Άφησε την Κύπρο αποφασισμένος ν’ αλλάξει ζωή. Ο Μιχάλης Αναστασιάδης ανακάλυψε τον κόσμο του design στο Λονδίνο και από τότε αναζητά με τις δημιουργίες του να ρίξει φως στην πολύπλοκη σχέση ανάμεσα στο αντικείμενο και τον χρήστη.

Μεγάλωσε στην Κύπρο σε μια εποχή όπου δεν υπήρχε ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα στο νησί. Όποιος ήθελε ν’ ακολουθήσει ακαδημαϊκή καριέρα έπρεπε να φύγει στο εξωτερικό. Κι έτσι έφυγε. Επέλεξε ένα πανεπιστήμιο στο Λονδίνο με υψηλή αξιολόγηση. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός πιστεύοντας ότι αυτός ο κλάδος θα του εξασφάλιζε σίγουρη εργασία. Κάτι που δεν το θεωρούσε ούτε εύκολο, ούτε δεδομένο στον τομέα των τεχνών. Ενώ βρισκόταν στο τελευταίο έτος για το πτυχίο ανακάλυψε το Royal Academy of Arts. Έτυχε να μένει κοντά και αποφάσισε να δώσει εξετάσεις. Προφανώς ένιωσε ότι ήθελε ν’ αλλάξει ζωή.  

Η δουλειά του με 10 λέξεις. Αφαιρετική, σύγχρονη, ειλικρινής, διακριτική, κριτική, σκεπτόμενη, αιφνιδιαστική, οικεία, διαχρονική και ποιητική.Δεν ανήκει σε κάποιο κίνημα. Όσον αφορά την οπτική διάσταση, συνδέεται στενά με το ρεύμα του μοντερνισμού. Ωστόσο, τον έχουν εμπνεύσει έργα καλλιτεχνών όπως οι Allan Wexler, Andrea Zittel, Fred Sandback, Vija Celmins και Lina Canel.

Το mottο του στη ζωή. Να υπάρχει χώρος και λόγος ύπαρξης για όλα, ακόμα και για όσα η design αισθητική τους τον κάνουν να αισθάνεσαι άβολα. Το 2007 ίδρυσε τη δική του εταιρεία που ασχολείται με την παραγωγή των αντικειμένων που φέρουν την υπογραφή του, μια συλλογή από φωτιστικά, έπιπλα, κοσμήματα και επιτραπέζια αντικείμενα. Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσαν το 2009 τα Κinetic lights, γεωμετρικές συνθέσεις που περιστρέφονται αλλάζοντας τη θέση της φωτιστικής δέσμης. Ξεκίνησε να σχεδιάζει φωτιστικά εντελώς τυχαία. Η μόνη εμπειρία που είχε επάνω στον βιομηχανικό σχεδιασμό ήταν τα δύο χρόνια της σχολής στο Royal College of Art. Αναζητεί ειλικρίνεια και μια έμφυτη ποιότητα στα υλικά που χρησιμοποιεί. Εκτιμά όσα ωριμάζουν καλά με τον χρόνο. Τον ενδιαφέρει η πολύπλοκη σχέση ανάμεσα στο αντικείμενο και τον χρήστη. Συνήθως ξεκινά με κάτι αφηρημένο, κάτι σαν υποθετικό σενάριο. Από αυτό το σημείο αρχίζει μια αέναη διαδικασία φιλτραρίσματος, ένα επιτυχημένο αντικείμενο πρέπει να κινείται σε πολλά επίπεδα. Ποτέ δεν είναι εύκολο.

Στόχος του είναι μια διαφορετική όψη σ’ ένα αντικείμενο που έχει σχεδιαστεί ξανά και ξανά. Πιστεύει στην οικολογία περισσότερο με την έννοια του προσδόκιμου ορίου ζωής ενός αντικειμένου. Θέλει να σχεδιάζει και να παράγει διαχρονικά αντικείμενα. Πιστεύει ότι κάτι είναι όμορφο όταν έχει απογυμνωθεί σε σημείο που δεν μπορείς πια ν’ αφαιρέσεις τίποτε άλλο. Νιώθει περήφανος για οποιαδήποτε δουλειά του που εξετάζει νέες σχέσεις μεταξύ αντικειμένου και χρήστη. Ο ίδιος ομολογεί πως θα διάλεγε την πρώτη του δουλειά στο design: τα message cups. Ακολούθησαν κι άλλες βέβαια δημιουργίες, όπως το κομοδίνο-ξυπνητήρι και το αντικοινωνικό φωτιστικό. Ξεκίνησε με τα φωτιστικά και είδε ότι του άρεσε η δημιουργική διαδικασία. Το φως είναι κάτι μαγικό για τον Μιχάλη. Έπειτα είδε ότι αυτά που δημιουργούσε άρεσαν, οπότε συνέχισε. Σήμερα το 80% της παραγωγής του αφορά τα φωτιστικά. Όταν σχεδιάζει δεν σκέφτεται ότι πρέπει να επιλύσει κάποιο πρόβλημα. Τα έργα του είναι περισσότερο γλυπτικά. Ως σχεδιαστής βέβαια κάποια στιγμή πρέπει ν’ αντιμετωπίσει και το πρακτικό πρόβλημα. Δεν αρχίζει όμως από εκεί. 

Πιστεύει πως το design πάντα υποφέρει σε περιόδους κρίσης γιατί θεωρείται είδος πολυτελείας. Οι κρίσεις όμως έρχονται και παρέρχονται. Και το design ανακάμπτει μέσα στον χρόνο. Η ανάγκη για βασικά αντικείμενα –και αναπόφευκτα το design τους – υπάρχει εδώ και εκατοντάδες χρόνια.