Σε εκείνη τη συνάντησή μας, μου είχε πει πως τον χαρακτηρίζει να πηδάει εμπόδια και στη ζωή του. "Η κάθε δυσκολία δεν είναι παρά ένα εμπόδιο που πρέπει να ξεπεράσεις. Οπότε, γενικότερα, είμαι αρκετά ψύχραιμος σε αυτές τις περιπτώσεις. Και αυτό, το οφείλει εν μέρει στον αθλητισμό, ο οποίος σύμφωνα με τον ίδιο "κτίζει" έναν δυνατό χαρακτήρα. "Η πειθαρχία είναι πάνω από όλα. Δεν σε φοβίζουν οι δυσκολίες στη ζωή, γιατί έχεις αντιμετωπίσει ήδη πολλές στον αθλητισμό". 

Στην Κύπρο, ήρθε μαζί με τις αδελφές του σε ηλικία εννιά ετών. Είχε προηγηθεί ο βομβαρδισμός της πόλης Surdulica, όπου μεγάλωσε. Στο ερώτημα κατά πόσο αυτό το γεγονός στιγμάτισε τα παιδικά του χρόνια, ανέφερε χαρακτηριστικά: "Έχω πάρα πολλές εικόνες από τότε. Βλέπαμε τους γονείς μας αγχωμένους, αλλά εμείς ήμασταν στους δρόμους και παίζαμε. Ως παιδιά δεν αντιλαμβανόμασταν τι γινόταν. Οι γονείς μου βρίσκονταν ήδη έναν χρόνο στην Κύπρο, ενώ εμείς βρισκόμασταν στη Σερβία με τη γιαγιά μας. Ήταν μια εποχή που όλοι έφευγαν από τον τόπο μας. Παρόλο αυτά, είχαμε την εντύπωση πως πηγαίναμε διακοπές. Μας πήραν στο αεροδρόμιο ο θείος και η γιαγιά μου και χαιρόμασταν που θα βλέπαμε επιτέλους τους γονείς μας'. 

Ο Milan είναι το μοναδικό αγόρι της οικογένειάς του. Έχει δυο αδελφές. Η πρώτη είναι έναν χρόνο μεγαλύτερη από εκείνον και τη δίδυμη αδελφή του, με τον ίδιο να επιβεβαιώνει πως ισχύει εκείνο το ανεξήγητο δέσιμο που υπάρχει ανάμεσα στα δίδυμα. Ως παιδί ήταν ζωηρός... έτρεχε όλη μέρα στους δρόμους, με τους γονείς του τον ψάχνουν τα βράδια. "Ειδικά μετά που έκανα φίλους στην Κύπρο, δύσκολα έμπαινα στο σπίτι. Προσαρμόστηκα εύκολα. Τα παιδιά στο σχολείο ήταν πολύ φιλόξενα και με βοήθησαν να μάθω τη γλώσσα. Από την αρχή, ένιωσα σαν πατρίδα μου την Κύπρο. Όταν ξεκινήσαμε το σχολείο, ήξερα πως θα μέναμε εδώ. Μετά, ούτε που σκέφτηκα να επιστρέψω στη Σερβία ή να πάω σε κάποια άλλη χώρα".  Ο Milan, μάλιστα, δεν μένει στα λόγια. Όταν λέει πως αισθάνεται την Κύπρο σαν πατρίδα του, το εννοεί, αφού εκτός το ότι εκπροσωπεί τη χώρα στο εξωτερικό, ανεβάζοντας ψηλά την κυπριακή σημαία, θέλησε μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στα πολυμέσα και τις γραφικές τέχνες, να υπηρετήσει στον στρατό, παρόλο που δεν ήταν υποχρεωμένος. 

Η πρώτη επαφή που είχε με τον αθλητισμό ήταν μέσω του ποδοσφαίρου. Με τον στίβο ασχολήθηκε τυχαία και αυτό χάρη σε έναν δάσκαλο που λόγω του ύψους του τον επέλεξε για να ασχοληθεί με τα εμπόδια. Αυτό ήταν. Την επόμενη χρονιά, ήρθε πρώτος στους σχολικούς αγώνα παγκύπρια κι έπειτα συμμετείχε στους πανελλήνιους.Το 2013 κατέκτησε το πρώτο του χρυσό σε διεθνές επίπεδο, στους Αγώνες Μικρών Κρατών Ευρώπης. Την ίδια χρονιά, ήρθε πρώτος στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα ομάδων δεύτερης κατηγορίας, σημειώνοντας μάλιστα παγκύπριο ρεκόρ. Τότε κατάλαβε πως είναι καλός σε αυτό το άθλημα και ότι ήθελε να το συνεχίσει.Δεν τον φοβίζει, άλλωστε, ο μοναχικός ο δρόμος προς την κορυφή, μιας και ο τρόπος ζωής ενός αθλητή δεν συμβαδίζει πάντοτε με τους άλλους; "Παίζει σημαντικό ρόλο να έχεις τη στήριξη αυτών που αγαπάς. Γιατί σε βοηθάνε να καταφέρεις αυτό που θέλεις!"