Μέσα από έρευνες που έκαναν ψυχολόγοι, θέλοντας να αναθεωρήσουν το σωστό πρότυπο του γονιού, κατέγραψαν χαρακτηριστικά τα οποία όχι μόνο είναι λανθασμένα, αλλά δεν πρέπει με τίποτα να τα εφαρμόζει ένας γονιός στο παιδί του.

Μεγάλη βάση φαίνεται να δίνεται στις μεθόδους πειθαρχίας, που αποτελούν μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητας και του γονεϊκού ρόλου σημειώνοντας όλα αυτά που «δεν πρέπει να κάνει ο γονιός».

Δεν πρέπει ΠΟΤΕ να χτυπήσεις το παιδί σου. Δεν πρέπει ούτε να του δώσεις μία στον ποπό ή στο χέρι, ό,τι και αν κάνει. Δεν πρέπει να του φωνάξεις, ακόμα κι αν νευριάσεις μαζί του. Δεν πρέπει να το μαλώσεις εάν το πρόβλημα δεν είναι αρκετά σημαντικό.  Δεν πρέπει να του μιλήσεις με άσχημες λέξεις ή με οποιονδήποτε τρόπο που θα το κάνει να αισθανθεί μειονεκτικά.

Με την ίδια λογική δεν πρέπει να τον/την αποκαλέσεις κακό παιδί. Δεν πρέπει να του μιλάς ή καν να στέκεσαι μπροστά του όταν είναι θυμωμένο. Δεν πρέπει να λες συχνά τη λέξη «όχι”. Δεν πρέπει να του/της πάρεις κάποιο παιχνίδι ως τιμωρία για κάτι που έκανε. Δεν πρέπει να το δωροδοκείς με κάτι που του αρέσει για να κάνει αυτό που θέλεις. Δεν πρέπει να του στερείς κάτι που θέλει όταν έχει μια ανεπιθύμητη συμπεριφορά (αυτά τα δύο θεωρούνται εκβιασμός). Δεν πρέπει να χρησιμοποιείς το time-out (το να κάτσει σ’ ένα καρεκλάκι συνήθως και να σκεφτεί τι έκανε). Δεν πρέπει να το στέλνεις τιμωρία στο δωμάτιό του. Δεν πρέπει να την/τον μαλώσεις μπροστά σε άλλους. Δεν πρέπει να το αποπάρεις όταν ζητάει συγνώμη.

Και η λίστα των «δεν πρέπει” συνεχίζεται και σε άλλους τομείς. Δεν πρέπει να είσαι φίλος με το παιδί σου. Δεν πρέπει να του φέρεσαι σαν να είναι κτήμα σου. Δεν πρέπει να τον/την επαινείς πολύ! Δεν πρέπει να λες: "Είσαι  η καλύτερη!”. Δεν πρέπει να αφήσεις να εννοηθεί οτι δεν την/τον αγαπάς ούτε για πλάκα. Όταν σε ρωτάει  κάτι, δεν πρέπει να απαντάς: «Γιατί έτσι!”. Δεν πρέπει να τον αγνοείς όταν μιλάει. Δεν πρέπει να υποτιμήσεις τα συναισθήματά του. Δεν πρέπει να μιλάς για λογαριασμό του.

Δεν πρέπει να παίζεις παιχνίδια μαζί του/της στα οποία μπορεί να χάσει. Δεν πρέπει να του παίρνεις πολλα παιχνίδια. Δεν πρέπει να υπόσχεσαι γλυκό ή χρήματα για να φάει. Δεν πρέπει να ελέγχεις τα μαθήματά του. Δεν πρέπει να το αφήνεις μπροστά σε οθόνη περισσότερο από 1-2 ώρες ανάλογα με την ηλικία του (τα πρώτα χρόνια καθόλου). Δεν πρέπει να το αφήσεις να παίξει βίαιο βιντεοπαιχνίδι, να δει βίαια κινούμενα σχέδια ή να βλέπεις εσύ ειδήσεις μπροστά του. Δεν πρέπει να μαλώνεις ή να βρίζεις μπροστά του. Δεν πρέπει να μειώσεις άλλα άτομα από την οικογένεια μπροστά του.

Δεν πρέπει να το πάρεις στο κρεβάτι μαζί σου. Δεν πρέπει να του μεταφέρεις τους φόβους σου. Δεν πρέπει να αθετείς τις υποσχέσεις που του δίνεις. Δεν πρέπει να την/τον αγνοήσεις όταν μιλάει. Δεν πρέπει να κάνειςπράγματα για το παιδί που μπορεί να τα κάνει μόνο του. Δεν πρέπει να είσαι καταπιεστική, υπερπροστατευτική, πολύ αυστηρή αλλά ούτε και πολύ μαλακή μαζί του.  Τα περισσότερα πιστεύω οτι είναι σωστά. Ωστόσο, αν έχεις μεγαλώσει  1-2 παιδιά,  πόσα απ’ αυτά τα «δεν πρέπει” δεν έχεις κάνει;

Τελικά, τι είναι σωστό;

Η ουσία δεν είναι οι γονείς να αγαπούν πραγματικά το παιδί τους και να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν γι’ αυτό; […]

Είναι αρκετά βοηθητικό για εσένα και τα παιδιά σου να ενημερώνεσαι, αλλά από εκεί και πέρα, να παίρνεις ό,τι ταιριάζει στον καθένα και να απορρίπτεις αυτά που δεν είναι σύμφωνα με τον χαρακτήρα σου, τα πιστεύω ή τη δυναμική της οικογένειάς σου. Χωρίς ενοχές για το αν τα κάνεις όλα όπως πρέπει.