκ μέχρι κλασική μουσική. Εξαρτάται από τη διάθεσή μου. 

Ήταν μια εμπειρία εξερεύνησης ο καφές ως υλικό, μέχρι να καταλήξω στην τελική μορφή παρασκευής του, με το οποίο φτιάχνω σήμερα τα έργα μου 

Να φανταστώ ότι πιτσιρίκα είχες μετατρέψει το σπίτι σου σε μια κινητή «γκαλερί», με τη μαμά σου να σε τρέχει ξοπίσω να καθαρίσει τους τοίχους; 

Εννοείται ότι ως παιδί με καλλιτεχνικές ανησυχίες ξεκίνησα από τα κραγιόν της μητέρας και ζωγράφιζα όλους τους τοίχους, προτού προχωρήσω στα γνωστά υλικά. 

Άρα, το να σπουδάσεις «Fine Arts», για σένα ήταν μια φυσική κατάληξη;

Ναι, για όλους βασικά. Δεν χρειάστηκε καν να το πάρω απόφαση. Απλώς, ήρθε από μόνο του. 

Απ’ ό,τι ξέρω, η πιο συνηθισμένη ερώτηση που σου κάνουν για τα έργα σου είναι «αν μυρίζουν καφέ». Δεν φοβήθηκες στην αρχή αυτό το ασυνήθιστο υλικό για τη ζωγραφική σου; 

Ήταν μια εμπειρία εξερεύνησης το συγκεκριμένο υλικό, μέχρι να καταλήξω στην τελική μορφή παρασκευής του, με το οποίο φτιάχνω σήμερα τα έργα μου. 

Έχεις πει παλαιότερα ότι το motto που έχεις «υιοθετήσει» στη ζωή σου, είναι αυτό του Walt Disney, που λέει: «Whatever you do, do it well». Θεωρείς ότι αυτό που κάνεις, το κάνεις καλά; Υποθέτω ότι εσύ είσαι η πιο αυστηρή κριτής του εαυτού σου.

Σίγουρα, είμαι η πιο αυστηρή κριτής του εαυτού μου και αυτό μου δίνει ώθηση να γίνομαι κάθε μέρα και καλύτερη. Φυσικά, ούτε η μητέρα μου πάει πίσω. Πάντα, μου κάνει αντικειμενική κριτική για τη δουλειά μου. 

Ποια ανάγκη σε οδήγησε να επιστρέψεις στην Κύπρο, εκεί που άρχισες να αποκτάς ένα όνομα στην Αγγλία; 

Η οικογένειά μου. Αισθανόμουν την ανάγκη να είμαι δίπλα της, γι΄αυτό αποφάσισα να μαζέψω τα πράγματα μου και να επιστρέψω. Έτσι και αλλιώς, με τη χρήση του διαδικτύου, δεν έχει πλέον σημασία πού βρίσκεσαι.

Πάντως, χρειαζόταν θάρρος να κάνεις tag τον Hugh Laurie, στο πορτραίτο του που ανέβασες στο Instagram.

Για την ακρίβεια, ήταν μια αυθόρμητη κίνηση, που τράβηξε την προσοχή του και από εκεί ξεκίνησαν όλα.

Περίμενες ότι θα έμπαινε στον κόπο να απαντήσει;

Βασικά, δεν περίμενα τίποτα απολύτως. Απλώς έτυχε.

Πώς ένιωσες όταν διάβαζες για σένα διθυραμβικά σχόλια από τον διεθνή Τύπο;

Εσύ πως θα ένιωθες;  

Εμένα δεν μου έτυχε, για να σου πω (γέλια). Το «κονέ» με τον Χρυσό Καφέ του Λαϊκού, πώς έγινε;

Το τμήμα προώθησης του Λαïκού παρακολουθούσε τη δουλειά μου απ’ τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Μετά από ένα τηλεφώνημα κι έναν κυπριακό καφέ, «σφραγίστηκε» αυτή η υπέροχη συνεργασία. 

Πώς ακριβώς «μεταφράζεται» το ότι είσαι «πρέσβειρα του Χρυσού Καφέ του Λαϊκού»;

Αντιπροσωπεύω αυτόν τον εξαιρετικό καφέ σε ό,τι αφορά την προώθησή του. Ουσιαστικά, του προσφέρω αναγνώριση, χρησιμοποιώντας τον για τα έργα μου σε Κύπρο και εξωτερικό.

Το ατελιέ σου βρίσκεται στη γειτονιά που μεγάλωσες. Είναι ωραίο να κάνεις αυτό που αγαπάς, στην περιοχή που είναι άμεσα συνδεδεμένη με τα παιδικά σου χρόνια; 

Το studio μου ήταν πάντοτε το όνειρό μου. Επένδυσα στην πόλη που αγαπώ και απέκτησα έναν χώρο που αντιπροσωπεύει εμένα και το γούστο μου σε ό,τι αφορά την τέχνη. Η αναγνώριση και η αποδοχή από τους κατοίκους της Λάρνακας -και όχι μόνον- με κάνει πολύ χαρούμενη. 

Τι γίνεται μόλις περάσεις την υπέροχη πράσινη ξύλινη πόρτα του ατελιέ σου; Ποια η «ιεροτελεστία» ακολουθείς καθημερινά προκειμένου να δημιουργήσεις; 

Εννοείται, ότι η κάθε μέρα ξεκινά μ΄ ένα κυπριακό καφέ του Λαϊκού. Αναλόγως της διάθεσής μου και των παραγγελιών που έχω την εκάστοτε περίοδο, φτιάχνω τα έργα μου. 

Ποιο ήταν το ωραιότερο σχόλιο που άκουσες για τα έργα σου και ποιος ήταν ο «αποστολέας»;

«Stunning!», το οποίο μου προήλθε από τον Hugh Laurrie.

Οι πεταλούδες είναι το κύριο χαρακτηριστικό σου. Γιατί τις αγαπάς τόσο; 

Γιατί η καθεμία, είναι ένα έργο τέχνης από μόνης της. Οι συνδυασμοί των χρωμάτων τους, με κάνουν να τις αγαπώ κάθε μέρα και περισσότερο. 

Κλείνοντας, θέλω να μου πεις ποια ήταν η πρώτη σου αντίδραση όταν άκουσες να σε αποκαλούν «βασίλισσα» του καφέ. 

Εννοείται, πως με τιμά ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός, σε συνδυασμό με την αναγνώριση και την αγάπη του κόσμου προς τη δουλειά μου. Όλο αυτό, μου δίνει ώθηση να προχωρώ κάθε μέρα κι ένα βήμα πιο ψηλά!

Περισσότερα για τη δουλειά της Μαρίας Αριστείδου, στη σελίδα της στο Facebook