Υπάρχουν αυτοί που ισχυρίζονται πως το παιδί κακομαθαίνει όταν κοιμάται με τους γονείς του. Κανένα παιδί δεν κακομαθαίνει όταν καλύπτονται υπαρκτές του ανάγκες. Αντίθετα, νιώθει ασφάλεια που κάποιος ανταποκρίνεται σε αυτήν την αυθεντική και βασική του ανάγκη.

Όμως, τί συμβαίνει όταν μεγαλώνουν;

Το παιδί μεγαλώνοντας εκτιμά την αυτονομία που του δίνουμε ως γονείς και με συζητήσεις κι όχι βίαιους αποχωρισμούς, μαθαίνει να κοιμάται στον χώρο του. Εάν δεν συντρέχει κάποιος από τους παρακάτω λόγους όπως μετακόμιση, ασθένεια, θάνατος, διαζύγιο κ.τ.λ. και εφόσον το παιδί δείχνει πως είναι χαρούμενο, πως μπορεί να αποχωρίζεται εύκολα το γονιό του, πως έχει καλή σχέση μαζί του και πως έχει κατακτήσει την απαραίτητη για την ηλικία του αυτονομία/αυτάρκεια, τότε δεν του στερούμε κάτι σημαντικό, προτρέποντάς το να αρχίσει να κοιμάται στο δωμάτιό του.

Εάν ισχύουν οι παραπάνω προϋποθέσεις και το παιδί εξακολουθεί να κοιμάται μαζί σου, τότε θα πρέπει να αναρωτηθείς γιατί συμβαίνει αυτό. Μήπως το “πρόβλημα” κρύβεται στην σχέση με τον σύντροφο, βάζοντας ανάμεσα σου ένα παιδί για να αποφύγεις τη συνεύρεση;

Αυτό είναι άλλο κεφάλαιο. Άρα καταλήγουμε στο ότι διαλέγουμε μαζί το κρεβάτι του, το γραφείο του, ώστε να απολαμβάνει να μένει στο δωμάτιό του και από μόνο του θα ζητά να έχει την άνεσή του και την ηρεμία του και τις βραδινές ώρες.

Σαφέστατα το να έρθει το παιδί στο κρεβάτι και να μοιραστείτε βραδινές ή πρωινές αγκαλιές, μόνο καλό κάνει... σε όλους μας!

Πηγή