Σοφία Αρβανίτη: «Με τον χρόνο παίζουμε σταθερά κυνηγητό, όσο περνούν τα χρόνια αναπτύσσω ταχύτητα»
Της Στέλλας Παπά
H Σοφία Αρβανίτη δεν είναι μόνο αυτό. Είναι μια δραστήρια γυναίκα, με διάθεση για νέες περιπέτειες, αλλά κυρίως γεμάτη όρεξη για ζωή. Μια pop τραγουδίστρια, με διαχρονικές επιτυχίες -μεγάλο προσόν για μια καλλιτέχνη- που ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα, καθώς το ντουέτο της με την Bonnie Tyler «The desert is in your heart», συμπεριλαμβάνεται σε μια μουσική συλλογή που κυκλοφόρησε στην Αγγλία. Με αφορμή το νέο της τραγούδι «Σε ζωντανές συναυλίες» μίλησε αποκλειστικά στο MyLife και τη Στέλλα Παπά, για τις σχέσεις με τους συναδέλφους της, τις επιτυχίες της, τις φιλίες της στον χώρο και τη σχέση της με τον χρόνο.
Κυρία Αρβανίτη, σε ποια φάση σάς πετυχαίνουμε επαγγελματικά;
Βρίσκομαι σε στάδιο παραγωγής νέων τραγουδιών. Συγκεκριμένα, πριν από λίγες μέρες ανέβηκε στο YouTube και σ’ όλες τις πλατφόρμες από τη «Heaven Music», το νέο μου τραγούδι με τίτλο «Σε ζωντανές συναυλίες». Ένα κομμάτι που κινείται σε pop ρυθμούς, σε μουσική και στίχους Λάκη Παπαδόπουλου. Μάλιστα, την τρίτη βδομάδα του Μαρτίου είχε συμπεριληφθεί στα καλύτερα προτεινόμενα της πλατφόρμας Spotify. Αυτό με είχε χαροποιήσει ιδιαίτερα και μ’ έκανε να πιστεύω σ’ ένα καλό μέλλον της ελληνικής δισκογραφίας. Πριν απ’ αυτό είχαμε κυκλοφορήσει κάποιες διασκευές πολύ γνωστών κομματιών, όπως είναι το «Αν μια μέρα σε χάσω», «Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω», «Να κοιμηθούμε αγκαλιά», «Τα δειλινά» του Γιώργου Ζαμπέτα και η «Πανσέληνος» της Χαρούλας Αλεξίου.
Είστε μια ερμηνεύτρια που έχει τραγουδήσει τόσο pop όσο και λαϊκά κομμάτια. Ποιο είδος νιώθετε ότι σας «άγγιξε» πιο πολύ;
Εγώ ασχολούμαι μόνο με τη pop, το είδος με το οποίο με γνώρισε ο κόσμος. Μόνο τη χρονική περίοδο 1995 -1998 είχα κάνει κάποια λαϊκά, σε μια προσπάθεια προσαρμογής των απαιτήσεων της εποχής και των δισκογραφικών εταιρειών. Η pop μού αρέσει και πιστεύω πως είναι ένα είδος που υμνεί τη χαρά της ζωής, δίνει κέφι και ανεμελιά. Κάνει ένα freeze frame στη νιότη μας, κάτι που όλοι μας χρειαζόμαστε, μιας και όλοι κατά βάθος αρνούμαστε να μεγαλώσουμε.
Τα λαϊκά δηλαδή δεν σας άγγιξαν;
Κοιτάξτε, ερμηνευτικά, είμαι λίγο χαμαιλέοντας. Απ’ ό,τι μου έχουν πει, μπορώ να υποστηρίξω πολλά ρεπερτόρια. Στα τόσα χρόνια όμως που είμαι στο χώρο κατάλαβα ότι πρέπει να υπάρχει σαφήνεια σ’ αυτό που ακολουθούμε. Να κάνουμε αυτό που μας υποδεικνύει η ψυχή και η προσωπικότητα μας. Εγώ από μικρή κλεινόμουν στο δωμάτιο μου και άκουγα με μεγάλη προσήλωση και λαχτάρα παλιούς δίσκους, ροκ, pop και soul. Η ψυχή μου δονείτο σε συγκεκριμένες μουσικές συχνότητες.
Στην προσωπική σας ζωή είστε χαμαιλέοντας;
Δεν ξέρω αν είναι ακριβώς αυτός ο χαρακτηρισμός που μου ταιριάζει. Θεωρώ προσόν το να μπορεί κάποιος ελίσσεται ζώντας σε μια κοινωνία με πάρα πολλές δυσκολίες. Δυστυχώς, μεγαλώνοντας, υπάρχει δυσκολία προσαρμογής. Έχουμε κλειδώσει σ’ αυτά που έχουμε μάθει απ’ τους γονείς, τις εμπειρίες μας και την κοινωνία, με αποτέλεσμα να μην κάνουμε «φρεσκάρισμα» στα πιστεύω και τις ιδέες μας εύκολα. Προσωπικά πιστεύω πως προσαρμόζομαι σχετικά εύκολα. Συζητάω με τον εαυτό μου και αναλύω τα πράγματα.
Υπάρχουν άτομα στον χώρο με τα οποία δεν θα θέλατε να συνεργαστείτε ξανά;
Ναι, υπάρχουν πρόσωπα που δεν με κέρδισαν με τη συμπεριφορά τους. Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν έχει δημιουργηθεί «κακή» σχέση με κάποιο συνάδελφο και είμαι ευτυχισμένη γι’ αυτό. Κατάφερα να αποφύγω τις κακοτοπιές και δεν ήρθα ποτέ σε ρήξη με συναδέλφους.
Στα τόσα χρόνια που είστε στον χώρο, ποια συνεργασία σκέφτεστε με περισσότερη νοσταλγία;
Γενικά έχω γλυκό άρωμα από τις συνεργασίες του παρελθόντος. Είναι πολλοί οι συνεργάτες που αγαπώ και φέρνω στο μυαλό μου συχνά. Είναι πολλές οι συνεργασίες από τις οποίες έχω όμορφες αναμνήσεις, ειδικά απ’ το ξεκίνημα μου στο οποίο υπήρξαν άνθρωποι που μ ’αγκάλιασαν με γλυκύτητα, σεβασμό και μου έδωσαν θάρρος να πιστεύω στον εαυτό μου. Μεταξύ αυτών ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και ο Γιάννης Ζουγανέλης, που η συζήτηση μαζί τους είναι βάλσαμο στην ψυχή. Γενικά, έχω πολλές φιλίες με άτομα του χώρου μου, κυρίως με γυναίκες, όπως με τη Μαντώ και την Μπέσσυ Αργυρακη. Επίσης με τον Μιχάλη Ρακιντζή και την οικογένειά του έχουμε μέχρι σήμερα πολύ γλυκιές σχέσεις.
Εκτός από το τραγούδι, τι άλλο γεμίζει τη ζωή σας;
Πολλά πράγματα. Το να βρίσκομαι στο βασίλειο μου, τον κήπο μου και να περιποιούμαι τα λουλούδια, τα φυτά μου και τα δέντρα μου. Η ενασχόληση στον κήπο με γεμίζει χαρά, γιατί μέσα απ’ την «πορεία ζωής» των λουλουδιών και των φυτών -που μοιάζει με την πορεία της ζωής του ανθρώπου- βλέπω τις εποχές ν ’αλλάζουν, την ανάπτυξη, την ανατολή και τη δύση του ανθρώπου. Επισκέπτομαι τους φίλους και τους συγγενείς μου, με τους οποίους υπάρχει μια σχέση λατρείας. Όταν ανοίγει ο καιρός πηγαίνω σ’ ένα τροχόσπιτο που έχω σ’ ένα κάμπινγκ κοντά στη θάλασσα και κολυμπάω σχεδόν εφτά μήνες τον χρόνο. Επίσης, μου αρέσει να παίρνω τα τέσσερα σκυλάκια μου πολλές βόλτες, να βλέπουμε την ωραία θεά και ν’ απολαμβάνουμε την απεραντοσύνη του ουρανού.
Φαίνεται ότι έχετε αδυναμία στα σκυλάκια σας πάντως.
Ναι, έχω τέσσερα. Τα τρία τα βρήκα στο δρόμο, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και περιοχές, και το άλλο μου το χάρισε ένας φίλος. Ο Λουκουμάς, η Ζωζώ, η Μαρίκα και το Καλλιοπάκι μου.
Ποιες εντυπώσεις σάς άφησε η συμμετοχή σας στο «Just the 2 of Us;
Πήρα μια μικρή γεύση από το «J2us», γιατί βγήκαμε σχετικά νωρίς. Δεν το έψαξα ιδιαίτερα, δεν έμεινα αρκετές βδομάδες για να νιώσω την αγωνία του ανταγωνισμού και των προβών. Όταν βγάλανε τον Γιάννη από το παιχνίδι, μοιραία και εμένα, ασχολήθηκα με τις παραγωγές μου και παρόλο που προσπαθούσα να δω λίγο τις εκπομπές, λόγω δουλειάς δεν ήταν εύκολο.
Ποιος στίχος από τα τραγούδια σας θα λέγατε ότι σας χαρακτηρίζει περισσότερο;
Πολλά τραγούδια που έχω γράψει, σαφώς με αντιπροσωπεύουν και εκφράζουν την ψυχή μου, όμως, υπάρχει μια νεότερη παραγωγή, ένα πιο πρόσφατο τραγούδι που βγήκε σ’ ένα δίσκο που έκανα το 2017 και λέγεται «Η παλιοσκυλού», σε στίχους δικού μου και μουσική Ανδρέας Κατσιγιάννη. Το έγραψα σε μια στιγμή έμπνευσης και χαίρομαι που υπάρχει στο ρεπερτόριο μου. Όταν το τραγουδώ στις εμφανίσεις μου o κόσμος τo ακούει με προσήλωση και το καταχειροκροτεί. Μοιάζει μ’ ένα οδοιπορικό στη ζωή μου και κρύβει μέσα πολλά στοιχεία από εμένα και την οικογένεια μου.
Εδώ και περίπου 30 χρόνια το κομμάτι σας «Μη μου μιλάς για καλοκαίρια» «πρωταγωνιστεί» στα ραδιόφωνα. Πώς νιώθετε για αυτό;
Είναι πολύ όμορφο και συγκινητικό όταν ένα κομμάτι σου γίνεται διαχρονικό, συνεχίζει να τo αγαπάει o κόσμος, ψηφίζεται πρώτο και βραβεύεται σε δημοφιλείς εκπομπές. Δεν εκφράζει μόνο μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή τους ακροατές. Παλιά ήταν σπουδαίο το να κάνει επιτυχία το τραγούδι σου μόλις κυκλοφορούσε. Σκεφτείτε λοιπόν, πόσο ωραίο είναι όταν είκοσι ή τριάντα χρόνια μετά τα τραγούδια σου βραβεύονται ξανά από εκπομπές και διαγωνισμούς.Τη δύναμη που έχουν η μουσική και οι στίχοι σου τη συνειδητοποιείς όταν βλέπεις πως κάποια πράγματα που συμβαίνουν, τα έκαναν άνθρωποι που δεν σε γνωρίζουν, αλλά θαυμάζουν και θέλουν να προωθήσουν τη δουλειά σου. Αυτό έγινε και το 2017 όταν επικοινώνησε μαζί μου ένας Άγγλος παραγωγός/collector, ο οποίος ζήτησε άδεια να συμπεριλάβει το ντουέτο μας με την Bonnie Tyler, σε μια συλλογή με 32 τραγούδια της που θα κυκλοφορούσε στην Αγγλία. Έτσι ξαφνικά το ντουέτο μας βρέθηκε να δεσπόζει πρώτο σε ένα από τα δυο CD. Στο συγκεκριμένο κομμάτι, το «Πεθαίνω στην ερημιά», έγραψε μουσική ο Μιχάλης Ρακιντζής, τους ελληνικούς στίχους εγώ και τους αγγλικούς στίχους ο Τέρρυ Σιγανός.
Τώρα τελευταία βλέπουμε τον κόσμο να στρέφεται στα τραγούδια των 80’s και 90’s. Τι πιστεύετε ήταν αυτό κάνει το κοινό να επιστρέφει σε αυτά τα ακούσματα;
Ο κόσμος τ ’αγκαλιάζει ξανά, γιατί εκείνες τις δεκαετίες δόθηκαν ωραία μουσικά δείγματα. Η μουσική εξελισσόταν και είχε να δώσει πολλά στον ακροατή. Με αυτά τα κομμάτια κάνει μια νοερή διαδρομή στη νιότη του και σε όσα ένιωθε εκείνα τα χρόνια, τα οποία ήταν πιο ανέμελα. Θέλει απλά να ζωντανέψει ξανά τη μουσική που άκουγε όταν ήταν μικρός και είχε άγνοια κίνδυνου και όσων θα ακολουθούσαν.
Ποια είναι η σχέση σας με τον χρόνο;
Παίζουμε σταθερά ένα κυνηγητό, απλά όσο περνούν τα χρόνια αναπτύσσω ταχύτητα. Σε πιο μικρή ηλικία το έβλεπα πιο χαλαρά και έκανα ένα ελαφρύ βάδισμα. Μεγαλώνοντας έκανα τζόκιν και τώρα ψιλοτρέχω. Στο μέλλον μάλλον θα τρέχω πιο γρήγορα. Προσπαθώ να το αντιμετωπίζω με χιούμορ.
Πού εμφανίζεστε αυτή την περίοδο;
Κάνω συναυλίες με την Μπέσσυ Αργυράκη. Είμαστε ένα απίθανο ντουέτο και καταφέρνουμε να κρατάμε τον κόσμο όρθιο και να χορεύει με ένα τρίωρο πρόγραμμα, με επιτυχίες των 60s, 80s και 90s.
