Τρία χρόνια αργότερα μετά την ταινία «Morocco», με την οποία έκανε το ντεμπούτο της, καθιερώνοντας ένα «απαγορευμένο» μέχρι τότε look -το λεγόμενο androgynous- η Dietrich θα ταξίδευε για το Παρίσι. Όταν έφτασε στα αυτιά του τότε αρχηγού της γαλλικής αστυνομίας πως η ηθοποιός θα κατέφθανε στην πρωτεύουσα φορώντας ένα λευκό κουστούμι, εξέδωσε ανακοίνωση, μέσω της οποίας της γνωστοποιούσε πως θα τη συλλάμβανε αν την εντόπιζε να κυκλοφορεί έτσι. Εκείνη δεν συγκινήθηκε καν. Είχε ένα image να υπερασπιστεί, με το look  να συμπληρώνει ένα ανδρικό παλτό, ένα μπερέ και ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου.

Όπως δήλωσε δεκαετίες αργότερα: «Ντύνομαι για την εικόνα μου. Όχι για τον εαυτό μου, όχι για το κοινό, όχι για τη μόδα, όχι για τους άντρες». Όταν αναφέρεσαι στη Dietrich και άλλες γυναίκες του δικού της βεληνεκούς, συνειδητοποιείς πως ζούμε σε μια εποχή που οι λέξεις έχουν χάσει πια το νόημα τους. Γιατί αν κάποια ήταν πραγματικά fashion icon και trendsetter με όλη τη σημασία της λέξεως, αυτή δεν είναι άλλη από τη Dietrich. Μια γυναίκα που είχε τσαγανό να υπερασπιστεί αυτά τα οποία φορούσε και ήξερε να τονίζει σωστά τα σημεία του σώματος της που την κολάκευαν, όπως τα καλλίγραμμα πόδια της σε αντίθεση με το στήθος της, που το έκρυβε επιμελώς. 

Παρόλο που μοιάζει να έζησε μια ζωή στις αποχρώσεις του γκρι, η Dietrich υπήρξε μια από τις πλέον ακριβοπληρωμένες ηθοποιούς των 40s, αντικομφορμίστρια στην προσωπική της ζωή και παθιασμένη fashionista, η οποία άφησε παρακαταθήκη μια πληθώρα εμβληματικών looks. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την κατέταξε 9η στη λίστα με τις 25 μεγαλύτερες star όλων των εποχών. Στις πλείστες ταινίες ενσάρκωνε τη μοιραία γυναίκα και μαζί με τους ρόλους άλλαζε το ένα εξτράβαγκαντ ρούχο μετά το άλλο. 

Το masculine look δεν ήταν απλώς ένα στιλιστικό καπρίτσιο, αλλά μια στάση ζωής, φορώντας στην καθημερινότητά της παντελόνια, σε μια εποχή που μια τέτοια εικόνα φάνταζε παράταιρη, ακόμη και προκλητική. Στη Dietrich και τη Hepburn, ο γυναικείος πληθυσμός οφείλει ένα μεγάλο «ευχαριστώ» που προασπίστηκαν το δικαίωμά του, ώστε να μη θεωρείται το παντελόνι ως αποκλειστικά ανδρικό προνόμιο.

Βέβαια, η Dietrich δεν σταματούσε στα δανεικά από την ανδρική γκαρνταρόμπα κομμάτια. Αντιθέτως, φορούσε με υποδειγματικό σεξαπίλ πολυτελή σύμβολα, όπως γούνες, διαμάντια και ολομέταξες τουαλέτες. Αν και κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα ποια εμβληματική γυναίκα καθιέρωσε τη pencil φούστα και τα εφαρμοστά φορέματα σε σχήμα κλεψύδρας -πιθανότατα όλες όσες έντυνε ο Christian Dior- η Dietrich έκανε χώρο και σε αυτά στη ντουλάπα της. 

Κομμάτια που μέχρι σήμερα θεωρούνται διαχρονικά, όπως διαπιστώνει κανείς μετροφυλλώντας το «Obsession Marlene Dietrich». Ένας φόρος τιμής στο πρόσωπό της από τον Pierre Passebon -έμπορο τέχνης και ιδιοκτήτη γκαλερί στο Παρίσι- που συγκέντρωσε σε μια πολυτελή έκδοση τα αγαπημένα του πορτρέτα που της είχαν κάνει καταξιωμένοι φωτογράφοι  Ως κόρη στρατιωτικού, η Dietrich είχε συνηθίσει να χρησιμοποιεί τα ρούχα της σαν στολές και όχι ως κουστούμια. Γι΄αυτό και δεν έμοιαζε να δίνει «μάχη» μαζί τους, όπως άλλες ηθοποιοί., φορώντας συχνά tuxedos στις ταινίες της, αποτελώντας πηγή έμπνευσης για τον Yves Saint Laurent’s και τη συλλογή του «Le Smoking» δεκαετίες αργότερα. 

Οπότε είναι οξύμωρο ότι η γυναίκα που ενέπνευσε εκατομμύρια άλλες και διάσημους σχεδιαστές, δήλωνε ότι τα ρούχα την έκαναν να πλήττει, με εξαίρεση τα jeans, που τα λάτρευε. Η Dietrich ήταν φύση ανήσυχο πνεύμα, που αρνιόταν πεισματικά να μπει σε καλούπια. Ακόμη και να κάνει πόζες στον φακό που ένιωθε ότι δεν ταίριαζαν στην προσωπικότητά της. Καθετί που αφορούσε τη δημόσια εικόνα της ήταν προσεχτικά σχεδιασμένο από την ίδια. Το ότι μεγάλωσε σε ένα πειθαρχημένο περιβάλλον φαινόταν σε ό,τι και αν έκανε. Εξ ου και δεν δυσκολεύτηκε να μεταπηδήσει από τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο στον αμερικανικό, ακόμη και αν γι΄αυτό θα έπρεπε να απαρνηθεί τις καμπύλες της και να ακολουθήσει μια αυστηρή δίαιτα. Αν δει κανείς την ταινία «Blue Angel» -που γύρισε στη Γερμανία- και το «Morocco» -το πρώτο της χολιγουντιανό φιλμ -  η διαφορά είναι εμφανής. 

Για την τελευταία της δημόσια εμφάνιση, προτού επιλέξει να αποτραβηχτεί από τα φώτα, φόρεσε ένα λευκό παλτό, αποχαιρετώντας το κοινό της, που όπως πάντα έλεγε ερχόταν απλώς για να την κοιτάξει, αλλά όχι για να τη δει πραγματικά, συμπληρώνοντας εμφαντικά πως παρόλο που σε όλη της τη ζωή εκπροσωπούσε το γκλάμουρ, η καθημερινότητά της κάθε άλλο παρά λαμπερή ήταν.