Ξαφνικά, μπαίνει μέσα μου ένας προβληματισμός μέσα μας που σε εμποδίζει να ζήσεις αυτό που νιώθεις και αν' αυτού νοιάζεσαι περισσότερο για το τι θα πει ο κόσμος. Και να σου οι απανωτές ερωτήσεις προς τον εαυτό σου: " Μα καλά, πώς θα κυκλοφορήσω με έναν κατά πολύ μεγαλύτερο άντρα;" "Θα μας περνούν για πατέρα με κόρη (ή μήπως για παππού με εγγονή);" Ακόμα χειρότερο είναι το δίλημμα της 45άρας που θα βγει με έναν άντρα 20 χρόνια νεότερό της και ξέρει εκ των προτέρων ότι θα δεχθεί την κατακραυγή του κόσμου και θα την κοιτάζουν σαν να είναι γριά μάγισσα που έριξε ξόρκι σε ένα αθώο ανήλικο.
Γιατί όμως δεν πρέπει να μπαίνουν στεγανά στις σχέσεις; Καταρχάς, είναι τρομερά ξεπερασμένο να ασχολούμαστε ακόμα με το θέμα της διαφοράς ηλικίας. Έχουμε κάνει τόσες προόδους σε κοινωνικό επίπεδο, είναι δυνατόν να ασχολούμεθα ακόμα με τον αρθμό που αναγράφεται σε δύο ταυτότητες; Δεύτερον, πόσες σχέσεις με δυο συνομήλικους, τελικά ευδοκίμησαν; Το γεγονός είναι ένα: προβλήματα θα υπάρχουν παντού, σε κάθε περίπτωση. Δύο άνθρωποι που ανήκουν σε διαφορετική γενιά μπορεί να μην απέχουν και πολύ σε επίπεδο νοημοσύνης, αίσθησης χιούμορ ή νοοτροπίας. Αντιθέτως, δεν είναι λίγοι οι συνομήλικοι που μοιάζουν να είναι σαν παιδί-γονιός με απόψεις που τους χωρίζουν σε χαοτικό βαθμό.
‘Θα τον χάσεις σύντομα γιατί είναι ένα βήμα πριν την αρθρίτιδα’, σου λένε πικρόχολα φίλοι και γνωστοί. Υπάρχει, δηλαδή, κάποιος να σου εγγυηθεί ότι ο νεότατος σύντροφός σου θα ζήσει για πάντα; Κακά τα ψέματα. Ποτέ δεν ξέρεις. Τόσα συμβαίνουν γύρω μας. Το παν είναι να ταιριάζετε. Να περνάτε καλά. Σημασία έχει ο άνθρωπος και όχι η ηλικία του!
