Αν είσαι «παιδί των περιοδικών», όπως εγώ, τότε όλο και κάποιο άρθρο της Μαριάννας θα έχεις διαβάσει σε ανύποπτη στιγμή. Θυμάμαι, διάβαζα κείμενα της, προτού ακόμη ολοκληρώσω τις σπουδές μου στη δημοσιογραφία και θαύμαζα την ικανότητά της να δημιουργεί εικόνες στον αναγνώστη. Όταν διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας, στο ξεκίνημά μου ακόμη, η Μαριάννα ήταν ένα από τα πρώτα άτομα που μου έδειξαν τη δουλειά. Είναι από τους συναδέλφους που προσφέρει απλόχερα τη βοήθεια και τις γνώσεις της, αρκεί να της το ζητήσεις. Όταν άκουσα πριν τρία χρόνια πως άρχισε να φτιάχνει τσάντες, είπα με έκπληξη: «Η δική μας Μαριάννα;». Γιατί αν την γνωρίζεις, έστω και λίγο, ξέρεις πως οι μόνες μηχανές που είχε επαφή η Μαριάννα ήταν οι μοτοσικλέτες μεγάλου κυβισμού. Με τίποτα δεν μπορούσες να τη φανταστείς να κάθεται πίσω από μια ραπτομηχανή και να φτιάχνει τσάντες. Σε αυτή την κατηγορία, πρόσθεσε και την ίδια. Ούτε εκείνη το φανταζόταν. Μια ραπτομηχανή, δώρο από μια φίλη, ήταν αρκετή για να αφοσιωθεί με πάθος στο «A TOTE FOR LOUIZA». Μια περιπέτεια, που δεν έχει ιδέα πού θα την οδηγήσει. Είναι ωστόσο, απίστευτα συναρπαστική! 

Τέλος πια η δημοσιογραφία για σένα ή δεν σου αρέσει να κλείνεις πόρτες πίσω σου;

Γενικότερα, δεν κλείνω πόρτες σε κανέναν τομέα της ζωής μου. Δεν έχω κλείσει την πόρτα στη δημοσιογραφία. Εξακολουθώ να γράφω κείμενα για περιοδικά, γιατί δεν θέλω να χάσω την επαφή με το γράψιμο. 

Πόσο καιρό στριφογύριζε στο μυαλό σου η ιδέα να ανοίξεις το μαγαζί με τις τσάντες; 

Τους τελευταίους έξι μήνες, ένιωθα πως έπρεπε να πάρω κάποιες αποφάσεις σε σχέση με τον προσωπικό μου χρόνο. Εργαζόμουν πέντε μέρες την εβδομάδα ως δημοσιογράφος, κάποιες φορές για περισσότερο από 8 ώρες την ημέρα και τα σαββατοκυρίακα τα περνούσα στο σπίτι, ράβοντας τσάντες. Δεν μου έμενε ελεύθερος χρόνος ούτε για τα απαραίτητα, όπως το να καθίσω για μισή ώρα στον καναπέ, να χαλαρώσω. Πέραν του ότι ήταν κουραστικό για μένα, ήταν κουραστικό και για τους δικούς μου ανθρώπους, που κατάντησαν να μην με βλέπουν σχεδόν καθόλου. Επίσης, ένιωθα ότι έχανα πράγματα από όσα συνέβαιναν γύρω μου, στην πόλη μου, παρά το ότι ασχολούμουν με δυο πράγματα που αγαπούσα: το γράψιμο και το ράψιμο. Σκεφτόμουν, λοιπόν, τι μπορούσα να κάνω για να αυξήσω τον ελεύθερο μου χρόνο. Η δουλειά μου όμως ως δημοσιογράφος, απαιτούσε να είμαι πλήρως αφοσιωμένη. Η πιο εύκολη λύση ήταν να μειώσω τις ώρες του ραψίματος, κάτι που δεν ήθελα επ’ ουδενί. Στην αρχή, σκεφτόμουν να μοιράσω εξίσου τον χρόνο μου, αλλά η φύση της δουλειάς μου δεν μου επέτρεπε κάτι τέτοιο. Μια μέρα, καθώς οδηγούσα, είχα τη φευγαλέα σκέψη να ανοίξω ένα δικό μου μαγαζί/εργαστήρι. Μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου, η σκέψη αυτή έγινε ιδέα, που έμοιαζε υλοποιήσιμη. 

Απ’ ό,τι διαπιστώνω, το «Α ΤΟΤΕ FOR LOUIZA» λειτουργεί τόσο ως κατάστημα, όσο και ως εργαστήρι. 

Ναι, εδώ είναι ο χώρος που περνώ πλέον τη μέρα μου. Εδώ ράβω τις τσάντες κι εδώ τις πουλώ. Ο λόγος που επέλεξα να έχει το «Α ΤΟΤΕ FOR LOUIZA» αυτή τη διττή ιδιότητα, είναι για να δώσω την ευκαιρία στον κόσμο να έρθει στο κατάστημα, να δει ιδέες σε σχέση με designs και υφάσματα, ώστε να εμπνευστεί τη δική του τσάντα. Μέχρι τώρα έφτιαχνα τσάντες αποκλειστικά κατά παραγγελία και πολύ κόσμος ήθελε να δει από κοντά τα υφάσματα, να τα αγγίξει, να κάνει συνδυασμούς χρωμάτων και υλικών. Δεν είχα, όμως, έναν κατάλληλο χώρο για να τον υποδεχθώ. Έτσι δημιούργησα ένα κατάστημα/εργαστήρι, όπου όλοι είναι ευπρόσδεκτοι να έρθουν και να εμπνευστούν πώς θέλουν να τους φτιάξω την τσάντα τους. Παράλληλα, υπάρχει η επιλογή να διαλέξουν μια από τις έτοιμες τσάντες που έχω στο μαγαζί, ενώ θα βρουν επίσης προσιτές ιδέες για δώρα.

Γιατί επέλεξες την παλιά Λευκωσία ως τοποθεσία; 

Από τη στιγμή που σχημάτισα στο μυαλό μου την εικόνα πώς θα ήταν ένα δικό μου κατάστημα, αμέσως το φαντάστηκα στην παλιά Λευκωσία. Είναι η περιοχή που κινούμαι στον ελεύθερο μου χρόνο. Εδώ συχνάζω. Εδώ θα έρθω να πιω καφέ, εδώ θα συναντήσω τους φίλους μου, εδώ θα έρθω να ψωνίσω. Όταν ήμουν μικρή εδώ με έφερναν οι γονείς μου για βόλτα, έτσι νιώθω την περιοχή αυτή σαν το δεύτερο μου σπίτι. Με «νιώθει» και τη «νιώθω». «Καταλαβαινόμαστε».

Τι θα έλεγες αν κάποιος σου έλεγε, πριν από μερικά χρόνια, ότι θα ερχόταν μια μέρα που θα καθόσουν μπροστά από μια ραπτομηχανή και θα έφτιαχνες τσάντες;  

Αν αυτό μου το έλεγε πριν κάποια χρόνια, εννοείται πως θα τον έβγαζα τρελό! Γιατί εγώ πριν τρία χρόνια δεν ήξερα καν πώς να περάσω την κλωστή στη ραπτομηχανή. Θα σκεφτόμουν πως σ΄ένα παράλληλο σύμπαν, μια «άλλη» Μαριάννα κάνει κάτι, που δεν έχει καμία σχέση με μένα. Αλλά και πριν από λίγο καιρό αν μου έλεγε κανείς ότι θα έκανα το ράψιμο full time, πάλι τρελό θα τον έβγαζα. Δεν είχα τέτοιου είδους βλέψεις. Εγώ ήμουν δημοσιογράφος. Αυτό σπούδασα και αυτό έκανα για τόσα χρόνια. Και μάλιστα, αγαπούσα τη δουλειά μου.

Ποια ήταν η αντίδραση της φίλης σου, που στάθηκε η αφορμή να ασχοληθείς με το ράψιμο, όταν είδε πως πήρες πολύ ζεστά; 

Στην αρχή, τόσο η ίδια, όσο και ο κόσμος που με ήξερε, ξαφνιαζόταν με το πόσο ζεστά το πήρα από την πρώτη στιγμή. Μου χάρισε τη ραπτομηχανή και δυο μήνες αργότερα, έραψα την πρώτη μου τσάντα, μια tote bag για τη μητέρα μου, τη Λουίζα. Eξ ου και η ονομασία «A TOTE FOR LOUIZA», γιατί από εκεί ξεκίνησαν όλα. Mετά τη μητέρα μου, έφτιαξα μια τσάντα για τον αδερφό μου, μετά για τους φίλους μου και σε σύντομο χρονικό διάστημα βρέθηκα να φτιάχνω τσάντες κατά παραγγελία. 

Και όλα αυτά, βλέποντας βιντεάκια από το Youtube. Το παρουσιάζεις λες κι είναι κάτι απλό. 

(γέλια) Πάντα ήξερα ότι «πιάνουν τα χέρια μου». Είμαι καλή στη χειροτεχνία και τις κατασκευές. Είμαι αυτοδίδακτη κι είναι κάτι το οποίο δηλώνω περήφανα. Το ράψιμο μού ταιριάζει γιατί εκτός του ότι είμαι άτομο που δίνει σημασία στη λεπτομέρεια, μου προσφέρει και ένα άλλο είδος ηρεμίας, που μάλλον δεν έβρισκα κάπου αλλού! 

Πλέον, πώς είναι μια τυπική μέρα σου;

Θα έρθω το πρωί στο μαγαζί, θα δω το πλάνο με τις παραγγελίες που έχω για τις custom made τσάντες και αναλόγως, θα ετοιμάσω την τσάντα της ημέρας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι πλέον έχω περισσότερο ελεύθερο χρόνο για μένα (γέλια). 

Σε συνέντευξή σου το περασμένο καλοκαίρι στο Impossible.Works, δήλωσες πως αισθανόσουν άβολα να αποκαλείς brand το «A TOTE FOR LOUIZA» και προτιμούσες να το αναφέρεις ως μια περιπέτεια ή ως ένα ταξίδι. Αισθάνεσαι ότι σήμερα έχεις φτάσει στον προορισμό σου ή ποιος σε ξέρει τι θα σε συναρπάσει στη συνέχεια; 

To δεύτερο, σίγουρα! Βρίσκομαι ακόμη σε αυτό το ταξίδι, που εξακολουθεί να είναι συναρπαστικό. Από την αρχή, το «A TOTE FOR LOUIZA» είναι ένα μονοπάτι που βρέθηκε μπροστά μου, το οποίο  επέλεξα να ακολουθήσω, χωρίς να ξέρω πού οδηγεί. Όπως άρχισε σταδιακά και μου έλεγε «χρειάζομαι περισσότερο από τον χρόνο σου», κι εγώ το έκανα μέχρι να φτάσω στο σημείο να του αφοσιωθώ πλήρως, με τον ίδιο τρόπο εξακολουθεί να με καθοδηγεί. Αυτό μου «υποδεικνύει» πώς θέλει να εξελιχθεί. 

Εξακολουθείς να μην θέλεις να το χαρακτηρίζεις brand; 

Νομίζω, εκ των πραγμάτων, πρέπει να αποδεχθώ πως είναι ένα brand, που υπάρχει και συναλλάσσεται με τον κόσμο. Πλέον, το ονομάζω brand γιατί είναι η δουλειά μου, αλλά εξακολουθώ να το βλέπω σαν ένα ταξίδι. Είναι μια περιπέτεια για μένα! 

Φωτογραφίες: Μάριος Ιωσηφίδης 

«Α ΤΟΤΕ FOR LOUIZA»: ιστοσελίδα, Facebook, Instagram 

Το κατάστημα «Α ΤΟΤΕ FOR LOUIZA» βρίσκεται στην οδό Αισχύλου 79Δ, στη Λευκωσία