Της Στέλλας Παπά

Κύριε Μιχαλακίδη, αυτή την τηλεοπτική σεζόν συναντάται τηλεοπτικά τον Φώντα Τσατσάνη, στην κωμωδία «Γιατί ρε πατέρα;» του ΑΝΤ1. Τι σας έκανε να πείτε «ναι» σε αυτή την τηλεοπτική πρόταση;

Πολλά! Αρχικά, πρόκειται για μια κωμωδία, ένα είδος το οποίο αγάπησα από την πρώτη κιόλας ουσιαστική τηλεοπτική επαφή που είχα μαζί του, είναι μια νέα τηλεοπτική πρόταση, μια έξυπνη κωμωδία δράσης, με πολλές στιγμές αγωνίας, φοβερές ατάκες και ένα καλοφτιαγμένο σενάριο, σ’ ένα μεγάλο κανάλι . Πρόκειται για μια νέα δουλεία που τόσο από πλευράς κινηματογράφησης όσο και σκηνοθεσίας είναι ψηλού επιπέδου και μπορεί να ανταγωνιστεί πιο ακριβά προϊόντα. Επιπλέον , σεναριογράφος της είναι ο Αντώνης Ανδρής, ένας άνθρωπο με τον οποίο γνωριζόμαστε πολύ καλά και με τον οποίον είχαμε μια υπέροχη συνεργασία στο παρελθόν.

Η σειρά είναι μια από τις ελάχιστες κωμωδίες της φετινής τηλεοπτικής σεζόν. Αυτό μπορεί να λειτουργήσει υπέρ ή κατά της;

Δεν μπορώ να σου πω με σιγουριά, γιατί ενώ αυτό που εισπράττω τόσο από το θέατρο όσο και από την προσωπική επαφή που έχω με τον κόσμο, είναι ότι ο κόσμος  έχει ανάγκη για κωμωδία, τα ποσοστά τηλεθέασής δείχνουν ότι το ενδιαφέρον του κοινού συνεχίζουν να το μονοπωλούν οι δραματικές σειρές, οι οποίες βρίσκονται ακόμα πρώτες σε τηλεθέαση.  

Στον «Φώντα» τι απεχθάνεσαι και τι αγαπάς ;

Τίποτα δεν απεχθάνομαι στο Φώντα, ίσα ίσα, τον αγαπώ πάρα πολύ. Μ’ αρέσει η αλήθεια του, η αθωότητα του αλλά και η «αφέλεια» με την οποία αντιμετωπίζει τα πράγματα. Είναι ένας άντρας που έψαχνε χρόνια να βρει τον εαυτό του και τώρα που τον βρήκε το μόνο που τον νοιάζει είναι το  πως θα μείνει με τους ανθρώπους που συνδέεται συναισθηματικά.  

Τον «Φώντα» τον βλέπουμε στη σειρά λίγο φοβιτσιάρη, εσάς τι σας φοβίζει;

Με τρομάζει πολύ ο θάνατος των δικών μου προσώπων και η μοναξιά. 

Όλη η ιστορία στηρίζεται σε τρία εκατομμύρια. Όμως το ρητό λέει ότι «Το χρήμα πολλοί ε μίσησαν, τη δόξα ουδείς». Εσείς συμφωνείτε; Ποιο από τα δύο θα μισούσατε πιο εύκολα εσείς και γιατί; 

Όλα με μέτρο. Το ιδανικό και υγιές  είναι να υπάρχουν οι σωστές αναλογίες δόξας και χρήματος στη ζωή των ανθρώπων. Προσωπικά, πιστεύω πως τόσο η δόξα όσο και τα χρήματα, σε υπερθετικό βαθμό θα  με τρόμαζαν, γιατί και τα δύο, με εξίσου εύκολο τρόπο, μπορούν να σ ’αλλάξουν ενδεχομένως προς το χειρότερο.  

Υπήρξαν στιγμές που να είπατε και εσείς «Γιατί ρε πατέρα»;

Ναι, πολλές φορές από την μέρα που διαγνώστηκε με καρκίνο μέχρι και σήμερα. Η τελευταία φορά, ήταν πριν λίγο καιρό, όταν ήμουν μόνος στο σπίτι και σκεφτόμουν «γιατί ρε πατέρα δεν είσαι εδώ να δεις αυτά που κάνω».  

Φοβάστε μήπως το πει και σ’ εσάς κάποια στιγμή ο γιος σας ;

Ναι και πίστεψε με κάνω ότι μπορώ να μειώσω τις πιθανότητες.  

Πιστεύετε υπάρχουν πρότυπα «πατέρα» ;

Δεν ξέρω αν υπάρχουν γενικά πρότυπα αλλά θα ήθελα να είμαι ένα καλό πρότυπο τόσο για τον γιο μου όσο και για άλλους. Θα μου άρεσε αν μπορούσα να γίνω ένα καλό παράδειγμα για κάποιον  και να μπορούσα με την στάση, την συμπεριφορά και τον τρόπο ζωής μου να εμπνέω και να βελτιώνω τις συμπεριφορές των συνανθρώπων μου.  Γενικά, πιστεύω πως, αν ο καθένας μας μπορεί να γίνει ένα καλό πρότυπο για κάποιον άλλον και πως αν όλοι μας είχαμε ένα καλό πρότυπο από το οποίο θα εμπνεόμαστε και θα επηρεαζόμαστε θετικά, τότε ο κόσμος θα ήταν καλύτερος. Προσωπικά το έχω ανάγκη και πάντα προσπαθώ να  συναντώ ανθρώπους που να με εμπνέουν και να με εξελίσσουν.  

Τη δική σας ζωή τι την κάνει να μοιάζει με ταινία «μυστηρίου» και τι με «κωμωδία»;

Τη συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μου, νομίζω πως τα ίδια πράγματα που την κάνουν «μυστήρια», την κάνουν και «κωμωδία». Ούτως η αλλιώς,  η ζωή από μόνη της είναι πολύ περίεργη, σε ξαφνιάζει σε στιγμές που δεν το περιμένεις, κάνοντας σε να χαμογελάς άλλοτε από αμηχανία και άλλοτε από χαρά.

Τα λόγια βαριέστε ακόμα να τα μάθετε όπως τότε στο σχολείο;

Από την πρώτη κιόλας επαφή μου με την υποκριτική, το να μάθω τα λόγια ήταν το χειρότερο μου. Από παιδί είχα θέμα με το διάβασμα γιατί δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ, είχα διάσπαση προσοχής, ίσως αυτό οφειλόταν και στην ανωριμότητα μου. Βέβαια, τώρα έχω βελτιωθεί και εξελιχθεί, μαθαίνω πολύ εύκολα τα λόγια.  

Ανάμεσα σε φεστιβάλ Καννών και Επίδαυρο τι θα προτιμούσατε ;

Θέλω πάρα πολύ  και τα δύο, είναι εξίσου φαντάστηκα και τα δυο, απλά το ένα μοιάζει λίγο πιο εφικτό. Ίσως θα μπορούσα να πω τις Κάννες στις οποίες  δεν έχω ξαναπάει, μιας και στην Επίδαυρο είχα την τιμή να παίξω ήδη μια φορά, αλλά και πάλι  θα ήταν ψέμα αν δεν έλεγα πως  δεν ανυπομονώ να παίξω ξανά στην Επίδαυρο.