Τα «πρέπει» που καταπιέζουν τα παιδιά μας
Ποιος γονιός δεν έχει πει στο παιδί του την αθώα ατάκα: «Δώσε ένα φιλάκι στον παππού»; Αν το σκεφτείς όμως καλύτερα, δεν είναι σωστό να εξαναγκάζεις το παιδί σου να φιλήσει τον οποιοδήποτε, ακόμη και αν αυτός είναι ο παππούς ή η γιαγιά. Πρώτον, γιατί το σώμα τους είναι δικό τους και αν δεν αισθάνονται άνετα να πλησιάσουν τόσο κοντά κάποια συγκεκριμένα πρόσωπα, είναι δικαίωμά τους. Δεν έχει σημασία ποια είναι αυτά. Δεύτερον, γιατί τα παιδιά, όσο χαριτωμένα και γλυκά κι αν είναι, δεν είναι λούτρινα αρκουδάκια φτιαγμένα για να μας ψυχαγωγήσουν και να μας χαλαρώσουν όποτε το έχουμε ανάγκη. Είναι άνθρωποι με συναισθήματα και προσωπικότητα που μπορούν να μας δείξουν από μόνα τους ποια είναι τα όριά τους. Το να μην θες να αγκαλιάσεις και να φιλήσεις τη θεία Ρίτσα που σου ζουλάει τα μαγουλάκια δεν είναι αγένεια, είναι απλώς δικαίωμα. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως τα παιδιά μας έχουν το δικαίωμα να συμπεριφέρονται απερίσκεπτα ή προσβλητικά. Έτσι, όπως είναι χρέος μας να τους δείξουμε ότι σεβόμαστε τα όριά τους, είναι επίσης χρέος μας να τους μάθουμε σωστούς τρόπους, για να μεγαλώσουμε ευγενικά παιδιά.
«Από αύριο αρχίζεις μπαλέτο!»
Είναι ωραίο και θεμιτό τα παιδιά να απασχολούνται με εξωσχολικές δραστηριότητες που θα κάνουν την καθημερινότητά τους πιο διασκεδαστική και ενδιαφέρουσα, όμως για να γίνει αυτό, θα πρέπει να κάνουν κάτι που πραγματικά θέλουν και όχι κάτι που τους επιβάλλουμε εμείς. Το να γράψεις την κόρη σου στο μπαλέτο γιατί εσύ ήθελες να γίνεις μπαλαρίνα αλλά δεν τα κατάφερες ή τον γιο σου ποδόσφαιρο γιατί ο μπαμπάς του είχε απωθημένο να δει το αγοράκι του να παίζει στα γήπεδα, δεν είναι η σωστή πρακτική για να επιλέξεις το πώς θα περνάει το παιδί τον περιορισμένο χρόνο του εκτός σχολείου. Το χόμπι για να είναι χόμπι πρέπει να είναι κάτι που το «γεμίζει» και το ευχαριστεί. Ρώτησε το, λοιπόν, τι πραγματικά θέλει και άφησε στην άκρη τα δικά σου όνειρα. Αν αυτά τα δύο ταυτίζονται, να το χαρείς, χωρίς όμως να πιέζεις το παιδί.
«Έλα να παίξεις με τον Κωστάκη!»
Έρχονται οι κουμπάροι σου, που έχουν επίσης ένα παιδάκι, σπίτι σας για επίσκεψη. Το παιδί σου, όμως, δεν έχει διάθεση να παίξει με το άλλο παιδάκι, είτε γιατί δεν το ξέρει αρκετά, είτε γιατί έχουν μεγάλη διαφορά ηλικίας και τα ενδιαφέροντά τους δεν συμπίπτουν, είτε γιατί πολύ απλά, δεν ταιριάζουν. Επειδή ένα τέτοιο ζήτημα είναι λεπτό, αξίζει να εξετάσεις τους λόγους για τους οποίους το μικρό σου δεν θέλει να κάνει παρέα μαζί του. Αφού λοιπόν του μιλήσεις και προσπαθήσεις να βρεις μια άκρη, μπορείς να προτείνεις στο παιδί να κάνει μια τελευταία προσπάθεια και να δώσει μια ακόμα ευκαιρία στο άλλο παιδάκι. Αν δεχτεί, καλώς. Αν πάλι δεν δεχτεί, θα πρέπει να σεβαστείς την απόφασή του.
«Δώσε το παιχνίδι σου στο παιδάκι που στο ζητάει»
Αν θέλει το παιδί σου να μοιραστεί το παιχνίδι του, θα το κάνει χωρίς πίεση. Μπορεί να θέλεις να το μάθει να μοιράζεται, αλλά δεν είναι σωστό να το υποχρεώνεις να μοιραστεί κάτι δικό του με το ζόρι. Το δικαίωμα στο «όχι» είναι εξίσου σημαντικό. Αν το σκεφτείς, εσύ μοιράζεσαι τα πράγματά σου με όλους; Ειδικά με αγνώστους; Αυτό να το θυμάσαι την επόμενη φορά που θα βρεθείς στο πάρκο και ένα άγνωστο παιδάκι θα θέλει το κουκλάκι του παιδιού σου, κι εσύ θα τρέξεις να το παροτρύνεις να του το δώσει για λίγο.
