«Ήμουν το κορίτσι με τα baggy jeans, που δεν ξεχνούσε ποτέ να βάλει “τόνους” μακιγιάζ. Ήμουν μόλις 17 ετών. “Σπαταλούσα” όλο τον χρόνο μου στο σχολείο με το να σκέφτομαι τη μόδα. Πήγαινα στο υφασματάδικο και ανακάλυπτα διάφορα. Δεν ήξερα να ράβω πολύ καλά. Ήταν σαν να χρησιμοποιούσα όπλο γόμας και velcro (σημ. είδος κολλητικού υφάσματος) και προσπαθούσα να το κάνω να δουλέψει. Νομίζω πως όλα προέρχονταν από τη μουσική. Γιατί ήθελα να δημιουργήσω fun outfits για τη σκηνή», έχει πει η Gwen Stefani για την εποχή που ήταν lead singer του συγκροτήματος «No Doubt». 

Αν αναρωτιέσαι πώς ένα 17χρονο κορίτσι, που έκανε τα πρώτα του βήματα στον χώρο της μουσικής, έμπαινε στη διαδικασία να ράψει μόνο του τα ρούχα του, η απάντηση είναι απλή. Είναι θέμα «οικογενειακής παράδοσης». «Από τότε που με θυμάμαι, μου άρεσε να “παίζω” με τα μαλλιά μου και το μακιγιάζ. Η μαμά μου έκανε το ίδιο. Η μαμά της έκανε το ίδιο. Όπως πριν έκανε το ίδιο και η δικιά της μαμά. Όλες μας φτιάχναμε τα ρούχα μας. Στις γιορτές πηγαίναμε στο “TJY”, ένα μικρό κατάστημα με υφάσματα, για να τα αγγίξουμε από κοντά και να διαλέξουμε. Ύστερα, φτιάχναμε τα δικά μας outfits». 

Το ότι πάντα είχε άποψη για το ντύσιμό της, δεν σημαίνει ότι είναι περήφανη για όλο το στυλιστικό της παρελθόν. «Κοιτάζοντας τις φωτογραφίες από εκείνα τα events που πήγαινα τη δεκαετία του 90’, έμοιαζα λες κι ήμουν ντυμένη για το Halloween. Θυμάμαι, ξάπλωνα στο κρεβάτι και σκεφτόμουν ότι ήθελα να βάψω τα μαλλιά μου μπλε. Ύστερα, έβρισκα το top απ’ το bikini στο συρτάρι και απλώς το έβαζα. Μεταμορφωνόμουν κάτι μεταξύ Space Age-y και Judy Jetson». 

Αν μη τι άλλο, φαίνεται ότι περνούσε καλά και πειραματιζόταν κυρίως με τα μαλλιά της, θυμίζοντας μια «μείξη» Farrah Fawcett και Debbie Harry. Εκείνο που παρέμεινε αναλλοίωτο με το πέρασμα των χρόνων είναι η εμμονή της με το κόκκινο κραγιόν. «Νομίζω πως δεν πάει ούτε στο μανάβικο χωρίς κραγιόν», είχε πει για εκείνην η makeup artist Jo Strettell. 

Και παρόλο που η Gwen Stefani δήλωσε πως «είναι απαίσιο να μεγαλώνεις» και ευελπιστούσε ότι τα παιδιά της θα την έσωναν από τη ματαιοδοξία της, η αλήθεια είναι πως το πέρασμα του χρόνου, μόνο καλό της έκανε. Ωρίμασε τόσο σε προσωπικό επίπεδο, όσο και σε στυλιστικό, αφήνοντας πίσω -ευτυχώς- τη retro-punk γκαρνταρόμπα της. Ακόμη και με το custom-made John Galliano νυφικό της, όταν παντρεύτηκε τον Gavin Rossdale, τον Σεπτέμβριο του 2002, έμοιαζε με μια punk πριγκίπισσα (πλέον το λευκό νυφικό με το ροζ τελείωμα, κοσμεί το μουσείο «Victoria & Albert», μετά τη δωρεά που έκανε η Gwen Stefani). 

Σήμερα, θεωρείται μια από τις πιο iconic trendsetters της μουσικής βιομηχανίας, αλλά και του χώρου της μόδας, καθώς από το 2003 προωθεί τη δική της συλλογή ρούχων, υπό την επωνυμία L.A.M.B (απ’ τα αρχικά των λέξεων: Angel. Love. Music. Baby). 

Δυο χρόνια μετά, προκάλεσε φρενίτιδα στον κόσμο της μόδας, υιοθετώντας το λεγόμενο «Harajuku look» -με εκατομμύρια γυναίκες να τη μιμούνται- το οποίο ευτυχώς ανήκει στο μακρινό 2005. Παράλληλα, λάνσαρε και τη δική της σειρά γυαλιών, με την ίδια σε ρόλο μοντέλου. «Ήταν κάτι που ήθελα πάντα να κάνω. Έχω μια υπέροχη προσωπική συλλογή με γυαλιά. Ήταν πολύ διασκεδαστικό που έπρεπε να δοκιμάσω τόσα πολλά ζευγάρια κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της σειράς μου. Λάτρευα ότι έμπαινα στο γραφείο μου κι είχα μπροστά μου 350 γυαλιά για να δοκιμάσω. Η μύτη μου σχεδόν μελάνιασε από τα τόσα γυαλιά που έβαλα επάνω μου. Ήθελα να δημιουργήσω μια σειρά που να αντιπροσωπεύει το στιλ μου. Τα γυαλιά, άλλωστε, είναι το αγαπημένο μου αξεσουάρ. Μπορούν να “πουν” τόσα για την προσωπικότητα εκείνου που τα φορά. Μου αρέσουν οι hip-hop επιρροές και συνάμα λατρεύω τα retro γυαλιά. Οπότε, δημιούργησα μια συλλογή που τα περιλαμβάνει όλα. Υπάρχουν πάρα πολλές επιλογές. Δεν είμαι καλή, όμως, στο να δίνω συμβουλές. Σιχαίνομαι τους κανόνες και τα trends. Ποτέ δεν τα κατάλαβα αυτά. Αρκεί, αυτό που φοράς να σε κάνει να αισθάνεσαι καλά!».

Κάτι που η ίδια ακολουθεί πιστά σε όλη της τη ζωή. Το ότι δεν είναι υπερήφανη για όλο της στιλιστικό παρελθόν, δεν σημαίνει πως το αποποιείται. Άλλωστε, υπάρχουν πολλά πράγματα που της αρέσουν από παλιά, όπως οι «Comme des Garçons», που είναι ένα από τα αγαπημένα της brands. Η ίδια δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι με το στιλ της έχει επιρροή πάνω σε εκατομμύρια γυναίκες. «Ουσιαστικά, κάνω τη σειρά με τα ρούχα για μένα. Κομμάτια που εγώ θέλω να φοράω. Ξέρω ότι ακούγεται εγωιστικό. Αλλά, για μένα η μόδα είναι μια έκφραση του εαυτού και της προσωπικότητας μου, καθώς και της διάθεσής μου. Δεν είναι κάτι που πρέπει να παίρνεις τόσο βαθιά. Δεν θα γίνω η Vivienne Westwood. Απλώς, προσπαθώ να κάνω καθημερινά ρούχα. Δεν είναι μια couture σειρά», λέει με ειλικρίνεια Gwen Stefani. 

Βέβαια, το ότι δεν κατέχει τις τεχνικές ενός επαγγελματία σχεδιαστή, δεν σημαίνει πως δεν παίρνει στα σοβαρά αυτό που κάνει. Το αντίθετο. «Έχω πολύ έντονη άποψη για το τι μου αρέσει και το τι με εκφράζει. Το να διαλέξω μεταξύ της μουσικής και του fashion design, είναι εξαιρετικά δύσκολο. Για μένα, αυτά τα δυο πάνε χέρι-χέρι. Η μουσική ήταν σαν μια φωτιά που έκαιγε μέσα μου. Οπότε, έπρεπε να αρχίσω από εκεί. Ξεκίνησα τη σειρά με τα ρούχα, γιατί δεν ήξερα μέχρι πότε θα μπορούσα να ασχολούμαι με τη μουσική. Αν με ρώταγες: “Τι θα κάνεις μετά από δέκα χρόνια;”, δεν ήξερα τι να απαντήσω. Ήξερα μόνο ότι θα είχα οικογένεια και ίσως να μην μπορούσα να είμαι μουσικός. Έτσι, έπρεπε να βρω να κάνω κάτι εξίσου δημιουργικό». 

Δεκατέσσερα χρόνια μετά, η Gwen Stefani εξακολουθεί να ντύνει τις γυναίκες με τα «L.A.M.B.» ρούχα της, γιατί όπως λέει, όλοι έχουν στιλ. Τώρα, αν κάποιου είναι καλύτερο ή χειρότερο, αυτό δεν το ξέρει. Το μόνο που ξέρει είναι ότι η μόδα είναι απλώς ρούχα. Και γι΄αυτό, πρέπει να είναι διασκεδαστική. Η Gwen Stefani, πάντως, το διασκεδάζει και με το παραπάνω.