Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Σταυρινός (ευχαριστούμε το περιοδικό Down Town για την παραχώρηση τους) 

Ζούμε σε μια εποχή που δεν θα έπρεπε να γίνεται θέμα που μια γυναίκα υπηρετεί στη μηχανοκίνητη ομάδα της ομάδας Ζ, στην τροχαία Πάφου. Ούτε να ισχύει το παλαιολιθικό «ανδροκρατούμενα επαγγέλματα». Η έκθεση του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Ισότητας, τον Νοέμβριο του 2017, μας προσγειώνει -ομαλά, είναι αλήθεια, αφού δεν τρέφουμε αυταπάτες- στην πραγματικότητα. Η Κύπρος βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις σε ό,τι αφορά την ισότητα των δυο φύλων. 

Σε αυτή λοιπόν την κυπριακή πραγματικότητα, η Κωνσταντίνα Χατζηχριστοφή Κυριακίδου ανεβαίνει στη μεγάλου κυβισμού μοτοσικλέτα της, για να επιβάλλει τον νόμο και την τάξη. Στη θέση της, θα μπορούσαν να βρίσκονταν ακόμη εννέα συναδέλφισσες της, οι οποίες έλαβαν την ειδική εκπαίδευση και κατέχουν τις απαιτούμενες άδειες, αλλά για λόγους που αγνοούμε δεν είναι διορισμένες στο συγκεκριμένο πόστο την παρούσα χρονική περίοδο.

Η Κωνσταντίνα δεν μπορεί να αντιληφθεί γιατί ξενίζει τόσο όταν αναφέρει τι δουλειά κάνει ή όταν την αντικρίζουν να κατεβαίνει από τη μοτοσικλέτα της Υπηρεσίας. «Η αλήθεια είναι πως στην αρχή σαστίζουν, επειδή δεν είναι κάτι συνηθισμένο στο επάγγελμά μας. Μετά, όμως, αρχίζει ο ενθουσιασμός, δίνοντας μου τα συγχαρητήρια τους», μου είχε πει χαρακτηριστικά η ίδια, όταν είχαμε κάνει συνέντευξη παλαιότερα. 

Η Κωνσταντίνα είναι από τις περιπτώσεις των ανθρώπων που αγαπάνε πραγματικά τη δουλειά τους και δίνονται σε αυτήν ψυχή και τε σώματι. Δεν την αντιμετωπίζουν μόνο βιοποριστικά. Οι θυσίες και οι κίνδυνοι είναι μέσα στο «πακέτο», αλλά εκείνης της αρκεί που κάνει αυτό που ήθελε από μικρό παιδί. Να είναι αστυνομικός. Κάτι που έγινε πραγματικότητα πριν από οκτώ χρόνια. 

Ακόμη θυμάται έντονα την πρώτη μέρα  που εντάχθηκε στην ομάδα Ζ. Η αντιμετώπιση που έτυχε από τους άνδρες συναδέλφους της, είναι ενδεικτική πως γίνονται σημαντικά βήματα προόδου στο να αλλάξουν απαρχαιωμένες πρακτικές και αντιλήψεις. «Παρόλο που περίμενα ότι θα άρχιζαν τα πειράγματα, με υποδέχτηκαν με χαμόγελο και πολλές συμβουλές. Πραγματικά, όλα ήταν απίθανα. Υπήρχε η αγωνία να τα πάω καλά και να μην δυσκολέψω τους άλλους συναδέλφους. Ήμουν, όμως, τόσο ενθουσιασμένη που θα έκανα αυτό που αγαπούσα». 

Το ότι δεν ήταν καθόλου εξοικειωμένη με μοτοσυκλέτες μεγάλου κυβισμού, δεν αποτέλεσε πρόβλημα. «Η μοναδική εμπειρία που είχα μέχρι τότε με τις μηχανές, ήταν με μια χαμηλού κυβισμού, τύπου «scooter», στα 18 μου. Πραγματικά, ευχαριστώ τον αστυνομικό διευθυντή Πάφου κ. Νίκο Πενταρά, που μου έδωσε αυτή την ευκαιρία. Επίσης, ευχαριστώ τον εκπαιδευτή μου στο τμήμα Β’ (Τροχαία Αρχηγείου), ο οποίος με αρκετή υπομονή κατάφερε να με εκπαιδεύσει, ώστε να βρίσκομαι σ’ αυτό το Τμήμα σήμερα». 

Μια από τις δυσκολίες που καλείται να αντιμετωπίσει είναι οι βάρδιες, μιας και παράλληλα είναι μια αφοσιωμένη και στοργική μαμά δυο παιδιών. Ενός 12χρονου αγοριού και ενός 7χρονου κοριτσιού. «Έχω την πολύτιμη βοήθεια και συμπαράσταση όλων των μελών της οικογένειας». Για τον γιο της, μάλιστα, αποτελεί πρότυπο, αφού θέλει μεγαλώνοντας να ακολουθήσει τα χνάρια της υπηρετώντας είτε στο Αστυνομικό Σώμα, είτε στην Πυροσβεστική Υπηρεσία. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θέλει να κάνει κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό επάγγελμα. Έτσι ακριβώς όπως η μητέρα του! 

Πηγή: Με πληροφορίες από το περιοδικό«Down Town»