Διαθέτεις ένα πλούσιο βιογραφικό, με δεκάδες συνεργασίες και επιτυχίες. Οπότε, δεν μπορώ παρά να σε ρωτήσω, με τι από όλα αυτά καταπιάνεσαι σε αυτή τη φάση της ζωής σου;

Αυτή την περίοδο με πετυχαίνεις στο Παρίσι, με αφορμή την Εβδομάδα Μόδας για τις αντρικές συλλογές για το χειμώνα του 2019-20. Μέσα στις επόμενες ημέρες αρχίζει η υψηλή ραπτική όπου θα φωτογραφίζω και ταυτόχρονα θα κάνω συνεντέυξεις για ένα μεγάλο έντυπο του εξωτερικού.

Σχεδιαστής ρούχων, δημοσιογράφος, φωτογράφος. Αλήθεια, τι από όλα αυτά σε αντιπροσωπεύει περισσότερο;

Όλα με αντιπροσωπεύουν, από τη στιγμή που τα υπογράφω με τόσο ζήλο.

Είναι εφικτό να γίνονται όλα παράλληλα; 

Συνήθως, ναι. Δεν σου κρύβω πως υπάρχουν στιγμές που αρκετά από αυτά δυσκολεύομαι να τα προλάβω. Υπάρχουν περίοδοι που πράγματι έχουν μεγαλύτερη ένταση και στιγμές που απλώς με εξυπηρέτουν στο να μεθοδεύω τα βήματά μου, να προετοιμαστώ αν θέλεις.... Όπως ακριβώς κάνουν και τα μυρμήγκια το καλοκαίρι.  Ξέρεις, είμαι από τους ανθρώπους που προτιμούν την ένταση. Όλο αυτό με κρατά κατά κάποιο τρόπο σε εγρήγορση. Είμαι πιο δημιουργικός όταν βρίσκομαι υπό πίεση.

Έχει πάρει συνεντεύξεις από δεκάδες επιτυχημένους σχεδιαστές, φωτογράφους, καλλιτέχνες και γενικότερα προσωπικότητες που έχουν διαπρέψει ο καθένας στον τομέα του. Αυτό, πώς το κατάφερες; 

Το 2003, όταν έμενα στην Αθήνα κι εργαζόμουν ως σχεδιαστής μόδας, δέχθηκα πρόταση από τη blogger Diane Pernet ( A Shaded View On Fashion) να γίνω ο Έλληνας ανταποκριτής της. Τότε ήταν το πρώτο blog που εστίαζε στη μόδα και ήταν παγκόσμιας εμβέλειας. Πολυ σύντομα,  ανακάλυψα ότι μου άρεσε να γράφω περισσότερο από όσο νόμιζα και έστελνα πολύ περισσότερο υλικό στην Diane από εκείνο που μου ζητούσε. Έτσι, με παρότρυνε να ξεκινήσω το δικό μου blog. Ανέκαθεν μου άρεσε να διαβάζω βιογραφίες και συνεντεύξεις. Οπότε, μέσα από το  δικό μου πια blog, παρότρυνα το κοινό μου να διαβάζει πράγματα που προσωπικά έβρισκα ενδιαφέροντα. 

Επομένως, αυτό ήταν για σένα ένα καλό ερέθισμα για να ξεκινήσεις…

Κουβαλούσα μαζί μου μια φωτογραφική μηχανή και αποθανάτιζα την κάθε στιγμή, από προσωπικές στιγμές με φίλους, που συνήθως εργάζονταν στο χώρο της μόδας, μέχρι ντεφιλέ στο Παρίσι, παρασκήνια, επισκέψεις σε μουσεία, ατελιέ κτλ.  Φρόντιζα να δίνω μια αίσθηση αποκλειστικότητας και φρεσκάδας. Το κυριότερο, όμως, ήταν το γεγονός πως είχα αρχίσει πλέον να επικοινωνώ με τους μεγάλους σχεδιαστές, πιο εύκολα και πιο άμεσα.  Ο ένας οίκος έφερνε τον άλλο και σιγά-σιγά ήρθαν οι μεγάλες συνεργασίες, η ενασχόληση μου με τη φωτογραφία σε επαγγελματικό επίπεδο, το ενδιαφέρον για τη μόδα μέσα από μια ακαδημαϊκή ματιά κτλ.

Με λίγα λόγια, το blog σου έγινε ένα «εργαλείο» που σε βοήθησε να μπεις στα «χωράφια» που ήθελες. Ισχύει; 

Παρόλο που η σελίδα μου δεν ήταν εγωκεντρική, έγινε χρήσιμη, γιατί στην ουσία έγινα ο PR  του εαυτού μου, προβάλλοντας τη δουλειά μου με όποια συχνότητα ήθελα. Γενικότερα αυτό που με ενδιέφερε ήταν οι επισκέπτες να μαθαίνουν κάτι μέσα από το blog, που μέχρι εκέινη τη στιγμή τους ήταν άγνωστο. Μου άρεσε να μοιράζομαι την πληροφορία, την εικόνα και μου άρεσε πολύ να μπλέκω establishments με παντελώς αγνώστους δημιουργούς. Με εξίταρε ο διάλογος μεταξύ ανθρώπων του περιθωρίου με μεγάλες προσωπικότητες. Πολλοί από αυτούς που θεωρούνται σήμερα διάσημοι, πριν από μια δεκαετία, ήταν το νέο αίμα, νέα παιδιά του τότε, που έδωσαν την πρώτη τους συνέντευξη σε μένα. Αντιλαμβάνομαι ότι αυτό που λέω μπορεί να ακούγεται υπερβολικό, είναι όμως η αλήθεια. 

Σήμερα που μιλάμε, ωστόσο, το blog σου δεν υπάρχει...

Έκλεισα το blog μου το 2015 και αυτό έγινε χωρίς κανέναν δισταγμό. Απλά δεν είχε για μένα πια την ίδια σημασία. 

Μπήκες στον χώρο αρκετά νωρίς, σε μια εποχή που τα δεδομένα ακόμη ήταν πολύ καλά. Πόσο πολύ άλλαξαν τα πράγματα στη μόδα από τότε;

Τα δεδομένα έχουν αλλάξει όχι μόνο στη μόδα, αλλά σε όλους τους τομείς. Έχω μάθει, όμως, να προσαρμόζομαι και να κοιτάω μπροστά. Με ενδιαφέρει η ουσία της εξέλιξης.  Δεν ξέρω αν τότε οι εποχές ήταν καλύτερες ή όχι. Το σίγουρο είναι ότι δεν έβλεπα το κόσμο όπως τον βλέπω σήμερα.

Εντοπίζεις μεγάλες διαφορές από το σήμερα;

Όχι τόσο στις επαγγελματικές συναλλαγές. Περισσότερο στις διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων,  στην καθημερινότητα μας και την επικοινωνία περισσότερο…

Τα social media, το διαδίκτυο, ακόμα και οι influencers, έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στο λεγόμενο industry της μόδας;

Πράγματι, είχε μια άλλη ταχύτητα όταν ξεκίνησα, όπως κι έναν παλμό που εξέπεμπε σταθερότητα. Σήμερα για παράδειγμα, με το Instagram στη ζωή μας, προσπαθούμε να προλάβουμε κάτι καινούργιο που γίνεται αυτόματα με το παρελθόν, με το ακριβώς επόμενο post που μόλις ανέβασε κάποιος που ακολουθούμε. Το 2007 το  blog είχε περίπου 180 χιλιάδες επισκέπτες τον μήνα και η θεματολογία προερχόταν από παντού, αφού είχα εκπληκτικούς συνεργάτες σε όλο τον κόσμο που έστελναν υπέροχα reports. Δεν με ενδιέφερε να βγάλω χρήματα από αυτό, μάλλον δεν ήξερα ούτε τον τρόπο να το εκμεταλευτώ. Ήταν πολύ ρομαντική η αντίληψη που είχα για το blog. Το 2010, ο εκδοτικός οίκος PRESTEL εξέδωσε το βιβλίο THE WORLDS TOP FASHION BLOGS και η σελίδα μου συμπεριλήφθηκε μαζί με τα blogs των Tommy Ton, Anna Dello Russo, The Sartorialist.

Η αυξημένη «ροή» από ανθρώπους που «υπηρετούν» τη μόδα με διάφορους τρόπους είχε επιπτώσεις στη δική σου δουλειά;

Καμία. Άλλωστε, υπάρχει χώρος για όλους.

Τι είναι αυτό που τροφοδοτεί συνεχώς το ενδιαφέρον σου για τον κόσμο της μόδας και σε κάνει να θέλεις να ανακαλύψεις ακόμα περισσότερα;

To ίδιο το σώμα. Η μετάλλαξη του μέσα απο το ρούχο, το σώμα σαν συναισθηματικός κρίκος μεταξύ δυο ή πολλών, το σώμα σαν πλατφόρμα έκφρασης και δημιουργίας. Μου αρέσει να παρατηρώ τη μονιμότητά του σώματος σαν ένα συγκεκριμένο περίγραμμα, το οποίο αλλάζει μεγέθη, το πώς κρατά τα ίδια χαρακτηριστικά (μέση, στήθος, πόδια κτλ ) σε σχέση πάντα με το ρούχο.

Τι ήταν αυτό που σε έκανε να επιστρέψεις στον τόπο καταγωγής σου, την Κύπρο, και να δοκιμάσεις κι εδώ την τύχη σου;

Δεν θα έλεγα ότι ήρθα για να δοκιμάσω την τύχη μου. Απλά, στη Κύπρο κατέληξα μετά από την οικονομική καταστροφή της Ελλάδας το 2011. 

Εκεί που σταματά η τέχνη, ξεκινά η μόδα ή το αντίστροφο;

Η μόδα και η τέχνη συναντιούνται όταν η ανάγκη του ενδύεσθε ξεπερνιέται και το σώμα μεταβάλλεται μέσα από το ρούχο. Συμβάλουν σε αυτό τα υλικά που έχουν χρησιμοποιηθεί, ο τρόπος που έχει φωτογραφηθεί το ρούχο, η ταυτότητα του ατόμου που το φόρεσε, η χρονολογία. Μπορούν να γίνουν πολλές καταγραφές… Τέχνη μπορεί να θεωρηθεί και η τελειότητα με την οποία έχει κεντηθεί ένα ρούχο, η προσοχή με την οποία εχει διακοσμηθεί ή ακόμα και η τελετουργία μέχρι το ρούχο αυτό να φορεθεί. Έχουμε πολλά παραδείγματα σχεδιαστών που ξεπερνούν τον ρόλο τους και η δουλειά τους εκτός απο πιστούς πελάτες ακολουθείται από χιλιάδες θαυμαστές. Προσπάθησα να αναλύσω αυτά τα θέματα τόσο μέσα από το πρώτο μου βιβλίο που εξέδωσα το 2016 (Haute-à-porter, Lannoo), όσο και στο δεύτερο που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις SKIRA στην Ιταλία και το ονόμασα Theorema: The Body, Emotion and Politics in Fashion.

Οι εκθέσεις φωτογραφίας σου έχουν πάντοτε να κάνουν με τη μόδα ή υπάρχουν και περιπτώσεις που μετατοπίζεις το ενδιαφέρον σου και σε κάτι διαφορετικό; 

Έχουν να κάνουν κυρίως με το ένδυμα και την αντίληψη μου γύρω από την ομορφιά. Αυτοί είναι οι δύο κανόνες μου και τους ακολουθώ τόσο όταν εκθέτω δικά μου έργα, όσο και όταν επιμελούμαι μια έκθεση που μπορεί να αφορά τη δουλειά άλλων.

Η άποψή σου για τη μόδα στην Κύπρο, ποια είναι;

Κοίτα, υπάρχει χώρος για εξέλιξη, όπως υπάρχει σε όλους τους τομείς. Η Κύπρος όμως δεν μπορεί να γίνει βιομηχανία σε μικρό χρονικό διάστημα. Δεν έχει την υποδομή για κάτι τέτοιο. Στην Κύπρο συνεργάζομαι με κάποιους σχεδιαστές, αλλά και εταιρίες που εμπορεύονται high-end brands. Προσφέρω τις υπηρεσίες μου ως σύμβουλος, φωτογράφος και art director.

Ποιο είναι το μυστικό ενός επιτυχημένου fashion blogger; 

Η επιτυχία πρέπει να συνάδει με την ειλικρίνεια.

Ποιο απαραίτητο στοιχείο χρειάζεται να έχεις για να μπορείς να αντεπεξέρχεσαι σ’ αυτή τη δουλειά;

Κάθε ρόλος που καλούμαστε να υπηρετήσουμε για να ζήσουμε σαν κόμματι αυτού του περίπλοκου κόσμου, χρειάζεται επιμονή, υπομονή και όρεξη. Επίσης, να διαλέξει κανείς πώς και γιατί θέλει να τον θυμούνται, εάν φυσικά ενδιαφέρει κάτι τέτοιο.

Τι άλλο περιλαμβάνεται στους στόχους σου;

To να αποκτήσω το δικό μου σπίτι.

Έχεις απωθημένα;

Όλοι έχουμε στόχους, ανάλογα την περίοδο και τις ανάγκες μας.

Το μεγαλύτερο σου προτέρημα ως καλλιτέχνης, ποιο πιστεύεις ότι είναι; 

Η αδιαφορία. 

Ποια συνεργασία σε έχει σημαδέψει και τι ήταν αυτό που δεν θα ξεχάσεις ποτέ;

Αυτές που ξεκίνησαν ωραία και τελείωσαν άσχημα.  

Περισσότερα για τον Filep Motwary ΕΔΩ 

Διάβασε επίσης

Ο «Μικρός πρίγκιπας» αλά κυπριακά: Ο Ιάκωβος Χατζηπιερής μιλά για την απόφασή τού να μεταφράσει το διάσημο βιβλίο στην κυπριακή διάλεκτο

Ένας από τους πιο καλοντυμένους άντρες του κόσμου στην κάμερα του MyLife