Αυτό που αντικρίζουν τα μάτια είναι κατοικίες ολοκληρωτικά σκαμμένες στο εσωτερικό του βράχου ή αποτελούμενες από ένα τμήμα εσωτερικό και ένα άλλο χτισμένο εξωτερικά. Χρονολογείται στη λίθινη εποχή και αποτελεί έναν από τους πρώτους ανθρώπινους οικισμούς στην Ιταλία και κατοικείται ακόμα.

Πρόκειται λοιπόν για ένα σκηνικό που  θυμίζει κάτι από την εποχή του Χριστού, η Matera βρίσκεται στην άκρη μίας απότομης χαράδρας στο νότιο τμήμα της χώρας, χρονολογείται 9.000 πίσω και πιστεύεται ότι είναι η πιο παλιά διαρκώς κατοικημένη πόλη -σπήλαιο στον κόσμο. Η προστατευόμενη περιοχή Sassi είναι μέρος της πόλης Matera και έχει λαξευτεί στο βράχο του ενός γιγάντιου φαραγγιού που σχηματίστηκε από ένα μεγάλο ποτάμι. 

Κάπως έτσι, ξεκινά και η ιστορία αυτή. Καλοκαίρι, Ιούλιος 2010. Matera, δυτικά της Ιταλίας. Το φως του καλοκαιρινού ήλιου αντανακλάται στους τοίχους του ολόλευκου  πέτρινου χωριού, ένα μέρος που πολύ λίγοι γνωρίζουν και το οποίο έχει συμπεριληφθεί στην λίστα της Unesco ως Μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς. Φυσικά το χωριό σήμερα, έχει εγκαταλειφθεί πλήρως από τους αυτόχθονες κατοίκους του. Πλείστα από τα σπίτια του που παραμένουν ιδιοκτησία των αυτοχθόνων και τα οποία συντηρήθηκαν με την βοήθεια, επιτήρηση και οικονομική επιχορήγηση του Τμήματος αρχαιοτήτων της περιοχής, παραμένουν κλειστά και χρησιμοποιούνται ελάχιστα και εποχικά από τους ιδιοκτήτες τους.  

Ένα μικρό κατάστημα στο οποίο κάποιος ηλικιωμένος τεχνίτης δουλεύει ένα κομμάτι ξύλο ελιάς τραβά την προσοχή του σημερινού ιδιοκτήτη, Massimo. Μπαίνει μέσα, πιάνει κουβέντα με το μαραγκό και μαθαίνει ότι ο γιος του είναι μεσίτης ακινήτων στην περιοχή. Το ίδιο βράδυ, κατά τις εφτά, διασχίζει την είσοδο της μικρής αυτής κατοικίας και αμέσως αισθάνεται σαν να μπαίνει στο σπίτι του.

Παρ' όλα αυτά, το εσωτερικό ήταν ένα χάος. Ανέθεσε, λοιπόν, σε μια εταιρεία να το καθαρίσει και να κάνει τις απαραίτητες επισκευές. Ο ίδιος ασχολήθηκε περισσότερο με το εξωτερικό του, αφού το σπίτι είναι το τελευταίο του χωριού, το οποίο περιλάμβανε μια έκταση με καλλιέργειες εσπεριδοειδών στο κέντρο της εσωτερικής αυλής, μία λίμνη με πάπιες, ένα λαχανόκηπο και έναν κήπο με τριανταφυλλιές.  Μια φίλη του διακοσμήτρια εσωτερικών χώρων, η Paola, είχε συνεργαστεί ξανά στο παρελθόν με τον Massimo κι έτσι δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να καταλάβει τι ακριβώς έπρεπε να κάνει όσον αφορά το συγκεκριμένο σπίτι. «Η αρχική εικόνα ήταν αυτή της εγκατάλειψης» θυμάται. «Το ισόγειο ήταν γεμάτο αγριόχορτα και η πρόσοψη ήταν χάλια εξαιτίας μιας απαράδεκτης τσιμεντένιας κατασκευής που είχε προστεθεί τη δεκαετία του ΄50. Ωστόσο οι μικροί χώροι θύμιζαν κάτι από ταινία.

Η Paola κατάφερε να κάνει την κατοικία λειτουργική, αλλά και να της δώσει έναν κοσμοπολίτικο χαρακτήρα και τοπικής αυθεντικότητας, που εντυπωσιάζει όλους όσοι την επισκέπτονται.