Ερευνητές ανακάλυψαν τώρα τους λόγους για τους οποίους συμβαίνει αυτό. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τη «μωρουδιακή» γλώσσα όχι τόσο ως αντίδραση στη θέα ενός γλυκού μωρού ή σκύλου, αλλά ως τρόπο επικοινωνίας με κάποιον που δεν μπορεί να μιλήσει ή καταλαβαίνει μετά δυσκολίας.

Στο πλαίσιο της έρευνας, η ομάδα από το City University της Νέας Υόρκης έδειξε σε 30 γυναίκες, εικόνες κουταβιών, ενήλικων και υπερήλικων σκύλων. Οι γυναίκες έπρεπε να ανταποκριθούν σ' αυτές τις φωτογραφίες με κάποιον χαρακτηριστικό χαιρετισμό, όπως «Γεια σου γλυκούλι», «Έλα εδώ αγάπη μου», «Είσαι πολύ καλός» κλπ. Οι ερευνητές ηχογράφησαν τις αντιδράσεις των γυναικών για να τις αναλύσουν αργότερα. Στο δεύτερο κομμάτι της έρευνας, οι επιστήμονες έβαλαν σε σκύλους διαφόρων ηλικιών να ακούσουν τα ηχογραφημένα.

Η έρευνα έδειξε ότι τα άτομα που συμμετείχαν στη μελέτη μιλούσαν στους σκύλους όλων των ηλικιών όπως σε μικρά παιδιά. Ωστόσο, όταν απευθύνονταν σε κουτάβια, η φωνή γινόταν λίγο ακόμη πιο ψηλή. Και στο δεύτερο μέρος της έρευνας φάνηκε ότι τα κουτάβια αντιδρούσαν περισσότερο στην «μωρουδίστικη» γλώσσα. Αντιδρούσαν πιο γρήγορα στο άκουσμα των ηχογραφημένων μηνυμάτων, πλησίαζαν πιο γρήγορα στα ηχεία και αφιέρωναν περισσότερο χρόνο απ' ότι τα μεγαλύτερα σε ηλικία σκυλιά.

Αντίθετα, οι σκύλοι μεγαλύτερης ηλικίας δεν αντιδρούσαν τόσο έντονα και ο ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι σκύλοι έμαθαν κατά τη διάρκεια της ζωής τους να αγνοούν ανθρώπινους ήχους, που δεν προέρχονται από τα αφεντικά τους.

Ωστόσο, παραμένει το ερώτημα γιατί μιλάμε «μωρουδίστικα» με τους σκύλους. Η επιστημονική ομάδα κάνει λόγο για μια γενικότερη παρόρμηση όταν πρόκειται να επικοινωνήσουμε με ζώα. Μάλιστα, το πρόσωπο ενός κουταβιού εντείνει ακόμη περισσότερο αυτή την παρόρμηση και ξυπνά αισθήματα προστατευτικότητας, η οποία αντικατοπτρίζεται και στον τρόπο ομιλίας.

Πηγή