Πώς πήρες την απόφαση να «μεταποιείς» τους τοίχους της Πάφου με τα graffiti σου; 

Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν φανταζόμουν τον εαυτό μου όταν τελείωσα το Πανεπιστήμιο ότι θα κατέληγα street artist. H πρώτη μου επαφή με το αντικείμενο ήταν ένα event για το Πάφος 17΄,το οποίο προσκαλούσε τους καλλιτέχνες να «αξιοποιήσουν» έναν τοίχο στην Κάτω Πάφο… Χωρίς καν να δηλώσω συμμετοχή, πήρα το stencil μου και κατέβηκα με ενθουσιασμό για να λάβω μέρος. Όταν πήγα εκεί, η συμμετοχή ήταν τόσο μεγάλη, που όλα τα καλά σημεία του τοίχου ήταν «κατειλημμένα». Τελικά, μου παραχωρήθηκε ένα κομμάτι του τοίχου, το οποίο δεν ήταν καν μπογιατισμένο. Ικανοποιημένος, όμως, που βρήκα ένα σημείο, άρχισα να δημιουργώ το πρώτο μου street art έργο. Όταν έλαβε τέλος το event, συνειδητοποίησα ότι αυτού του είδους η τέχνη απουσίαζε από την Πάφο. Έτσι, ξεκίνησαν όλα. Η μια ιδέα έφερε την άλλη και βρήκα τον εαυτό μου να μαγεύεται από την όλη διαδικασία. 

Πώς επιλέγεις κάθε φορά πού θα κάνεις το graffiti σου; Το κριτήριο είναι να βρίσκεται σε κεντρικό σημείο της πόλης; 

Όχι, κατ΄ανάγκη. Η επιλογή του τοίχου δεν εξαρτάται από το αν βρίσκεται σε κεντρικό σημείο. Κάποιες φορές, μπορεί ένας τοίχος να μου δώσει κάποια ιδέα ή έμπνευση για να δημιουργήσω ένα έργο. Συνήθως, όμως, έχω ήδη κάποια ιδέα στο μυαλό, τη «μετατρέπω» σε stencil και τότε αρχίζει η αναζήτηση του κατάλληλου τοίχου. Αν το έργο θέλει να μεταδώσει κάποιο μήνυμα, τότε προσπαθώ να βρω μια τοποθεσία που μπορεί να επηρεάσει τους ανθρώπους και ενδεχομένως να τους απασχολεί η θεματολογία του graffiti. 

Πόσο καιρό χρειάζεσαι για το καθένα; 

Δεν έχω συγκεκριμένο time frame. Μια ιδέα μπορεί να στριφογυρίζει για μέρες μέσα στο μυαλό μου, ακόμη και μήνες.  Κάποιες φορές, η έμπνευση μπορεί να έρθει μέσα σ΄ένα λεπτό και να την υλοποιήσω επί τόπου. Όταν βρω ακριβώς τι θέλω να κάνω, κάθομαι με τις ώρες μπροστά στον ηλεκτρονικό υπολογιστή για να βρω τις κατάλληλες εικόνες που θα χρησιμοποιήσω ώστε να έχω το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ουσιαστικά, όταν βρω ό,τι χρειάζομαι, ξεκινά το διασκεδαστικό κομμάτι... Το κόψιμο του stencil, μια διαδικασία που μπορεί να διαρκέσει από 1 ώρα μέχρι 4, ακόμη και 6. Ανάλογα με το μέγεθος και την πολυπλοκότητά του. 

Έχει τύχει την ώρα που κάνεις τα graffiti σου να συναντήσεις κατοίκους της πόλης; Και αν ναι, συνήθως τι σου λένε; 

Η ανταπόκριση των κατοίκων της Πάφου ήταν πάντα θετική και υποστηρικτική. Το ότι δεν υπήρχε street art στην πόλη μας, σε αντίθεση με άλλες πόλεις της Κύπρου και το εξωτερικό, βοήθησε. Ο κόσμος ήταν πολύ θετικός που έβλεπε κάτι καινούργιο να συμβαίνει. Θυμάμαι όταν έκανα το graffiti, με την ονομασία «Unconditional love» -το οποίο απεικόνιζε μια μάνα να καπνίζει, κρατώντας το μωρό της, που φορούσε μια μάσκα αερίων- με πλησίασε ένας κύριος, λέγοντας μου: «Μπράβο! Συνέχισε αυτό που κάνεις. Η Πάφος το χρειάζεται». Όταν κοίταξε καλύτερα το σχέδιο, πρόσθεσε: «Πολύ δυνατό το μήνυμα». «Καπνίζετε;», τον ρώτησα, για να μου δώσει καταφατική απάντηση. Μετά, τον ρώτησα αν έχει παιδιά. Μου απάντησε «ναι». Όταν του είπα: «Ελπίζω, να μην καπνίζετε όταν είναι γύρω τα παιδιά σας», μου ανάφερε ότι δυστυχώς το έκανε. Φεύγοντας, μου είπε: «Φίλε, με έκανες να προβληματιστώ». 

Είσαι πάντα μόνος όταν κάνεις ένα graffiti ή χρειάζεσαι βοήθεια;

Τις περισσότερες φορές είμαι μόνος. Όταν, όμως, έχω να κουβαλήσω ένα stencil, μεγάλο σε μέγεθος, ζητώ βοήθεια από τους φίλους μου. Αλλά, προτιμώ να είναι μόνος, γι΄αυτό προσπαθώ να ελέγχω το μέγεθος του stencil ώστε να μπορώ να το διαχειριστώ. 

Για ποιο graffiti σου καμαρώνεις περισσότερο;

Το graffiti που καμαρώνω περισσότερο, δεν υπάρχει πια ... Το ονόμαζα «No Parking» και παρουσίαζε έναν γάιδαρο παρκαρισμένο πάνω σε διπλή κίτρινη γραμμή, μ΄έναν αστυνομικό να κόβει κλήση στο καημένο το γαϊδουράκι. Το είχα ζωγραφίσει πάνω σ΄ ένα παλιό σπίτι, το οποίο έπρεπε να κατεδαφιστεί λόγω επικινδυνότητας μετά από έναν πρόσφατο σεισμό. 

Συνήθως, οι graffiti artists στο εξωτερικό επιλέγουν να περιβάλλονται από μυστήριο, εξ ου και δεν αποκαλύπτουν την ταυτότητά τους. Εσύ πώς και δεν προτίμησες αυτήν την «οδό»; 

Υπάρχουν και πολλοί διάσημοι street artist που αποκαλύπτουν την ταυτότητα τους. Δεν είναι απόλυτο αυτό που λες. Εγώ επέλεξα να μην κρυφτώ πίσω από ένα ψευδώνυμο, γιατί το έβρισκα απρόσιτο. Έτσι και αλλιώς, η Πάφος είναι μικρή και οι περισσότεροι ήξεραν ποιος είμαι. 

Είχα την εντύπωση πως είναι παράνομο να κάνεις graffiti στους δημόσιους τοίχους; Δεν αντιμετώπισες ποτέ πρόβλημα; 

Ναι, θεωρείται παράνομο να κανείς graffiti. Αλλά, όταν εγώ ξεκίνησα να ασχολούμαι με το street art, ήταν μια περίοδος αρκετά ευνοϊκή λόγω του ότι η Πάφος είναι η πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2017. Ο ίδιος ο Θεσμός έκανε οργανωμένες προσπάθειες street art, οπότε αυτό το έκανε κατά κάποιο τρόπο αποδεκτό, χωρίς ποτέ να αντιμετωπίσω οποιοδήποτε πρόβλημα. 

Το ότι η κοινωνία της Πάφου είναι πιο μικρή σε σχέση με τη Λευκωσία και τη Λεμεσό, δεν περιορίζει καμιά φορά τη δημιουργικότητά σου; 

Όχι. Αντιθέτως, αισθάνομαι πιο δημιουργικός απ’ ό,τι όταν ήμουν στο Λονδίνο. Επίσης, είναι πιο εύκολο να προβάλεις την τέχνη σου όταν βρίσκεται σ΄ένα μέρος όπου δεν υπάρχουν πολλοί που ασχολούνται με το ίδιο αντικείμενο. Έτσι, μπορείς να δουλεύεις πιο χαλαρά, χωρίς ανταγωνισμό. 

Μόνο πάνω σε τοίχους σχεδιάζεις;

Συνήθως, ναι. Κάποτε σχεδιάζω πάνω σε καμβά ή σε ξύλο. 

Από πού επηρεάζεσαι για τη θεματολογία των graffiti σου; 

Από την καθημερινότητά μου. Ένας περίπατος, μια βόλτα στο supermarket, ένα παράνομο παρκάρισμα που εμποδίζει την κυκλοφορία, διαφορά trends. Επίσης, προσπαθώ να βάλω μέσα στα έργα μου το πώς αντιδρούμε εμείς οι Κύπριοι στην παγκοσμιοποίηση και πώς επηρεάζει τη μοντέρνα κυπριακή κουλτούρα και ζωή. Πάντα, με καυστικό χιούμορ και σαρκασμό. 

Τι σε ενοχλεί περισσότερο στην κυπριακή κοινωνία; 

Το μόνο που με ενοχλεί λίγο, είναι το ότι προσπαθούμε να μιμηθούμε ξένες κουλτούρες και δεν εκτιμούμε, όσο θα ήθελα, τη δική μας. 

Στο Λονδίνο, τι σπουδές ακολούθησες;

Καλές Τέχνες στο «University of Hertfordshire», για 3 χρόνια.  

Δεν ήταν προτιμότερο να μείνεις στο Λονδίνο, όπου τα πράγματα κινούνται περισσότερο για εσάς τους καλλιτέχνες;

Ωραίο το Λονδίνο, αλλά όσο ήμουν εκεί αισθανόμουν πολύ περιορισμένος. Μπορεί να κινούνται περισσότερο τα πράγματα για τους καλλιτέχνες, ωστόσο είναι πολύ δύσκολο να κάνεις τη διαφορά. Για να καταλάβεις, ακόμη προσπαθώ εδώ και 4 χρόνια περίπου να προωθήσω τη δουλειά μου στο Λονδίνο, χωρίς επιτυχία προς το παρόν. Υπάρχουν πολλοί καλοί artists που χάνονται, επειδή βρίσκονται σ΄ένα περιβάλλον ανταγωνισμού και διακατέχονται από το άγχος της απόρριψης. Μπορεί στην Κύπρο να μην κινούνται τόσο τα πράγματα στον τομέα της τέχνης, αλλά τουλάχιστον εδώ βρίσκομαι σ΄ένα δημιουργικό περιβάλλον, όπου δεν αισθάνομαι κανέναν περιορισμό κι έχω κοντά τους ανθρώπους που αγαπώ. 

Όταν ήσουν μικρός, η μαμά σου «δεινοπαθούσε» να καθαρίσει τους τοίχους με τα δημιουργήματά σου; 

Η αλήθεια είναι πως η μαμά μου είχε βρει τον μπελά της μαζί μου. Έτσι, προσπαθούσε να μην μου δίνει μπογιές και χρώματα όταν δεν βρισκόταν μαζί μου. Αλλά, εγώ πάλι έβρισκα ευκαιρίες για να δημιουργήσω (γέλια). 

Για σένα, η τέχνη είναι ένας τρόπος να πεις όσα δεν μπορείς με λόγια; 

Μερικά πράγματα, δεν μπορείς να τα εκφράσεις με λέξεις, ενώ κάποιες φορές οι άνθρωποι μπορεί να χρησιμοποιήσουν άθελά τους τα λάθος λόγια. Η Αγία Γραφή λέει: «Υπάρχει εκείνος που μιλάει αστόχαστα σαν να δίνει χτυπήματα με σπαθί» (Παροιμίες 12.18α). Οπότε, εγώ προσπαθώ μέσα από την τέχνη μου να εκφράσω τις σκέψεις μου, χωρίς περιττά λόγια. 

Είναι κλισέ, όμως, να θεωρείς ότι ένας καλλιτέχνης είναι αυτομάτως εσωστρεφής; 

Θεωρώ πως είναι, καθώς κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Δεν μπορείς να βγάζεις ένα βεβιασμένο συμπέρασμα βασισμένος στην επαγγελματική του ιδιότητα. Χρειάζεται να περάσεις χρόνο με τον άλλο, για να μπορέσεις να σχηματίσεις μια σφαιρική εικόνα για το άτομό του. 

Όταν δεν κάνεις graffiti, τι σου αρέσει να κάνεις; 

Να παίζω πιάνο. Μην φανταστείς, όμως. Απλώς, έμαθα από το YouTube μερικά intro τραγουδιών. Επίσης, μου αρέσει να περνώ χρόνο με τους φίλους μου, καθώς και με τη σκυλίτσα μου, τη Lexy. 

Ποιο σημείο απ’ όλη την Κύπρο, θέλεις να «διακοσμήσεις» με σχέδιο σου και γιατί; 

Δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο σημείο. Γιατί πολύ απλά, αν υπήρχε στο μυαλό μου, θα το είχα ήδη κάνει.