«Κατά τη διάρκεια του μεταπτυχιακού μου στο Λονδίνο είχα αναπτύξει ενδιαφέρον για μια τεχνοτροπία ξυλογραφίας, που είχε γίνει γνωστή κατά τον 17ο με 19ο αιώνα στην Ασία και κυρίως στην Ιαπωνία. Προσπάθησα να μάθω περισσότερα για αυτή την τέχνη, αλλά δυστυχώς στην Ευρώπη δεν μπόρεσα να βρω τις απαντήσεις που έψαχνα προκειμένου να ικανοποιηθώ και να μάθω όσα ήθελα για το αντικείμενο μου. Έτσι, άρχισα δειλά-δειλά να μελετώ περισσότερα για την Ιαπωνία, την ιστορία της τέχνης με την ονομασία ΜOKUHANGA (που κυριολεκτικά σημαίνει τυπογραφία ξύλου) και πιο συγκεκριμένα τα παραδείγματα της περιόδου Ukiyo-e, στα χρονικό πλαίσιο που ανέφερα προηγουμένως. Όσα περισσότερα μάθαινα για την τέχνη αυτή, μεγάλωνε και το ενδιαφέρον μου για τη χώρα. Την είχα επισκεφτεί ως φοιτήτρια με μερικούς φίλους Ιάπωνες κι είχα εντυπωσιαστεί με την κουλτούρα της. Νομίζω ότι επειδή είμαι εικαστικός, βρήκα οπτικά ενδιαφέρουσα την ιαπωνική γραφή και για πλάκα άρχισα να μαθαίνω τη γλώσσα, πάντα έχοντας στο μυαλό μου την τεχνοτροπία ΜOKUHANGΑ». 

«Μια καλή μέρα δοκίμασα να πάρω υποτροφία για να πάω στην Ιαπωνία, για να κάνω έρευνα πάνω στα ιαπωνικά χαρακτικά και κέρδισα μια θέση στη σχολή Καλών Τεχνών του Τόκυο, για ενάμιση χρόνο. Στην αρχή, δεν πίστευα ότι ένα από τα όνειρά μου θα γινόταν πραγματικότητα. Χωρίς να το σκεφτώ ιδιαίτερα, αποδέχτηκα τη θέση και κυριολεκτικά μέσα σε 15 μέρες βρέθηκα με μια βαλίτσα στο Τόκυο. Η έρευνα μου απαιτούσε να γνωρίζω την ιαπωνική γλώσσα. Οπότε, αρχικά με έστειλαν να παρακολουθήσω εντατικά μαθήματα γλώσσας. Τους πρώτους μήνες διάβαζα ασταμάτητα. Προσπαθούσα να απομνημονεύσω όσους χαρακτήρες Κάντζι μπορούσα και δεν ντρεπόμουν καθόλου να μιλήσω, έστω και αν έκανα λάθη! Ένιωθα σαν σφουγγάρι και προσπαθούσα να απορροφήσω όσα περισσότερα μπορούσα από τον περίγυρό μου». 

«Ημουν περίεργη για τα πάντα. Στον ελεύθερο μου χρόνο προσπαθούσα να εξερευνήσω όσα περισσότερα μέρη μπορούσα. Έκανα βόλτες σε κήπους, ναούς, γκαλερί, έμπαινα σε εστιατοράκια και μπάρ, ζητούσα από τους ντόπιους να μου εισηγηθούν τι να δοκιμάσω και σχεδίαζα στα τετράδια μου. Μου αρέσει να δοκιμάζω πράγματα στη ζωή μου και δεν θα διστάσω να ρωτήσω για να μάθω κάτι, εν αντιθέσει με τους Ιάπωνες που αν και ευγενέστατοι, είναι επιφυλακτικοί γενικότερα ως λαός. Ευτυχώς ή δυστυχώς για μένα, αυτό με οδήγησε στο να γνωρίσω κόσμο, έτοιμο να μοιραστεί μαζί μου τις ιστορίες και τον χρόνο του. Βέβαια, υπήρχαν κι εκείνοι που με έκαναν να αισθανθώ πιο ξένη και πιο απόμακρη και από έναν εξωγηίνο. Ο κόσμος, άλλωστε, παντού είναι ο ίδιος...θα γνωρίσεις και καλόψυχους και κρύους ανθρώπους, πόσω μάλλον σε μια πόλη των 13 εκατομυρίων!»

«Οι πρώτοι μήνες κύλησαν γρήγορα, χωρίς να το καταλάβω. Άρχισα εντατικά την έρευνα μου στη σχολή και ένιωθα πως κάθε μέρα ήταν μια νέα εμπειρία. Είχα τόσα πολλά να μάθω, άλλωστε. Τόσο για την τέχνη μου, όσο και για την κατασκευή δικών μου εργαλείων, με υλικά παρμένα απο τη φύση. Όταν συνειδητοποιήσα πόσος χρόνος χρειαζόταν για να αφομοιώσω καλά κάτι τόσο καινούργιο, πανικοβλήθηκα. Τότε ο Σενσεί μου, εισηγήθηκε να δοκιμάσω να κάνω τις εισαγωγικές εξετάσεις για ένα απο τα μεταπτυχιακά εργαστήρια της σχολής, να παραμείνω για ακόμη 2 χρόνια και να φύγω έχοντας ακόμη ένα χαρτί στο χέρι. Οι εξετάσεις ήταν μια τρομακτική εμπειρία! Τα κατάφερα όμως και ήμουν ένα από τα 8 άτομα που δέχθηκαν στα εργαστήρια της χαρακτικής». 

«Τα 3 αυτά χρόνια νιώθω πως ήταν μια μοναδική ευκαιρία να αναπτυχθώ ως καλλιτέχνης. Είχα χρόνο να σκεφτώ, να πειραματιστώ και να δοκιμαστώ σ΄ένα εντελώς καινούργιο περιβάλλον. Έλαβα μέρος σε διάφορες εκθέσεις χαρακτικής στην Ιαπωνία, παρέδωσα σεμινάρια και εργαστήρια στο Τόκυο, την Ταϊβάν, την Κορέα και τη Χαβάη, ανταλλάσσοντας ιδέες και απόψεις με χαράκτες από όλο τον κόσμο. Αμέτρητες ήταν οι φορές που αναγκάστηκα να εξηγήσω το ιστορικό και την καταγωγή μου -πολλές φορές μέχρι σε σημείο ημικρανίας προκειμένου να μπορέσω να πω εκείνο που σκεφτόμουν στα ιαπωνικά!-  αλλά πάντα κάτι κέρδιζα από κάθε νέα γνωριμία.  Επιστρέφοντας στην Κύπρο, θέλησα να μοιραστώ αυτά τα 3 χρόνια μέσα από μια ατομική έκθεση στον χώρο μου, το IN TOTO στους Αγίους Ομολογητές, στη Λευκωσία. Η έκθεση περιλαμβάνει έργα χαρακτικής, όπως ξυλογραφίες με την παραδοσιακή μεθοδο MOKUHANGA, λιθογραφίες, καθώς και μια συλλογή απο χειροποίητα χαρτιά και παραδοσιακά εργαλεία που έφτιαξα για τυπογραφία». 

* Τα εγκαίνια της έκθεσης της Σιμώνης Φιλίππου θα τελέσει η αρχαιολόγος και ιστορικός τέχνης Άννα Μαραγκού, στις 15 Μαϊου, η ώρα 19:00.  Η έκθεση θα είναι ανοιχτή καθημερινά απο τις 15:00 μέχρι τις 19:30 μέχρι τις 22 Ιουνίου. 

* Για περισσότερες πληροφορίες στο τηλέφωνο: 99555540, καθώς και στη σελίδα 

Περισσότερα για τη Σιμώνη στο Facebook και το Instagram