«Θέλεις να μιλήσουμε; Εγώ θέλω!»

Πες ήρεμα στο παιδί σου ότι είσαι διαθέσιμη να το συζητήσετε. Περίμενε λίγο να δεις αν θα υπάρξει αντίδραση και αν δεν υπάρξει, αποχώρησε λέγοντάς του πως θα είσαι σε κάποιο άλλο δωμάτιο και μπορεί να σε αναζητήσει για να μιλήσετε, αν το ξανασκεφτεί. Μην υψώσεις τη φωνή σου και μην πεισμώσεις. Ήρεμα, δώσε του χρόνο ώστε να πάρει τη σωστή απόφαση και να έρθει να σου μιλήσει. Σαφέστατα και δεν πρέπει να υποχωρήσεις και να του κάνεις τελικώς το χατίρι, αν βλέπεις πως η ώρα περνάει και εκείνο παραμένει θυμωμένο.

«Δεν πειράζει να είσαι θυμωμένος. Σκέψου τους λόγους και μιλάμε»

Μην του πεις λόγια που θα το κάνουν να νιώσει τύψεις για τον θυμό του. Πες του απλώς πως δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα και έχει χρόνο ώστε να το σκεφτεί και να μιλήσετε. Λέγοντάς του πως είναι κακό παιδί και ο θυμός του σε στενοχωρεί ή σε εκνευρίζει και θα το τιμωρήσεις γι’ αυτό, πετυχαίνεις ό,τι πραγματικά δεν θα έπρεπε. Το παιδί πρέπει να νιώθει ελεύθερο να θυμώσει και να βιώσει την κλιμάκωση. Θυμός, οργή, νεύρα και μετά σκέψη, συζήτηση, ηρεμία.

«Εγώ σε λατρεύω έτσι κι αλλιώς»

Μην παραλείπεις να λες στα παιδιά σου ακριβώς τη στιγμή που είναι θυμωμένα, πως εσύ τα αγαπάς έτσι κι αλλιώς. Μπορεί να σε αναστατώνει ο θυμός τους, ωστόσο πρέπει να κάνεις την υπέρβαση και να μην το τραβήξεις κι εσύ από την πλευρά σου, δημιουργώντας σύγχυση στο σπίτι. Μια τρυφερή κουβέντα μπορεί πάντα να είναι ο καταλύτης σε τέτοιες εντάσεις χωρίς λόγο. Και σκέψου πως αυτές οι εντάσεις και οι θυμοί, πάνε πακέτο με τα παιδιά. Πάντα θα υπάρχουν, όπως συμβαίνει με όλες τις ανθρώπινες σχέσεις. Συνεπώς, μην κάνεις τα μικρά μεγαλύτερα. Πες πρώτη «Σ’ αγαπώ» και όλα θα γίνουν καλύτερα.

Πηγή