Με αφορμή την κυκλοφορία του τελευταίου της βιβλίου με τίτλο «Φυλάξου αν μ’ αγαπάς», μίλησε αποκλειστικά  στο MyLife και τη Στέλλα Παπά,  για τις δύσκολες ανθρώπινες σχέσεις, την αγάπη, την έρωτα και το μυστικό ενός επιτυχημένου γάμου. 

Της Στέλλας Παπά 

Κυρία Αδριανού, διαβάζοντας κανείς το βιογραφικό σας θα δει ότι είστε ηθοποιός, σεναριογράφος, συγγραφέας, θεατρική συγγραφέας, ραδιοφωνική παραγωγός, ενώ στο παρελθόν είχατε ασχοληθεί και με την παρουσίαση. Εσείς, τι από όλα αυτά νιώθετε περισσότερο ότι σας εκφράζει; 

Κατά βάση είμαι ηθοποιός. Μεγάλωσα από μικρό παιδί στο θέατρο, και διαποτίστηκα από αυτό. “Παίζω” από 19 χρονών και η υποκριτική είναι για μένα η μεγάλη μου ανάγκη. Παράλληλα βέβαια, έγραφα από μικρή. Στην αρχή ιστορίες για μένα, μετά για το ραδιόφωνο, έπειτα ήρθαν τα σενάρια μέσα από κάποιες συγκυρίες και τέλος τα βιβλία και τα θεατρικά. Αυτή τη στιγμή είναι όλα αυτά κομμάτια δικά μου και δεν θα άντεχα να πετάξω τίποτα. Αλλά πάνω απ’ όλα θα έλεγα ότι είμαι μια ηθοποιός που ασχολείται και εκφράζεται με διάφορους τρόπους. 

Τι αποτελεί πηγή έμπνευσης για το γράψιμο σας; 

Ουσιαστικά η ίδια η ζωή και η περιπέτεια της ύπαρξης. Πάνω σ’ αυτά αναρωτιέμαι, αγωνιώ, ξαφνιάζομαι, σκέφτομαι, απορώ και προσπαθώ να βρω τις εξηγήσεις σε όσα μας διέπουν. Μια ιστορία για μένα δεν είναι μια παράθεση γεγονότων, αλλά κρύβει μέσα της μια ιδέα, ένα θεώρημα, που μέσα από τη συγκεκριμένη ιστορία αναπτύσσεται, προσπαθώντας να ερμηνεύσει τα τι και τα πώς της ζωής και της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Στο «Φυλάξου αν μ’ αγαπάς», το τελευταίο βιβλίο μου, η ιστορία μιλάει για τις δυσκολίες που έχουν οι σχέσεις σήμερα, ενώ παράλληλα οι άνθρωποι τις θέλουμε και τις έχουμε ανάγκη πιο πολύ από ποτέ.

Σε ποιον από τους ήρωες που έχετε δημιουργήσει για κάποιο σενάριο ή βιβλίο σας, αναγνωρίζετε περισσότερα στοιχεία του εαυτού σας; 

Σίγουρα η ηρωίδα του βιβλίου «Φυλάξου αν μ’ αγαπάς». Παρότι η ιστορία της είναι απολύτως φανταστική και ακραία θα έλεγα, η ψυχοσύνθεσή της μοιάζει πολύ με τη δική μου, καθώς και η σχέση με τον πατέρα της. Αλλά και η εσωτερική της διαδρομή, καθώς καταλαβαίνει ότι η καταπιεστική ανάγκη της να πάρει αγάπη θα βρει τη λύτρωση μόνο όταν καταφέρει να προσφέρει την αγάπη η ίδια σε εκείνους που τη χρειάζονται.

Το τελευταίο σας βιβλίο λοιπόν έχει τίτλο «Φυλάξου αν μ’ αγαπάς». Θεωρείτε πως η αγάπη είναι επικίνδυνη;

Η αγάπη ποτέ δεν είναι επικίνδυνη, γιατί είναι το απόλυτο καλό και μόνο καλό προσφέρει σε όσους αξιώνονται να τη νιώσουν. Ο έρωτας όμως, ναι. Είναι πάντα ένα επικίνδυνο πεδίο, ναρκοθετημένο, που εγκυμονεί κινδύνους καθώς μας αναγκάζει να βγούμε από τη βολή μας και τις προφυλάξεις μας και να ανοιχτούμε στο άγνωστο, υπερβαίνοντας τον ίδιο μας τον εαυτό. Όμως γι’ αυτό είναι γοητευτικός και απαραίτητος για τη ζωή, ακριβώς γι’ αυτή την υπέρβαση στην οποία μας εξωθεί, χαρίζοντας μας μαγεία αλλά και τη δυνατότητα να αλλάξουμε και να ανακαλύψουμε καινούργιες μας πλευρές. Κάθε μεγάλος έρωτας είναι ένα θρίλερ αλλά κι ένα ενδιαφέρον ταξίδι φτάνει να μην προσκρούσει στον εγωισμό, αλλά με βάρκα την εμπιστοσύνη, να φτάσει κάποια στιγμή στο λιμάνι της αγάπης. Κι όταν παντρευτεί με την αγάπη κρατάει για πάντα.

Γιατί πιστεύετε ότι είναι τόσο δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις; 

Επειδή ζούμε σε μια ευδαιμονική εποχή που τα θέλουμε όλα εύκολα και γρήγορα. Οι σχέσεις όμως απαιτούν υπομονή, αρετή και τόλμη και κυρίως δουλειά με τον εαυτό μας. Για να τα πετύχουν χρειάζονται εκτός από συναίσθημα και κάποια σοφία, κυρίως συναισθηματική.

Τι ζήσατε πιο έντονα εσείς στη ζωή σας, την αγάπη ή τον έρωτα; Ποιο σας άφησε την πιο ωραία ανάμνηση;

Τα έζησα και τα δύο αλλά ο πιο μεγάλος έρωτας ήταν και είναι αυτός που έβγαλε από μέσα μου την αγάπη για τον άλλον. Μια αγάπη που συντηρεί και τον έρωτα και το πάθος. 

Μπορείτε να μοιραστείτε το μυστικό ενός επιτυχημένου γάμου, μιας σχέσης που κρατάει 25 χρόνια; 

Θα μπορούσα να πω πως είναι το ότι με τον άντρα μου, είμαστε ταυτόχρονα εραστές και φίλοι, σύντροφοι και συνοδοιπόροι σε όλα, η οικογένεια ο ένας του άλλου, όμως είναι κάτι πολύ παραπάνω από αυτό. Αγαπηθήκαμε κι αγαπιόμαστε απόλυτα, γιατί οι ψυχές μας είναι φτιαγμένες από την ίδια ουσία.

Ο πατέρας σας, Νίκος Βασταρδή, ήταν πολύ πετυχημένος ηθοποιός. Η σύγκριση μαζί του ήταν αυτή που σας φόβισε και δεν κρατήσατε το επίθετο του; 

Ήταν ο πιο αξιόλογος άνθρωπος που γνώρισα, μαζί με τον άντρα μου, γι’ αυτό και αφιερώνω το βιβλίο μου και στους δύο. Με έκανε να αγαπήσω το θέατρο, τους ανθρώπους, τη ζωή, να γίνω όλα όσα έγινα. Όταν ξεκίνησα όμως την καριέρα μου ήταν πολύ γνωστός κι αυτό με φόβιζε. Όχι η σύγκριση, γιατί εγώ τον θαύμαζα πάνω από όλους, αλλά δεν ήθελα να με αντιμετωπίζουν οι γύρω μου ως κόρη ηθοποιού, αλλά ως συνάδελφο και να δώσω τη δική μου μάχη να τους πείσω.

Βιώσατε νωρίς την απώλεια αγαπημένων σας προσώπων. Ποια η σχέση σας με τον θάνατο; 

Είναι μια σχέση πολύ πικρή. Ο θάνατος είναι ένας αμείλικτος τοίχος που με χωρίζει από όσους αγάπησα και αγαπώ. Δεν τον φοβάμαι τόσο για μένα, αλλά δεν αντέχω τον χωρισμό από τους αγαπημένους μου, παρότι πιστεύω ότι υπάρχουν κάπου και θα ξανασυναντηθούμε.

Το καλοκαίρι που θα σας βρει;

Σε πρόβες για ένα υπέροχο έργο που ανεβαίνει τον χειμώνα στο θέατρο «Αλκμήνη», μια τρυφερή και συγκινητική ρομαντική κομεντί, με πρωτότυπο θέμα. Σκηνοθέτης θα είναι ο Αλέξανδρος Λιακόπουλος και παρτενέρ ο καταπληκτικός Γιώργος Κατωπόδης. Δεν μπορώ όμως να αποκαλύψω περισσότερα.