Θα θεωρούσες πως μετά από 42 χώρες και αρκετά ταξίδια σε όλα τα πλάτη και μήκη της γης, θα μου ήταν δύσκολο να ξεχωρίσω εκείνα που με έχουν σημαδέψει περισσότερο. Κι όμως! Ελάχιστα είναι τα ταξίδια που θα μπορούσα να αποκαλέσω life-changing και κανένα από αυτά δεν συμπεριλαμβάνει το Machu Picchu, όπως θα πίστευαν αρκετοί. Τα ταξίδια τα οποία θα μείνουν για πάντα χαραγμένα μέσα μου, δεν έχουν να κάνουν με το πόσο ονειρεμένος είναι ο προορισμός. Έχουν να κάνουν αποκλειστικά με την εξέλιξή μου ως άνθρωπο. Και αυτά τα ταξίδια, φίλοι μου, είναι μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού. 

Η Ελβετία έμελλε να είναι ο πρώτος μου προορισμός, αλλά και η χώρα στην οποία θα ...κολλούσα το ταξιδιωτικό «μικρόβιο». Ήμουν δώδεκα χρόνων όταν μπήκα για πρώτη φορά σε αεροπλάνο, τρένο και τελεφερίκ, ενώ ανέβηκα επίσης για πρώτη φορά και στο πιο ψηλό βουνό της Ευρώπης. Όλα αυτά, μέσα σε μία μόνο εβδομάδα! Η εξωπραγματική φυσική ομορφιά της χώρας, αλλά και η διαφορετικότητά της, συνέβαλε στο να ερωτευτώ την όλη εμπειρία και να θέλω να την επαναλάβω όσο το δυνατόν πιο σύντομα. Και το σύντομα, ευτυχώς, δεν άργησε να έρθει. 

Στην ηλικία των δεκαέξι χρόνων χρειάστηκε να ταξιδέψω στην Ολλανδία για να συμμετάσχω σ΄ ένα youth camping. Εκεί σε μια φάρμα, σ’ ένα χωριό λίγο έξω από τη Χάγη, θα συγκατοικούσα με άλλα είκοσι παιδιά από διάφορες χώρες της Ευρώπης για μια εβδομάδα. Το γεγονός ότι θα ταξίδευα μόνη, δεν με άγχωνε καθόλου, μιας κι από πάντα ένιωθα μια ανεξήγητη άνεση μέσα στα αεροπλάνα. Αυτό που με φόβιζε ήταν το ότι θα βρισκόμουν μόνη, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη ζώνη άνεσης μου και την οικογένειά μου, μαζί μ’ ένα τσούρμο αγνώστους που δεν μιλούσαν Ελληνικά. Στα μάτια μου τότε, αυτό που έκανα ήταν τεράστιο επίτευγμα. Ήμουν πολύ αγχώδης σ’ εκείνην την ηλικία και δεν είχα την αυτοπεποίθηση για να αντιμετωπίσω μια τέτοια κατάσταση. Ένιωθα πως είχα βουτήξει στα δύσκολα, χωρίς σανίδα σωτηρίας. Ποιος θα μου το έλεγε πως μια εβδομάδα μετά, θα αποχαιρετούσα τους καινούργιους μου φίλους, με δάκρυα στα μάτια, μη θέλοντας να επιστρέψω πίσω στην Κύπρο; Τραγική ειρωνεία, ε; Το ταξίδι αυτό μου έδωσε την αυτοπεποίθηση και τη δύναμη να πιστεύω πως μπορώ να καταφέρω τα πάντα. Και με αυτή την εσωτερική δύναμη, συνέχισα τις εξορμήσεις μου στο εξωτερικό.

Ως ενήλικας πια, κατάφερα να κάνω πολλά ταξίδια σε Ευρώπη, Ασία, Αφρική, Λατινική και Βόρεια Αμερική, ξοδεύοντας κάθε ευρώ που έφτανε στα χέρια μου, για να μπορέσουν να γίνουν πραγματικότητα. Πριν δυο χρόνια -και πολύ ετεροχρονισμένα θα έλεγα- αποφάσισα να ξεκινήσω το προσωπικό μου ταξιδιωτικό blog. Κάπως έτσι, προέκυψαν τα επόμενα ταξίδια μου τα οποία συνέβαλαν σημαντικά στο να γίνω ο άνθρωπος που είμαι σήμερα. 

Φεβρουάριος του 2016 και βρίσκομαι μόνη σ΄ένα αεροπλάνο με προορισμό τη Νότια Ινδία, για να συμμετάσχω σ΄ένα press trip. Το ταξίδι θα διαρκούσε κανονικά δύο βδομάδες, αλλά στο τέλος κατέληξα να μείνω εκεί για περισσότερο από έναν μήνα. Μ΄ένα σακίδιο στον ώμο περιπλανιόμουν από πόλη σε πόλη, μέχρι να πάρω επιτέλους την απόφαση να επιστρέψω πίσω στην Κύπρο. Γνώρισα άτομα που μου άνοιξαν το σπίτι τους, με τάισαν, μου πρόσφεραν στέγη για να κοιμηθώ κι όλα αυτά χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα. Εισέπραξα απίστευτη αγάπη από τους ντόπιους, με αποτέλεσμα αυτό το μέρος της γης να μου φανεί πανέμορφο, χωρίς να έχει στην πραγματικότητα κάποια ιδιαίτερη φυσική ομορφιά. Η φράση: «Οι άνθρωποι είναι αυτοί που κάνουν μια χώρα όμορφη», πήρε σάρκα και οστά. Ποιος θα μου το λεγε πως τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιά, θα ταξίδευα και πάλι στην Ινδία, για μια διαφορετική εμπειρία, που όμοια της δεν είχα ξαναζήσει; 

Μπορεί ο προορισμός να ήταν ο ίδιος, αλλά ο σκοπός ήταν διαφορετικός. Αυτή τη φορά βρέθηκα σ’ ένα εθελοντικό ταξίδι αλληλεγγύης στη Βορειοανατολική Ινδία, σ΄ένα απομακρυσμένο χωριό, όπου δεν έχει πατήσει το πόδι του ξανά τουρίστας. Μαζί με άλλους εθελοντές, χτίσαμε καλύβες, φτιάξαμε λαχανόκηπους και δώσαμε αγάπη, στοργή και ψυχική στήριξη σε μια ξεχασμένη απ’ τον Θεό κοινότητα. Θα ήταν αδύνατο να μην επηρεαστώ από μια τέτοια εμπειρία. Μια εμπειρία που μου απέδειξε πόσο μικροί είμαστε σ’  αυτόν τον κόσμο και πόσο τυχεροί που έχουμε μια στέγη πάνω από το κεφάλι μας και μια μπουκιά φαγητό στο πιάτο μας. Συνειδητοποίησα πως δεν χρειάζομαι πολλά πράγματα για να είμαι ευτυχισμένη. Μπορώ σ΄ένα σακίδιο να χωρέσω τον κόσμο όλο. Μετά την επιστροφή μου, θυμάμαι πούλησα και δώρισα πολλά από τα πράγματά μου. Ένιωθα πως πέρα από το backpack μου, την κάμερα και τον φορητό υπολογιστή, δεν χρειαζόμουν τίποτα άλλο. Ο κόσμος μου είχε απλώς πάψει να περιστρέφεται γύρω από τα υλικά αγαθά. Ήθελα μόνο να ταξιδεύω και να προσφέρω στον συνάνθρωπό μου.  

Η Ισλανδία είναι το τελευταίο ταξίδι μέχρι στιγμής, που μου έδωσε ένα από τα ισχυρότερα μαθήματα της ζωής μου. Όταν ανακοίνωσα μέσω του blog πως στο επόμενο μου ταξίδι θα έπαιρνα μαζί μου 11 ακόμη άτομα, δεν πίστευα ότι θα είχα τέτοια ανταπόκριση. Τον Μάρτιο του 2017, λοιπόν, βρέθηκα να ταξιδεύω στη χώρα της φωτιάς και του πάγου με 11 άγνωστους, από Κύπρο και Ελλάδα. Στην αρχή, το μοναδικό στοιχείο που μας ένωνε ήταν ένα. Η αγάπη μας για τα ταξίδια! Μαζί περπατήσαμε πάνω σε παγετώνες, κολυμπήσαμε σε θερμικές πηγές, αντικρίσαμε μαγευτικούς καταρράκτες και θαυμάσαμε ένα από τα πιο εντυπωσιακά θαύματα της φύσης: Το Βόρειο Σέλας! Η εμπειρία αυτή στο σύνολό της με έκανε να καταλάβω την ουσία του αληθινού sharing. Το να ταξιδεύω μόνη μου και να μοιράζομαι εικονικά τις εμπειρίες μου με τους followers μου φάνταζε ωραίο, αλλά τελικά ανακάλυψα πως το να μοιράζομαι τις εμπειρίες αυτές σε πραγματικό χρόνο, με άτομα που αγαπούν τα ταξίδια όσο κι εγώ, είναι πραγματικά ανεκτίμητο. 

Δεν υπάρχει ούτε ένα ταξίδι που να μην με έχει διδάξει κάτι. Αυτά τα πέντε, όμως, ήταν και θα βρίσκονται για πάντα στην κορυφή της λίστας μου με τα ταξίδια που είχαν τεράστιο θετικό αντίκτυπο στη ζωή μου. Είμαι σίγουρη πως έχω πολλές ακόμα περιπέτειες να ζήσω, χώρες να κατακτήσω και μαθήματα να διδαχθώ. Γιατί όπως άλλωστε λέει και και η Αμερικανίδα ιστορικός: «Το ταξίδι είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από το να βλέπεις αξιοθέατα. Είναι μια συνεχόμενη αλλαγή, τόσο βαθιά και μόνιμη στις αντιλήψεις σου για τη ζωή». 

Μπορείς να ακολουθήσεις την Κατερίνα στα επόμενα ταξίδια της μέσω του blog της.