Λίγο ροδόνερο στα χέρια και πολλά πλατιά χαμόγελα ήταν αρκετά για να κάνουν τους καλεσμένους να νιώσουν οικεία και να αναγνωρίσουν κάτι που μας λείπει εδώ και καιρό: μια αμιγώς Κυπριακή ταβέρνα! The rest is history. Η θέα μοναδική, η αυλή ονειρική και η διάθεση ψηλά από την πρώτη στιγμή. 

Τα πιάτα μπήκαν στη μέση του τραπεζιού για να μοιραστούν. Καρπούζι με φέτα, μπρόκολο με κρέμα κάσιους, πιατέλες με ψάρια και κρέας. Τελευταίο και πιο γλυκό πιάτο, το Kellaki Cake. 

Οι παραδοσιακοί χοροί ξεκίνησαν εκρηκτικά. Αυτό είχαμε καιρό να το δούμε – ένας από τους χορευτές άρχισε να ισορροπεί ποτήρια στο κεφάλι και οι καλεσμένοι πήραν τη σκυτάλη μεγαλώνοντας τον βαθμό δυσκολίας προσθέτοντάς του περισσότερα. Γέλια, χειροκροτήματα και αυθεντική χαρά! Μια κοινή εμπειρία. Ακολούθησε ένας «Ζορμπάς» αλλιώς. Παρεΐστικος, αυτοσχέδιος. Και τόσο απλά οι καρέκλες παραμερίστηκαν και οι καλεσμένοι σηκώθηκαν χωρίς δεύτερη σκέψη. Και μετά… η κορύφωση! Τα πιάτα άρχισαν να σπάζουν και ο απροβάριστος αυθορμητισμός έγινε το κεντρικό act! 

Οι παρευρισκόμενοι έφυγαν με δύο πράγματα: με ενθουσιασμό και ένα βαζάκι μαρμελάδα χειροποίητη. 

Μερικές βραδιές δεν χρειάζονται πολλά για να μείνουν. Ωραία παρέα, μουσική που σε σηκώνει από τη θέση σου, πιάτα στη μέση και μια αυλή που σε κάνει να ξεχνάς τι μέρα είναι. Ε, αυτή ήταν μια από αυτές.