«Το ταξίδι είναι μια αυστηρά προσωπική ανάγκη. Μια ανάγκη που κατέληξε να γίνει μια συχνή δραστηριότητα και πραγματικότητα για μένα. Ίσως αυτό οφείλεται στο ότι ζω σε ένα νησί, μικρό και αρκετά ομοιογενές; Ίσως οφείλεται στο ότι ζω σε μια χώρα με λίγο πληθυσμό; Όποιος και αν είναι ο λόγος, ταξιδεύω διότι έτσι μπορώ να αναπνεύσω, να ζήσω, να επιβιώσω και να εξελιχθώ. Το ταξίδι είναι μάθηση. Το ταξίδι είναι εμπειρία. Το ταξίδι είναι περιπέτεια. Προτεραιότητα μου είναι η μάθηση, η εμπειρία και η περιπέτεια, γι΄ αυτό και με την πρώτη ευκαιρία ‘λείπω σε κάποιο ταξίδι’.

Από το 1972, δηλαδή πριν 46 χρόνια που έκανα το πρώτο μου ταξίδι, έχω επισκεφτεί πολλές χώρες σε όλες τις ηπείρους της γης. Εκείνο όμως το πρώτο ταξίδι, όταν ήμουν ακόμη μικρός, που έκανα μαζί με τους γονείς μου στο Λονδίνο, ήταν το έναυσμα της ταξιδιωτικής μου εμπειρίας και δραστηριότητας. Το θυμάμαι λες και ήταν χθες. Πετάξαμε από το αεροδρόμιο Λευκωσίας στο αεροδρόμιο του Λονδίνου, με ένα Trident των Κυπριακών Αερογραμμών και της BEA. Από τότε, αρχίζει και η συναρπαστική μου σχέση με τα αεροπλάνα. Διότι αυτοί που λένε ότι το ταξίδι δεν είναι ο προορισμός, αλλά η όλη διαδικασία του ταξιδιού…… έχουν απόλυτο δίκαιο. Για αυτό, ζητώ από σας να καθίσετε άνετα και να απολαύσετε την περιήγηση μαζί μου!

Με το που μου ζητήθηκε να γράψω κάτι για τα ταξίδια μου, η πρώτη μου σκέψη πήγε στον λογαριασμό μου στο Instagram.  Ένα Μέσο Κοινωνικής Δικτύωσης, που το επεξεργάζομαι σαν το προσωπικό μου blog για τις επισκέψεις μου ανά τον κόσμο. Καταγράφω όλα μου τα ταξίδια –συνήθως σε πραγματικό χρόνο– ανεβάζοντας δεκάδες φωτογραφίες. Δέχομαι την πρόσκληση να μιλήσω για τα ταξίδια μου σχεδόν αμέσως. Εκείνο που με προβληματίζει όμως, είναι το τι μπορώ να ξεχωρίσω ως ένα αξέχαστο, ή ένα καταπληκτικό ή διαφορετικό ταξίδι. Αυτό μου είναι αδύνατο. Κάθε ταξίδι, σε κάθε χώρα που έχω πάει, ήταν μοναδικό και «χρωματισμένο» με διάφορες εμπειρίες, αντιλήψεις και διδάγματα. 

Να’ μαι, λοιπόν, να περιγράφω το ταξίδι μου. Επιλέγω διάφορες χώρες, που απλώνονται σε όλες τις γωνιές της γης. Σε όλες τις επισκέψεις, το μοτίβο είναι σχεδόν πανομοιότυπο.  Πιστεύω στην αξία του ανθρώπου, και ως ανθρωποκεντρικό πλάσμα που είμαι, οι περισσότερες περιπλανήσεις μου είναι σε πόλεις και γενικά αστικά κέντρα. Ως καλλιτέχνης που είμαι, με ενδιαφέρει να γνωρίζω κουλτούρες και νοοτροπίες μέσα από μουσεία τέχνης, κέντρα πολιτισμού, αρχιτεκτονική, θέατρο, μουσική και γαστρονομία. 

Μιας και αναφέρθηκε το Λονδίνο στην αρχή, επανέρχομαι και δηλώνω για το Λονδίνο.... Η παγκόσμια πόλη. Μια πόλη που συγκεντρώνει ίσως όλες τις κουλτούρες του κόσμου μαζί. Το Λονδίνο είναι μια πόλη αστείρευτη πηγή έμπνευσης. Την επισκέπτομαι αρκετές φορές κάθε χρόνο και δεν παύει ποτέ να με εκπλήσσει. Το Λονδίνο είναι κάτι σαν το 2ο μου σπίτι. Αρκετά οικείο, αλλά την ίδια ώρα και πάντα καινοτόμο, που με κρατά σε εγρήγορση. Στο Λονδίνο έχω τη δυνατότητα να δω σύγχρονη τέχνη και πολιτισμό, και να γευτώ το καλύτερο ασιατικό γεύμα έξω από την Ασία. Στο Λονδίνο έχω έντονη την αίσθηση ότι όλοι ανήκουν εκεί. Η παγκόσμια πόλη που υποστηρίζει και αγκαλιάζει όλους, όλες και όλα.  

Next stop Berlin! Τέσσερις ταινίες κυριολεκτικά σε βάζουν στο πετσί της πόλης από το 1930 μέχρι και σήμερα. Αρχή με Cabaret.....at cabaret ....au cabaret.....im cabaret! Ακολουθούν τα Φτερά του Έρωτα. Λέω γεια στον Λένιν και καταλήγω να εισβάλλω στη Ζωή των Άλλων. Τέσσερις ταινίες, μια ολόκληρη πόλη μέσα από τραγούδι, πόλεμο, έρωτα, ποίηση, σχιζοφρένεια και ανθρωπιά. Το Βερολίνο είναι μια αστείρευτη πηγή δημιουργικότητας. Τεράστια, φιλόξενη, μητροπολιτική, φιλική, οικεία και ανεκτική πόλη για όλους. Μια πόλη με τρομερά έντονη ιστορία. Ίσως και εγώ να κρύβω μέσα μου έναν Βερολινέζο. 

Εκτός ευρωπαϊκών συνόρων, πάω στο Χονγκ Χονγκ. Μια πόλη με άπειρα dim sums και in the mood for love. Εδώ καταλαβαίνεις την αξία της γης και της ζωής. Σε ένα μικροσκοπικό νησί και ένα άλλο μικρό κομμάτι γης από τη μητέρα πατρίδα Κίνα, είναι κάποια εκατομμύρια άνθρωποι που ζουν και εργάζονται στην Ειδική Διοικητική Περιοχή του Χονγκ Κονγκ. Εδώ συνυπάρχει η παράδοση και η παγκοσμιοποίηση. Η σύγχρονη αρχιτεκτονική και το ντιζάιν, σε συνδυασμό με την απόλυτη έννοια της φιλοξενίας. Δεν κρύβω ότι στο Χονγκ Κονγκ και γενικά στην Ασία, οι κουλτούρες δεν σμίγουν. Ο Ευρωπαίος επισκέπτης είναι πάντα ξένος από τον Κινέζο πατριώτη. Αυτό όμως δεν αποκλείει το αίσθημα του ανήκειν μέσα από τα άφθονα εστιατόρια, μπαρ και καταλύματα.

Στο Cape Town βρίσκεται κανείς σχεδόν στο τέλος του κόσμου – λέω σχεδόν, διότι νομίζω το τέλος του κόσμου είναι στην Ushuaia της Παταγονίας. Η πόλη του Ακρωτηρίου. Αρκετά γνώριμη λόγω ολλανδικών και αγγλικών επιρροών, αλλά συνάμα ξένη και αρκετά διφορούμενη πόλη. Έντονη η ιστορική συσχέτιση. Φασαρίες, σκοτωμοί, ρατσισμός και αποικιοκρατία.  Εδώ έχεις πάντα την ανήσυχη διαίσθηση για την ταυτότητά σου, για τους ‘άλλους’ και για τα υπαρξιακά. Αλλά η απίστευτη φυσική ομορφιά του τοπίου, η ένωση δυο ωκεανών, η κορυφή του Table Mountain και το νοτιότερο κατοικημένο σημείο της γης, συναρπάζει και σε αφήνει να ονειρευτείς. Ειδικά και μετά από μια επίσκεψη σε ένα από τα χωριά του κρασιού!

Σας αφήνω λοιπόν με μια τελευταία πόλη. Τη Φλωρεντία. Την πόλη που ερωτεύτηκα, που μέθυσα, που ξύπνησα, που γεύτηκα. Την πόλη που επισκέφτηκα και επισκέπτομαι ξανά και ξανά. Είναι άραγε τυχαίο ότι στη Φλωρεντία δημιουργήθηκε το σύνδρομο Σταντάλ; Ίσως όχι. Ό,τι και να είναι....η Φλωρεντία είναι και θα μείνει για πάντα η ‘città cara’. Η αγαπημένη πόλη του πολιτισμού, της αναγέννησης, της ιστορίας και τις ‘penne alla vecchia bettola’.

Τα προσωπικά μου συναισθήματα για το ταξίδι, τις εμπειρίες και την προσωπική ανέλιξη τόσο ως καλλιτέχνης, όσο και ως άνθρωπος πάνω από όλα, είναι πάντα -σχεδόν- όμοια. Είτε στο Λονδίνο, την Κωνσταντινούπολη, το Βερολίνο, την Αμοργό, το Χονγκ Κονγκ, το Πεκίνο, το Κάιρο, το Μιλάνο, το Cape Town, το Σίδνευ, το Σάο Πάολο, το Τορόντο, είτε στη Ρίγα, το Ελσίνκι, το Λάγος, τη Σαγκάη, τη Βραζίλια, το Μιλάνο, το Μπουένος Άϊρες, την Αβάνα, το Καστελλόριζο, το Όσλο, τη Νέα Υόρκη, τη Μελβούρνη, το Παρίσι, το Μέξικο Σίτι και το Τόκυο, θα είμαι πάντα ανοικτός και δεκτικός στα κατορθώματα των ανθρώπων και των λαών. Σας αφήνω λοιπόν, ελπίζοντας ότι μαζί με μένα, ταξιδέψατε κι εσείς»!