1978

Μετά το ντεμπούτο της στη "Julia" του Fred Zinnemann, δίπλα στη Jane Fonda, αποσπά την πρώτη της υποψηφιότητα ως αρραβωνιαστικιά του Christopher Walken στο "The Deer Hunter". Παρόλο που η ταινία του Michael Ciminο θριαμβεύει με 5 συνολικά βραβεία, ο δεύτερος ρόλος της, παρ' το ό,τι επιμηκύνθηκε σημαντικά λίγο πριν από την έναρξη των γυρισμάτων, δεν παύει να είναι περιφερειακός στο ανδρικό καστ και η Ακαδημία προτιμά τη Maggie Smith σ΄έναν πιο ελαφρύ, δεξιοτεχνικά εκτελεσμένο κωμικό ρόλο, στο "California Suite" των Herbert Ross και Neil Simon. 

1979

Χωρίς έκπληξη, το Όσκαρ Β' Ρόλου καταλήγει στα χέρια της για το αξέχαστο πορτρέτο της μισητής συζύγου και μάνας που εξιλεώνεται σε μια τελική σκηνή-προοίμιο της διάφανης ποιότητας της υποκριτικής της δεινότητας.   Μοναδική ένσταση που συζητήθηκε ήταν το επιχείρημα πως ο ρόλος στο "Kramer vs. Kramer" ήταν αρκετά μεγάλος σε διάρκεια για να μπει στην κατηγορία του supporting.  

1981

Αν και φαβορί για τον διπλό ρόλο της Σάρα και της Άνα στην "The French Lieutenant's Woman" , μαζί με την Diane Keaton για τους επικούς Κόκκινους, τη μεγάλη έκπληξη κάνει η Katharine Hepburn με το "On Golden Pond", δημιουργώντας ένα ακατάρριπτο ρεκόρ με τα 4 Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου.  

1982

Ο μεγάλος ανταγωνισμός έρχεται από τη Jessica Lange για τη βιογραφία της ατίθασης Φράνσις (Φάρμερ), αλλά ο πάλαι ποτέ έρωτας του Κινγκ Κονγκ περιορίζεται στο Όσκαρ Β' Ρόλου για το "Tootsie", διότι, απλώς, η Meryl Streep έδωσε μία από τις μεγαλύτερες ερμηνείες τραγικής ηρωίδας στο σινεμά ως Σόφι Ζαβιστόφσκι στη¨Sophie's Choice¨ του Alan J. Pakula. Στη διαδρομή προς το πόντιουμ για να παραλάβει το βραβείο της το χαρτάκι με τον λόγο έπεσε από την εμφανώς έγκυο Streep και ο παρουσιαστής Sylvester Stallone τη βοήθησε για να μη λιποθυμήσει από τη ντροπή της.  

1983

Την αμέσως επόμενη χρονιά, η Streep ήταν και πάλι εκπληκτική ως Silkwood, στην ομώνυμη ταινία, εντελώς μεταμορφωμένη (τα τσιγάρα που κάπνισε για τις ανάγκες του ρόλου κόντεψαν να τη στείλουν στο νοσοκομείο), αλλά ήταν η σειρά της Shirley MacLaine για το "Terms of Endearment", που σάρωσε σε όλες τις βασικές κατηγορίες.  

1985

Άλλη μια μεγάλη κυρία του κινηματογράφου και κυρίως του θεάτρου, η μεγαλύτερη αγγλόφωνη ηθοποιός, όπως την ανήγγειλε ο F. Murray Abraham, η Geraldine Page είχε φτάσει στις 8 υποψηφιότητες χωρίς βραβείο, και με το συγκινητικό "Ταξίδι στο Μπάουντιφουλ", κέρδισε το Όσκαρ έναντι της Streep, που δοκίμασε σουηδική προφορά στο επικό μελό "Out of Africa" – για να είμαστε ειλικρινείς, η μεγάλη ερμηνεία της ταινίας ανήκει στον Klaus Maria Brandauer.  

1987

Μπορεί η Streep να μην κέρδισε για την ωδή στον μιζεραμπιλισμό "Ironweed", αλλά ήταν η πρώτη που ευχαρίστησε η νικήτρια και συμπρωταγωνίστριά της στο "Silkwood", Cher , για το "Moonstruck". 

1988

Αγνώριστη μάνα, σωστό αγρίμι στo "Evil Angels",  με βαριά αυστραλιανή προφορά, «υποκύπτει» στην αξέχαστη σκηνή του βιασμού της Jodie Foster, που κερδίζει δικαιωματικά το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για το "The Accused". .  

1990

Η Αμερικανίδα ηθοποιός παίζει την Carrie Fisher στο αυτοβιογραφικό, κουτσομπολίστικο χρονικό της απεξάρτησής της Φλερτάροντας τη ζωή, αλλά η Kathy Bates είναι καθηλωτική στο "Misery", μια αποκάλυψη χωρίς αντίπαλο, στη μοναδική υποψηφιότητα της ταινίας αυτής.  

1995

Μετά από ένα πενταετές διάλειμμα από τα Όσκαρ (είναι και τα παιδιά...), επιστρέφει με την υπέροχη ερμηνεία της στις "The Bridges of Madison County" του Clint Eastwood, αλλά η ταινία δεν στηρίζεται από υποψηφιότητες στις μεγάλες κατηγορίες και το Όσκαρ πηγαίνει στο φαβορί, τη Susan Sarandon για το "Dead Man Walking".  

1998

Μία από τις πιο αδύναμες υποψηφιότητές της ήταν στο λησμονημένο "Το πιο αληθινό," μια χρονιά που το Όσκαρ έπρεπε να έχει πάρει η Cate Blanchett για το  "Elizabeth", αλλά κατέληξε, ελέω καμπάνιας του Harvey Weinstein, στη Gwyneth Paltrow για το  "Shakespeare in Love". 

1999

Και πάλι με τη δύναμη του ονόματός της, η Streep προτείνεται για τη "Μουσική της Καρδιάς", αλλά η ερμηνεία της χρονιάς ανήκει στη Hilary Swank για το σπαρακτικό πορτρέτο του Μπράντον/Τίνα.  

2002

Η Meryl Streep στο "Adaptation",  χάνει το Όσκαρ από τον μουσικοχορευτικό οίστρο της Catherine Zeta-Jones στο "Chicago". Από λάθος των παραγωγών χάνει το δικαίωμα να είναι προτεινόμενη και για A' ρόλο στο "The Hours",  στο οποίο θριάμβευσε η συμπρωταγωνίστριά της Nicole Kidman, αν και νομίζω πως ο ρόλος της ήταν, τεχνικά, supporting...  

2006

Ως παραλλαγή της Anna Wintour, η Streep ήταν απολαυστικά σαρδόνια στο "The Devil Wears Prada", αλλά η Ακαδημία γοητεύτηκε από τη Βασίλισσα της Helen Mirren. 

 2008

Καλόγρια με απαρέγκλιτη ηθική, η Streep έδωσε ρέστα στην "Αμφιβολία", αλλά η Kate Winslet κινδύνευε να μείνει στο ράφι και επιτέλους τα κατάφερε με τη συγκλονιστική Χάνα στα "Σφραγισμένα Χείλη".  

2009

Αν συγκρίνουμε τις ερμηνείες της Streep  στο "Julie & Julia" και της νικήτριας του Όσκαρ, Sandra Bullock στο "Blind Side", δεν υπάρχει αμφιβολία για το ποια είναι η καλύτερη (της Streep  φυσικά).  Αλλά σε εκείνο το σημείο, οι περισσότεροι δεν θεωρούσαν απαραίτητο να της δώσουν τρίτο Όσκαρ.  

2011 

Ως η "The Iron Lady" κέρδισε τη Viola Davis, βγάζοντας έναν ελαφρώς «απωθημένο» λόγο, με χιούμορ, χωρίς τις ντροπές του παρελθόντος, σαν να παραδεχόταν πως πλέον ήταν ένας ζωντανός θρύλος.  

2013

Κι ενώ νόμιζε, όπως είπε, πως δεν θα την ξαναψήφιζαν στα Όσκαρ, επανέρχεται με την 18η υποψηφιότητά της στον Αύγουστο, σε έναν αβανταδόρικο ρόλο εθισμένης, πικρόχολης μάνας.  Είχε ωστόσο τον ιπποτισμό να παραδεχτεί πως τη θέση της στην πεντάδα θα έπρεπε να έχει πάρει η Emma Thompson για το "Saving Mr. Banks" (που ήταν όντως καλύτερη).  

2014

Επιστροφή στον β' ρόλο ως μάγισσα στα "Μυστικά του Δάσους", γιατί ήταν αστεία και τραγούδησε υπέροχα. Αλλά η Patricia Arquette κρατούσε σημαντικότερο δραματικό ρόλο στο "Boyhood".  

2016

Ως Florence Foster Jenkins μπόρεσε να τραγουδήσει απαίσια με εξαιρετική βιρτουοζιτέ, μια φάλτσο σοπράνο συγκινητικά ματαιόδοξη, με το Όσκαρ να πηγαίνει δικαιωματικά στην Emma Stone για το "La La Land".  

2017

Μάλλον απόψε η Meryl Streep θα χειροκροτήσει όρθια τη Frances McDormand -που είναι το φαβορί-  αλλά το κατόρθωμά της να στρέψει την προσοχή, από μια γνωστή ιστορία, πολιτικά φορτισμένη και επίκαιρη, στο πρόσωπο της κοσμικής Κάθριν Γκρέιαμ- που με το σθένος της άλλαξε, αθόρυβα, την ιστορία της αμερικανικής ελευθεροτυπίας, δεν είναι καθόλου ελάσσον.  

Πηγή: lifo.gr