Μπαίνουμε τη διαδικασία να λέμε ψέματα σε μια προσπάθεια να αποφύγουμε την αλήθεια, να βοηθήσουμε τους άλλους –-ή τον εαυτό μας- και γενικότερα για να διατηρήσουμε μια καλύτερη εικόνα στην κοινωνία από πολύ μικρή ηλικία. Το θέμα είναι ότι, όσο μεγαλώνουμε, είμαστε ικανοί να δημιουργήσουμε εντελώς πλαστές καταστάσεις για να υποστηρίξουμε το αρχικό εκείνο ψέμα που είπαμε.

Το ιδανικό, είναι να μη μας καταλάβει κανείς. Εμείς, όμως, πώς μπορούμε να αντιληφθούμε ότι κάποιος άλλος δεν είναι ειλικρινής μαζί μας;

Έρευνα της Αμερικανικής Ένωσης Ψυχολόγων έδειξε το 2014 ότι οι άνθρωποι έχουμε την υποσυνείδητη ικανότητα να ανιχνεύουμε ένα ψέμα, αν και δε μεταφράζεται πάντα σε συνειδητή σκέψη. Ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνουμε αμέσως, δηλαδή, το υποσυνείδητό μας έχει καταγράψει σημάδια που δείχνουν ότι αυτό συμβαίνει.

Επιπλέον, οι αναλήθειες αποκαλύπτονται εύκολα εάν ζητήσουμε περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με την ιστορία που μας λέει ο συνομιλητής μας. Θα προσέξουμε ότι θα μας δίνει μονολεκτικές απαντήσεις ή θα επαναλαμβάνει πρώτα την ερώτηση. Το ότι λέει ψέματα, δε σημαίνει ότι έχει μια εύκολη απάντηση για όλα. Κάποια στιγμή θα μπερδευτεί και θα προδοθεί.

Βέβαια, και η δική μας στάση μπορεί να μας βοηθήσει. Οι άνθρωποι που εμπιστεύονται εύκολα τους γύρω τους και δεν είναι γεμάτοι άμυνες και «τείχη προστασίας», τείνουν να αναγνωρίζουν πότε κάποιος τους λέει την αλήθεια και πότε όχι.  

Πηγή