Η γυναίκα ήταν Θ Ε Α σαν Μωντ, η Μαριάννα ήταν απολαυστικότατη στο ρόλο της μητέρας του Χάρολντ, και ο Χάρολντ ήταν γλυκύτατος σε σημείο που ήθελα να ανέβω στη σκηνή να του δώσω μια αγκαλιά και να του πω να πάμε για καφέ μπας και σταματήσει τις απόπειρες αυτοκτονίας.

Η Μωντ ανέδυε μια αύρα γλύκας και νοσταλγίας, για κάποιους καιρούς πιο ρομαντικούς. Ήταν τόσο αβίαστη, τόσο αληθινή αλλά και απίστευτη συνάμα. Οι κινήσεις της, τα χέρια της, οι εκφράσεις της, ακόμα και ο τόνος της φωνής της ήταν τόσο μελωδικός  που στο θέατρο δεν ακουγόταν ψίθυρος, μην τυχόν μολύνουμε την ατμόσφαιρα με τους ήχους της παρουσίας μας.

Με το τέλος της παράστασης εννοείται ότι ο κόσμος δεν κρατιόταν και απλά όρμησε στα παρασκήνια. Δεν θα το κρύψω, άλλωστε υπήρχαν μάρτυρες, μια από αυτούς ήμουν κι εγώ που έτρεχα να συγκρατήσω τη μάνα μου που είχε βάλει σκοπό να προσφέρει κυκλάμινα στην κ. Μπεμπεδέλη, ο θεός να κατέβαινε (sorry maa αλλά είναι αλήθεια). 

Όλα ξεκίνησαν από τη στιγμή που πήρα συνέντευξη από τη κ. Μεμπεδέλη και μου είπε η γυναίκα ελάτε στα παρασκήνια να σας δω μετά την παράσταση γιατί της είχα πάει και μια ανθοδέσμη από τη μητέρα που αναφέραμε προ ολίγου. Μου είχε βάλει το μαχαίρι στο λαιμό. Ή θα έπαιρνα ανθοδέσμη με αφιέρωσή της ή θα ερχόταν μαζί μου στην συνέντευξη μαζί με την αδερφή της και τον άντρα της. 

Διάλεξα την ανθοδέσμη.

Τρέχει λοιπόν μετά την παράσταση για τα παρασκήνια, ρε μάνα μια κουβέντα είπε η γυναίκα, όχι αφού την είπε τί να μην πάμε, ρε μάνα δε νομίζω να έχει βάλει τον καφέ και να μας περιμένει, ανένδοτη. Αφού ρωτήσαμε ποιο καμαρίνι ήταν το δικό της, χτυπάει η μάνα μου, μπαίνει βλέπει την κ. Μπεμπεδέλη, εκείνη με βλέπει εμένα (Παναγία μου λέω ας μην θυμηθεί τις μαλακίες που είχα ξεστομίσει από το τρακ μου τη μέρα της συνέντευξης), θυμάται την ανθοδέσμη και την κάρτα και αναφωνεί το όνομα της μητέρας μου. 

Αυτό ήταν παιδιά, ήταν που ήταν συγκινημένη η μάνα μου ήρθε κι έδεσε το σιρόπι, ούτε όταν πήρα το πτυχίο μου και όταν παντρεύτηκε η αδελφή μου δεν έκανε έτσι. Μου ήρθε να πω κ. Μπεμπεδέλη μου μας συγχωρείτε αλλά δεν τη βγάζουμε συχνά από το σπίτι, αλλά είπα να σωπάσω έτσι για αλλαγή, να την αφήσω να το ζήσει. Της προσέφερε κυκλάμινα, τα είπανε, μετά φίλησε την κόρη της την Μαριάννα λες και την ήξερε από πάντα (υποθέτω αυτό είναι κάτι που πρέπει να υποστούν όλοι οι ηθοποιοί από το κοινό τους) και αποχωρήσαμε κυρίες.

Πέρα από αυτό,  η παράσταση ήταν υπέροχη, με άρτιες ερμηνείες, που μας έκαναν (μερικές ευαίσθητες τουλίπες σαν κι εμάς anyway) να κλάψουμε. 

Εγώ τέσσερα πράγματα κράτησα από την παράσταση. Θα περάσει κι αυτό, είναι μεγάλο πράγμα η εμπιστοσύνη, να αγαπάς και τέλος: τί περιμένεις Χάρολντ; 

Παραστάσεις

ΛΕΥΚΩΣΙΑ, Σατιρικό Θέατρο

Κάθε Σάββατο στις 8.30μ.μ. και Κυριακή στις 6.30μ.μ

Τηλ: 22312940, 22421609

Για πληροφορίες και κρατήσεις