Δεν πιστεύουν στο «τέλειο» παιδί

Κάθε παιδί έχει τις δικές του ικανότητες και χαρίσματα, όπως αδυναμίες και ελαττώματα. Είναι πολύ υγιές να υπάρχουν απαιτήσεις, καθώς με αυτόν τον τρόπο μαθαίνουμε στα παιδιά να έχουν φιλοδοξίες και να αγωνίζονται για τη ζωή τους. Οι υπερβολικές απαιτήσεις, όμως, η αίσθηση ότι το παιδί μας είναι ικανό να καταφέρει τα πάντα στην εντέλεια, μπορεί να προκαλέσουν αρνητικές συνέπειες στον ψυχισμό του. Ένας συνειδητοποιημένος γονιός καταλαβαίνει ότι το παιδί του δεν μπορεί να αριστεύσει σε ό,τι κάνει. Αντί λοιπόν, να σπρώχνουμε τα παιδιά, πιέζοντας τα να επιτύχουν, ας τα βοηθήσουμε να γίνουν καλύτερα σε αυτό που πραγματικά είναι.

Δεν αποτρέπουν τα παιδιά τους απ’ το να κάνουν λάθη

Τα λάθη είναι μέρος της ζωής και μπορούν να γίνουν ο καλύτερος δάσκαλος, όχι μόνο για τα παιδιά, αλλά για όλους μας. Όταν αφήνουμε τα παιδιά να κάνουν λάθη, αυτόματα τους επιτρέπουμε να μάθουν και να έρθουν αντιμέτωπα με τις επιλογές τους και τις συνέπειες αυτών. Είτε αποτυγχάνουν σε ένα διαγώνισμα, είτε έχουν μια λάθος συμπεριφορά, οφείλουμε ως  γονείς να τα συμβουλεύουμε και να τα καθοδηγούμε.

Δεν μπερδεύουν την τιμωρία με την πειθαρχία

Η πειθαρχία είναι ο τρόπος με τον οποίο βοηθάμε τα παιδιά να πράττουν σοφότερα στο μέλλον. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν  συνέπειες, σκοπός όμως είναι να αποκτήσουν τα παιδιά αυτοπειθαρχία, έτσι ώστε να μπορούν να ζυγίζουν τις επιλογές τους και να γνωρίζουν τι είναι καλύτερο για αυτά βαδίζοντας προς το μέλλον.

Δεν είναι υπερπροστατευτικοί

Aν ήταν στο χέρι μας θα προστατεύαμε τα παιδιά μας συνεχώς, φροντίζοντας να μην χρειαστεί ποτέ να αντιμετωπίσουν δυσκολίες ή άσχημες συνθήκες και, κακά τα ψέματα, αυτό θα μας γλύτωνε από το άγχος. Μεγαλώνοντας, όμως, ένα παιδί μέσα σε μια φούσκα προστασίας, του στερούμε τη δυνατότητα να εξελιχθεί πνευματικά, του δημιουργούμε δυσκολία στο να παίρνει αποφάσεις και το κυριότερο, δεν γίνεται ποτέ ανεξάρτητο.

Δεν αφήνουν το παιδί να τους κάνει ό,τι θέλει

Σε κάθε οικογένεια πρέπει να είναι ξεκάθαροι οι ρόλοι τόσο των γονιών, όσο και των παιδιών. Είναι πολύ σημαντικό να λαμβάνουμε υπόψη τις απόψεις των παιδιών, χωρίς όμως να τους παραχωρούμε δύναμη, την οποία λόγω μικρής ηλικίας ενδέχεται να εκμεταλλευτούν με το λάθος τρόπο.

Δεν τους επιτρέπουν να ρίχνουν το φταίξιμο στους άλλους

Το να μάθουν τα παιδιά να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους είναι το ίδιο απαιτητικό και δύσκολο με το να αποδέχονται τα λάθη τους. Όταν μεταφέρουν το φταίξιμο σε κάποιον άλλον, ουσιαστικά ζητούν από μας να υποστηρίξουμε αυτή τη στάση και πολλές είναι οι φορές που το κάνουμε, ξεχνώντας ότι είναι εις βάρος τους. Φράσεις όπως: «Δεν έφταιγα εγώ, εκείνος το ξεκίνησε» ή «Γινόταν φασαρία στην τάξη και δεν έγραψα καλά» είναι συχνά παραδείγματα. Η απόρριψη, η αποτυχία και η αδικία είναι κομμάτι της ζωής! Είναι στο χέρι μας, να μάθουμε στα παιδιά μας να βρίσκουν τρόπους να μετατρέπουν τις δυσκολίες σε δύναμη και να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, ανεξαρτήτως συνθηκών.

Πηγή