Κλασσική ερώτηση, αλλά επειδή ισχύει στις πλείστες περιπτώσεις, από μικρός ήσουν χωμένος μέσα στην κουζίνα; 

Θυμάμαι πιτσιρίκι να ανεβαίνω στην καρέκλα και να κάθομαι στον πάγκο της κουζίνας, παρακολουθώντας τη μητέρα μου να μαγειρεύει. Αργότερα, να ξυπνάω πρωί τα σαββατοκύριακα και να παρακολουθώ μαγειρικές εκπομπές αντί για κινούμενα σχέδια. Απ’ ό,τι έχω δει σε φωτογραφίες, σε ηλικία ενός έτους, έμπαινα μέσα στις ντουλάπες, ανακάτευα τις κατσαρόλες και έπαιζα με το μίξερ. 

Λένε πως οι γεύσεις και οι μυρωδιές των παιδικών μας χρόνων, είναι αυτές που μας καθορίζουν. Στην περίπτωσή σου, ποιες είναι άμεσα συνδεδεμένες με την εποχή της αθωότητας;  

Δεν ξέρω… Οι μυρωδιές που μου έρχονται περισσότερο στην «οσφρητική μνήμη», είναι απ΄ τα γλυκά και τα κέικ που έφτιαχνε η μητέρα μου. Ίσως γι’ αυτό να είμαι λάτρης των γλυκών, αφού όσο και αν φάω, πάντα υπάρχει χώρος για ένα ωραίο επιδόρπιο. Φυσικά, τα κυριακάτικα μεσημεριανά ήταν «σφραγισμένα» με τη σούβλα και τα σουβλάκια του πατέρα μου. Επίσης, η μυρωδιά που δεν θα ξεχάσω ποτέ, είναι εκείνη απ΄τα σοταρισμένα μπέικον, τα λουκάνικα και τα αβγά που έφτιαχνε η αγαπημένη μου γιαγιά, όταν ήμασταν διακοπές στο Λονδίνο. Τα τρία αυτά άτομα έπαιξαν καθοριστικό ρόλο, όχι μόνο στη ζωή μου, αλλά και στην επαγγελματική μου πορεία. 

Ωστόσο, όταν έπρεπε να επιλέξεις επαγγελματικό δρόμο, αρχικά προτίμησες εκείνον της γυμναστικής. Τι σε έκανε να πάρεις τη συγκεκριμένη απόφαση; 

Η πρώτη μου αγάπη ήταν η γυμναστική. Ήταν προτού ανακαλύψω τι είναι πραγματικά η μαγειρική και πόσο με εξιτάρει. Πλέον, έχουν αντιστραφεί οι ρόλοι, αλλά δεν μετανιώνω που έχω πάρει το πτυχίο του καθηγητή φυσικής αγωγής. 

Γιατί επίλεξες να ολοκληρώσεις και τις δυο σχολές; 

Στη σχολή μαγειρικής, αρχικά, ξεκίνησα για να μάθω περισσότερα για μένα. Δεν περίμενα να μου αρέσει τόσο πολύ και να μου κινήσει το ενδιαφέρον περισσότερο από τη γυμναστική. Λόγω χαρακτήρα, ήταν αδύνατο να μην ολοκληρώσω και τις δυο σχολές. Το πιο συναρπαστικό για μένα, είναι ότι κατάφερα να τελειώσω τη σχολή μαγειρικής χωρίς να επιβαρύνω οικονομικά τους γονείς μου. Δούλευα παράλληλα με τις δυο σχολές και πλήρωνα μόνος μου τα δίδακτρά μου. 

Επιστρέφοντας στην Κύπρο, αναζήτησες εργασία σε ξενοδοχειακές μονάδες. Τότε αποφάσισες ότι τέλος πια για σένα η γυμναστική; 

Ποτέ δεν τέλειωσε για μένα η γυμναστική. Μπορεί επαγγελματικά να μην ασχολούμαι μαζί της -με την έννοια ότι δεν πληρώνομαι κάθε τέλος του μήνα από αυτή την ενασχόληση- αλλά είμαι εγκεκριμένος γυμναστής σ’ ένα γυμναστήριο. Έτσι, έχω την ευκαιρία να συμβουλεύω και να βοηθάω, καθώς επίσης και να γυμνάζομαι. Το τελευταίο, εννοείται, όταν βρίσκω χρόνο (γέλια). Προτεραιότητα, άλλωστε, έχει η μαγειρική. 

Είναι απαιτητικό να δουλεύεις σε πολυτελή ξενοδοχεία;

Είναι απαιτητικό, γενικότερα, να δουλεύεις σε οποιαδήποτε κουζίνα και σε οποιοδήποτε ξενοδοχείο, άσχετα με τα πόσα αστέρια διαθέτει. Η ευθύνη που έχεις όταν σερβίρεις έναν πελάτη είναι πολύ μεγάλη. Αντιλαμβάνεσαι ότι υπάρχουν πολλοί παράγοντες για να γίνει ένα λάθος και το αποτέλεσμα να είναι καταστροφικό για την καριέρα σου. Τα πολυτελή ξενοδοχεία εξυπακούεται ότι έχουν και πιο απαιτητικούς πελάτες. Άρα, είναι ακόμη πιο δύσκολο και χρειάζεται να είσαι ιδιαίτερα προσεκτικός.

Δεν θα ήθελες, κάποια στιγμή, να ανοίξεις ένα δικό σου εστιατόριο;

Έχω βοηθήσει άτομα να ανοίξουν δικά τους εστιατόρια κι έχω συμβουλέψει πολλούς να αλλάξουν το μενού τους και να οργανώσουν την κουζίνα του μαγαζιού τους. Και ξέρω ότι έχουν πετύχει. Αυτό, μου αρκεί προς το παρόν. Μελλοντικά, πιθανόν, να ανοίξω κι εγώ το δικό μου εστιατόριο. 

Έτσι, δεν θα έχεις μεγαλύτερη ελευθερία; 

Σίγουρα, θα έχω περισσότερη ελευθερία να δημιουργήσω ό,τι θέλω στο μενού. Από την άλλη, θα χάσω πολύ απ’ τον ελεύθερο μου χρόνο. 

Υπάρχει κάποια κουζίνα που ξεχωρίζεις ή παίρνεις στοιχεία από διάφορες για τα πιάτα σου; 

Η μεσογειακή κουζίνα είναι η αγαπημένη μου. Επίσης, μου αρέσουν πολύ οι γεύσεις από τη Μέση Ανατολή. Στα πιάτα μου εμπνέομαι από διάφορες κουζίνες, διαφορετικές χώρες και κουλτούρες. Εξ ου κι είναι ένα πάντρεμα διαφορετικών γεύσεων. 

Θεωρείς ότι όσο περνάνε τα χρόνια, η κυπριακή κουζίνα εξελίσσεται όπως η ελληνική ή ακόμη έχει δρόμο μπροστά της; 

Πιστεύω ότι εξελίσσεται εξίσου γρήγορα. Η Κύπρος είναι ένας must γαστρονομικός προορισμός, με παραδοσιακά πιάτα, γεμάτα ιστορία, φτιαγμένα από ντόπια υλικά. Πολλά πιάτα είναι επηρεασμένα από ξένους κατακτητές κι έτσι το ενδιαφέρον είναι εξίσου μεγάλο για να τα ανακαλύψεις. Πολλοί νέοι -της δικής μου γενιάς- έχουμε ως βάση την παράδοση και προσπαθούμε να δημιουργήσουμε καινούργια πιάτα, βασισμένα σ’ αυτήν, σε πιο μοντέρνα «έκδοση».

Ποιο είναι το αγαπημένο σου ντόπιο υλικό; 

Δεν είναι μόνο ένα. Ωστόσο, εκείνο που ξεχωρίζω είναι το χαλούμι, καθώς μπορώ να το επεξεργαστώ με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. 

Ως sous-chef είσαι ο δεύτερος στη σειρά στην κουζίνα. Δεν είναι δύσκολο να είσαι διαρκώς υπό τις οδηγίες ενός executive chef; 

Το να εκτελώ τις οδηγίες του chef, το αντιλαμβάνομαι ως πρόκληση και όχι ως δυσκολία. Είναι μια ευκαιρία να μάθω ακόμη περισσότερα και να εξελιχθώ ταχύτερα. Ως sous chef έχω ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης στη λειτουργία της κουζίνας και καθημερινά βρίσκομαι αντιμέτωπος με πολλά προβλήματα, τα οποία χρειάζεται να επιλύσω. 

Αυτό, όμως, δεν στερεί από τη δημιουργικότητά σου;

Σίγουρα, την τελική απόφασή την παίρνει ο chef, αλλά μέσα απ’ τη δουλειά μου έχω κερδίσει την εμπιστοσύνη του. Αυτό με βοηθά να δημιουργώ ελευθέρα και να παίρνω εξίσου σημαντικές αποφάσεις.

Πέρα από τη δημιουργικότητα, καθοριστικό ρόλο παίζει και η πειθαρχία στην κουζίνα; 

Σαφώς. Όπως στον στρατό, έτσι και στην κουζίνα, υπάρχει ιεραρχία και πρέπει να ακολουθείται. Σε μια κουζίνα με 60 άτομα, όπως αυτή που εργάζομαι, υπάρχουν πολλοί κανόνες -όπως η ατομική υγιεινή και η ασφάλεια τροφίμων- οι οποίοι πρέπει να τηρούνται αυστηρά. 

Ποια άλλα χαρακτηριστικά είναι σημαντικά γι΄έναν επαγγελματία σεφ; 

Επειδή είναι πάρα πολλά, θα σου αναφέρω τα πέντε πιο σημαντικά: Πρέπει να είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου και ποτέ να μην επαναπαύεσαι. Να είσαι δημιουργικός, αλλά να ξέρεις μέχρι πού είναι το όριο. Να είσαι προσγειωμένος και να δέχεσαι κριτική, είτε είναι θετική, είτε αρνητική. Να είσαι ικανός ηγέτης, δίκαιος και να καταφέρεις να κερδίσεις τον σεβασμό της ομάδας σου. Να γνωρίζεις και να σέβεσαι το κάθε υλικό, να το χρησιμοποιείς σωστά, δημιουργώντας ένα γευστικό αποτέλεσμα. 

Εκτός από sous-chef του «Annabelle Hotel», είσαι μέλος της Εθνικής Ομάδας Μαγειρικής. Πώς μπορεί κάποιος να ενταχθεί σ΄αυτήν; 

Προσωπικά, είμαι επίσημο μέλος της τα τελευταία πέντε, περίπου, χρόνια. Ωστόσο, τον τελευταίο καιρό είχα ένα σοβαρό πρόβλημα που με ανάγκασε προσωρινά να μην είμαι ενεργό μέλος. Δυστυχώς, μια μέρα διαρκεί μόνο 24 ώρες και οι υποχρεώσεις μου είναι υπερβολικά πολλές. Για να ενταχθεί κάποιος στην ομάδα, πρέπει πρώτα να γίνει μέλος του Συνδέσμου Αρχιμαγείρων Κύπρου. Ο Σύνδεσμος διεξάγει δοκιμαστικά (trials). Όποιος ενδιαφέρεται, δηλώνει συμμετοχή και καλείται σε μια σειρά δοκιμασιών μέσα στην κουζίνα.

Ποια εμπειρία από τους διεθνείς διαγωνισμούς που έχεις λάβει μέρος, δεν θα ξεχάσεις ποτέ; 

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Μαγειρικής, που πραγματοποιήθηκε στο Λουξεμβούργο, το 2014. Σε  αυτό, συμμετείχαν 37 χώρες -συμπεριλαμβανομένου της Αμερικής, της Σιγκαπούρης και  της Σουηδίας- και καταφέραμε η Κύπρος να τερματίσει στη 14η θέση, κερδίζοντας συνολικά δύο ασημένια μετάλλια. Αυτή η χρονιά ήταν μια από τις καλύτερες εμφανίσεις που έκανε το νησί μας και αισθάνομαι ιδιαίτερα χαρούμενος που ήμουν παρών. 

Αυτές οι διακρίσεις, τι σημαίνουν για σένα;

Είναι μια ευκαιρία να ανακαλύψω και να μάθω περισσότερα πράγματα γι΄αυτό που κάνω. Κάθε φορά, αντιλαμβάνομαι πόσο πολύ με ευχαριστεί. Το να εκπροσωπώ τη χώρα μου σε παγκόσμιους διαγωνισμούς, με κάνει υπερήφανο. 

Ποιο σχόλιο άκουσες για τα πιάτα σου και σε έκανε να πεις ότι καλά έκανες κι έγινες επαγγελματίας σεφ; 

Δεν θυμάμαι συγκεκριμένα κάποιο σχόλιο. Καθημερινά στο ξενοδοχείο παρακολουθώ τα ερωτηματολόγια των πελατών και τα feedback που αφήνουν. Αυτή η ευχαρίστηση που νιώθουν, μεταδίδεται αυτομάτως και σε μένα, δικαιώνοντας τους κόπους και τις προσπάθειες που κάνω καθημερινά. Με κάνει να θέλω διαρκώς να γίνομαι καλύτερος.

Είναι κλισέ να θεωρούμε ότι ένας σεφ είναι αυτός που μαγειρεύει και στο σπίτι; Ή έτσι ισχύει στην περίπτωσή σου; Δεν αφήνεις κανέναν να εισβάλλει στο «βασίλειο» σου; 

Αν σε άκουγε τώρα η γυναίκα μου, σίγουρα θα γελούσε.  Δεν μου αρέσει να μαγειρεύω στο σπίτι για διάφορους λόγους. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν το κάνω. Τους τελευταίους μήνες, μάλιστα, ξεκίνησα λίγο πιο εντατικά, καθώς θέλω να μαγειρεύω για τον γιο μου. Απλώς, όταν κάποια φορά πετύχω τη γυναίκα μου να μαγειρεύει, αυτομάτως ξέρει ότι θα αναλάβω εγώ και -φυσικά- θα φάμε πιο νωρίς (γέλια). Οπότε, προτιμώ να εισβάλουν στο «βασίλειο» μου όταν δεν είμαι παρών.

Είναι δύσκολο να σε κερδίσει ο άλλος με τη μαγειρική του; Είσαι απαιτητικός κριτής;

Όταν απαιτείται ή μου ζητηθεί να κάνω κριτική, είμαι πολύ αυστηρός. Αν όχι, είμαι χαλαρός και επιεικής. Για τους άλλους, ίσως, να είμαι λίγο ιδιότροπος, αλλά γενικότερα νομίζω είμαι εύκολο άτομο. Δεν είναι δύσκολο να με κερδίσει κάποιος με τη μαγειρική του και δεν χρειάζονται περίπλοκα πράγματα. Απλώς, δεν γίνεται συχνά.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό, που δεν το βαριέσαι ποτέ; 

Τις κυπριακές φακές, μαγειρεμένες με όλους τους παραδοσιακούς τρόπους. Τις προτιμώ, κυρίως, με τηγανισμένο κρεμμύδι, καρότο, σάλτσα ντομάτας και κριθαράκι… Ακριβώς όπως τις φτιάχνει η μητέρα μου!