Της Κωνσταντίνας Γεωργίου 

Η Norma Jeane ήταν ένα φτωχό κορίτσι μεταναστών, που μεγάλωσε στην Καλιφόρνια κι είχε ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο: Να κατακτήσει τον κόσμο. Τα χρήματα, την άφηναν παγερή αδιάφορη. Προτιμούσε να ήταν απλώς υπέροχη. Για εκείνην η καριέρα ήταν σημαντική, αλλά ήξερε πως δεν ήταν αρκετή για να τη ζεστάνει μια κρύα χειμωνιάτικη νύχτα. Ωστόσο, παρά την εικόνα της αφελούς ξανθιάς, η Marilyn «έκτισε» μεθοδικά την εικόνα της.

Αρχικά, πρόσφερε στο κοινό αυτό που θεωρούσε πως ήθελε να δει. Μια sexy ξανθιά -για να διατηρήσει το χρώμα των μαλλιών της, η βοηθός της, της τα έβαφε επιμελώς κάθε πέντε μέρες- με ασφυχτικά στενά ρούχα που τόνιζαν τις καμπύλες της, ψηλοτάκουνα -δεν τα αποχωριζόταν ακόμη και σε αγώνα μπέιζμπολ- και σήμα-κατατεθέν το κόκκινο κραγιόν της. Ένα ναζιάρικο, pop είδωλο, που λάτρευε τις γούνες και τα διαμάντια, ο καλύτερος φίλος της γυναίκας, όπως τραγουδούσε όλο νάζι. 

Ήξερε ακριβώς τι να φορέσει για να τραβήξει την προσοχή και να έχει μια μόνιμη θέση στις αντρικές φαντασιώσεις. Ποτέ δεν έκρυψε πως ντυνόταν για να αρέσει στο αντίθετο φύλο, αφού ήθελε διακαώς οι σύντροφοί της να ήταν περήφανοι που την είχαν στο πλευρό τους. Αφοπλιστικά έλεγε: «Δεν με νοιάζει να ζω σ΄έναν ανδροκρατούμενο κόσμο, αρκεί να μπορώ να είμαι γυναίκα μέσα σε αυτόν». Η μόδα και οι τάσεις της, την άφηναν παγερά αδιάφορη. Μοναδικό ζητούμενο για εκείνην ήταν να αναδεικνύει το σώμα της, έχοντας ως βασικό κανόνα να φαίνεται σαν να μην φοράει ρούχα. 

Η γυναίκα που έμεινε στην ιστορία του κινηματογράφου και της μόδας για το λευκό φόρεμα που ανέμιζε στον αέρα στην ταινία «The Seven Year Itch», στο σπίτι κυκλοφορούσε με λευκές ρόμπες και μπουρνούζια, ενώ επιδεικτικά δήλωνε πως κοιμόταν φορώντας απλώς το Chanel No.5, το αγαπημένο της άρωμα. 

Και ύστερα, ήρθε η μεταμόρφωση, χάρη στην πολύτιμη βοήθεια του φωτογράφου Milton Greene και της συζύγου του Amy. Η Marilyn είχε καταφύγει κοντά τους σε άθλια κατάσταση μετά το τέλος του γάμου της με τον Joe DiMaggio, το 1954. Εκείνο το ξύλινο σπίτι στο Κονέκτικατ, κτισμένο σε μια έκταση 11 στρεμμάτων, με τον λαχανόκηπο, ήταν λες και ήταν βγαλμένο από παραμύθι. Η Marilyn ποτέ άλλοτε δεν είχε έρθει τόσο κοντά στη φύση. Αλλά, της ήταν δύσκολο να απολαύσει το ειδυλλιακό περιβάλλον. Ο χωρισμός της, την είχε μετατρέψει σε "ζόμπι". Η μόνη βόλτα που έκανε ήταν μέχρι το μπαλκόνι της κρεβατοκάμαρας της και μούλιαζε στη μπανιέρα με τις ώρες. Οι λευκές ρόμπες, της είχαν γίνει δεύτερο δέρμα. 

Η οικοδέσποινα του σπιτιού και σύζυγος του Milton Greene, Amy, ήταν ακριβώς το αντίθετο της Marilyn. Παρά το νεαρό της ηλικίας της -ήταν μόλις 22 ετών- είχε υιοθετήσει ένα σοφιστικέ στιλ, φορώντας κολαριστά πουκάμισα και μαλλιά πιασμένα αλογοουρά, ενώ η όλη παρουσία της ενέπνεε αυτοπεποίθηση και διέθετε την ωριμότητα μιας πολύ μεγαλύτερης γυναίκας. Η Marilyn από την άλλη, φορούσε μονίμως στράπλες, χωρίς σουτιέν.

Η Amy είχε παρατηρήσει πως η Marilyn δεν είχε ιδιαίτερα χειμωνιάτικα ρούχα, όπως οι περισσότεροι Καλιφορνέζοι. Έτσι, αποτάθηκε στη φίλη της και σχεδιάστρια Anne Klein, ζητώντας της να της δώσει κάποια ρούχα για μια φίλη-ηθοποιό, χωρίς να της αποκαλύψει πως επρόκειτο για τη Marilyn Monroe. Της διάλεξε, λοιπόν, οκτώ σύνολα, τα τύλιξε και τα έβαλε κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, για να της κάνει έκπληξη. 

Παρόλο που ο Milton Greene λάτρευε να φωτογραφίζει τη Marilyn, είχε απηυδήσει με τη γκαρνταρόμπα της. «Κοίτα. Έχεις κάτι που δείχνει υπέροχο στην οθόνη, αλλά κυκλοφορείς λες κι είσαι καμιά τσούλα. Πάρε για παράδειγμα την Katharine Hepburn, που διαθέτει ένα μοναδικό στιλ. Αυτό χρειάζεσαι. Κάτι πέραν του να είσαι απλώς μια sexy ξανθιά», της είπε με απόλυτη ειλικρίνεια.

Έτσι, την πήγε στα μαγαζιά. Η Marilyn αγόρασε ένα υπέροχο φόρεμα, το οποίο όμως δεν φόρεσε ποτέ, επιστρέφοντας στα παλιά της κομμάτια: τις μπλούζες χωρίς τα σωστά κοψίματα και τα μίνι. Εξοργισμένος ο Milton στράφηκε προς τη γυναίκα του, Amy, για βοήθεια. Η Amy ως πρώην μοντέλο, που φορούσε πέρλες στον λαιμό, πολύ πιο πριν τη Jackie, φάνταζε η ιδανική μέντορας για τη Marilyn. Η Amy ξεκίνησε από τα παπούτσια. Μέχρι τότε, η Marilyn φορούσε κάτι άχαρες γόβες, όπως όλες οι ηθοποιοί των στούντιο  Twentieth Century Fox. Της πήρε 50 ζευγάρια ιταλικές γόβες, της επωνυμίας Dalco, με ψηλό τακούνι. Κάθε ζευγάρι κόστιζε μόλις 20 δολάρια και η Marilyn τα φόρεσε για το υπόλοιπο της ζωής της. 

Με τα ρούχα, τα πράγματα ήταν λίγο πιο περίπλοκα. Το κοστούμι που είχε φέρει μαζί της η Marilyn απέτυχε να εντυπωσιάσει την Amy, το ίδιο και τα υπόλοιπα σύνολα της, αφού η ηθοποιός είχε να ανανεώσει τη γκαρνταρόμπα της από τις μέρες της ως στάρλετ. Όταν ήθελε να βγει έξω, απλώς δανειζόταν κάτι από το κατάστημα μιας φίλης, δίνοντας κάθε φορά 50 δολάρια. Θα ήταν πιο οικονομικό αν αγόραζε τα φορέματα της αντί να τα νοικιάζει, αλλά η Marilyn δεν προγραμμάτιζε καθόλου τη ζωή της. Πήγαινε από μέρα σε μέρα. 

Έτσι, η Amy άρχισε από τα basics. Πήγαν μαζί στο Separates Shop για κασμιρένια πουλόβερ και η Marilyn ζήτησε ένα σε size 34 για την τηλεόραση, ένα 36 για τα πάρτι κι ένα 38άρι για να αισθάνεται άνετα. Η Amy διαφώνησε κάθετα και ζήτησε μόνο σε size 38, καθώς θεωρούσε χαζομάρα τον διαχωρισμό που έκανε η Marilyn, σε ρούχα της δουλειάς και σε ρούχα της καθημερινότητας. Η Marilyn για χρόνια στριμωχνόταν σε ρούχα σε μικρότερο μέγεθος, τονίζοντας μονίμως το πλούσιο μπούστο της. Παρά τις μάταιες προσπάθειες της Amy, η Marilyn επέμενε να επιλέγει πολύ στενά και κοντά ρούχα, παρόλο που η πρώτη θεωρούσε πως από τη στιγμή που ήταν διάσημη, μπορούσε να φορέσει πλέον ό,τι ήθελε. Η Marilyn, όμως, σνόμπαρε την υψηλή μόδα και δεν έδειχνε το παραμικρό ενδιαφέρον για τις εκάστοτε τάσεις. 

Η Amy, όμως, ήταν επίμονη και πεισματάρα. Ήθελε να φέρει εις πέρας την «αποστολή» της. Γι΄αυτό, πήγε κατευθείαν στην «πηγή». Μαζί με τους σχεδιαστές: George Nardiello και Norman Norell, δημιούργησαν από κοινού τη νέα γκαρνταρόμπα της Marilyn. Οι γραμμές του Norman Norell ήταν sexy, αλλά κομψές, σχεδιάζοντας mermaid dresses και ψηλόμεσα παντελόνια, καθώς και κομμάτια με ναυτικά μοτίβα. Καμία σχέση με τις παγιέτες και τα lamé υφάσματα που προτιμούσε μέχρι τότε η Marilyn, με ρούχα που ήταν τόσο στενά που νόμιζες ότι θα σκίζονταν από στιγμή σε στιγμή. Ο Norman Norell βρήκε την αχίλλειο πτέρνα της: το θέατρο. Σιγά-σιγά ανέπτυξαν μια αμοιβαία σχέση εκτίμησης. Και ο George Nardiello, όμως, λάτρευε να ντύνει τη Marilyn, που έδειχνε τόσο υπέροχη, ακόμη και χωρίς ίχνος μακιγιάζ. 

Η νέα της γκαρνταρόμπα σταδιακά ετοιμάστηκε. Τα φορέματα ήταν στενά, όπως της άρεσαν, αλλά με σατέν πολυτελή υφάσματα, που αγκάλιαζαν σωστά τη σιλουέτα της, ενώ στην καθημερινότητα κυκλοφορούσε με ψηλόμεσες φούστες και κασμιρένια πουλόβερ. 

Παρόλο που η Marilyn χρειάστηκε βοήθεια για να βρει το στιλ της, δεν παύει να άφησε μια σημαντική παρακαταθήκη στον γυναικείο πληθυσμό. Δίδαξε στις γυναίκες να αγαπάνε τις καμπύλες τους. Ανεξάρτητα από τις διαστάσεις της μέσης και των γοφών, η Marilyn παρά τις δεκάδες ανασφάλειες της, δεν ντρεπόταν για το σώμα της και δεν το έκρυβε κάτω από φαρδιά ρούχα και στρώσεις υφάσματος. Επίσης, αγαπούσε τα αξεσουάρ, τα οποία έβρισκε πάντα τον τρόπο να μην κλέβουν την παράσταση από εκείνην, αλλά να τη βοηθούν να προσελκύσει τα βλέμματα. Η ίδια είχε επίγνωση πως δεν είχαν όλες οι γυναίκες την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν διαμάντια. Και γι΄αυτό, τις συμβούλευε να αγοράζουν κοσμήματα που έδιναν την ψευδαίσθηση πως άξιζαν μια περιουσία, χωρίς να ξοδεύουν πολλά. 

Παράλληλα, μέσα από το ντύσιμό της καλούσε τις γυναίκες να βρουν το στιλ σήμα-κατατεθέν τους και να εντάξουν το χρώμα στο ντυσιμό τους, χωρίς όμως να το παρακάνουν. Το άλλο σημαντικό μάθημα που έδωσε, ήταν πως τα κοντά μαλλιά είναι sexy, σε αντίθεση με την πεποίθηση της εποχής πως η θηλυκότητα ήταν συνυφασμένη με τα μακριά μαλλιά. Εκείνο, όμως, που πάντα πρέπει να έχεις υπόψη σου σύφωνα με τη Marilyn είναι ότι «Ένα σοφό κορίτσι, ξέρει τα όρια του. Ένα έξυπνο κορίτσι, ξέρει ότι δεν υπάρχουν όρια».