Σε πρόσφατη συνέντευξή της στη Vogue, η συντάκτρια της «βίβλου της μόδας», Claudia Croft, την κοίταζε εκστασιασμένη! Η Miuccia Prada στεκόταν απεναντί της, στο γραφείο της στο Μιλάνο. Φορούσε ένα γκρι παλτό, ένα λευκό  shirtdress από μέσα, χωρίς παντελόνι -παρά το κρύο- με kitten heels από την πρόσφατη της συλλογή. Τα μαλλιά της έπεφταν φυσικά χωρίς να κρύβουν το όμορφο πρόσωπό της και στα αυτιά της ξεχώριζαν τα γκρι σκουλαρίκια της από πέρλες. Η παρατηρητική Claudia Croft εστίασε το βλέμμα της στη μικρή κόκκινη δερμάτινη τσάντα της, καθώς μετά βίας χωρούσε όλα όσα χρειάζεται η Prada για να ανταπεξέλθει στην απαιτητική καθημερινότητά της. 

Ένα στιλ που η Claudia Croft χαρακτήρισε ως punk, με τη Miuccia Prada να μην συμφωνεί απόλυτα, τονίζοντας ωστόσο με έμφαση πως πάντα ψάχνει έναν τρόπο να αλλάζει τα πράγματα, πηγαίνοντας κόντρα στο  σύστημα. Κάτι που αποπνέει το ντύσιμό της και φαίνεται μέσα από τη δυναμική προσωπικότητά της. Η απλότητα ουδέποτε εξέφραζε τη Miuccia Prada, που από μικρή ηλικία έδειξε πως δεν ήταν διατεθειμένη να μπει σε καλούπια. Στην ηλικία των 14 ετών, ήταν η πρώτη στο σχολείο της που υιοθέτησε το hippy look. Ξεχώριζε ακόμη και ως φοιτήτρια. Ενώ οι συνοδοιπόροι της στο ιταλικό κομμουνιστικό κίνημα -του οποίου ήταν ενεργό μέλος- φορούσαν jeans και sneakers, εκείνη προτιμούσε τις φούστες και πήγαινε στις διαδηλώσεις με κομψά YSL.

Το να τη βλέπουν και να την ακούνε, ήταν από τότε το motto της. Η επιθυμία της να ξεχωρίζει από το πλήθος, ήταν ο δικός της τρόπος να κάνει τη δήλωσή της. Η μόδα για τη Prada ήταν ένα «όπλο». Έπαιρνε στα χέρια της κλασικά κομμάτια και με τον τρόπο που τα συνδύαζε, τα μετέτρεπε σε κάτι διαφορετικό.  «Το να είμαι φεμινίστρια τη δεκαετία του 70 και να συζητώ ταυτόχρονα για τη μόδα, δεν φαντάζεστε πόσο ανάρμοστο ήταν. Αγαπούσα όμως τόσο πολύ τη μόδα, που μόνο μαζί της ήθελα να ασχοληθώ». 

Το να ασχοληθεί με την οικογενειακή επιχείρηση στα μέσα των 70s, ήταν αυτονόητο. Η μητέρα της για δυο δεκαετίες κρατούσε τα ηνία της εταιρείας που είχε ιδρύσει ο πατέρας της το 1913 με δερμάτινα είδη και με μεγάλη χαρά παρέδωσε τη σκυτάλη στην κόρη της το 1978. Μια χρονιά, που η Prada θέλησε να κάνει ακόμη ένα μεγάλο βήμα -αυτή τη φορά στην προσωπική της ζωή- και να παντρευτεί τον επιχειρηματία Patrizio Bertelli, ο οποίος επίσης δραστηριοποιείτο στον χώρο της μόδας. Ενώνοντας τις δυνάμεις τους, οι δυο τους κατάφεραν να μετατρέψουν τον Οίκο Prada σε μια κερδοφόρα επιχείρηση, με ετήσιο τζίρο £2.75 εκατομμύρια. Αλλά, αν δεν ήταν ο Bertelli, ίσως η Prada να μην τολμούσε ποτέ να ασχοληθεί με το σχέδιο μόδας. Ο Bertelli, μην έχοντας άλλη επιλογή, την «απείλησε» πως αν δεν προωθούσε η ίδια τα σχέδια της, θα προσλάμβανε κάποιον άλλον για να το κάνει. Η Prada , τελικά, αποδέχθηκε την πρόκληση, παρόλο που αρχικά δεν ένιωθε καθόλου άνετα με το να δηλώνει σχεδιάστρια μόδας. Και αυτό γιατί αισθανόταν πως έκανε μια επιφανειακή δουλειά. Το «αντίδοτο» σε αυτό το αίσθημα, ήταν να κάνει τα πιο ανατρεπτικά και δημιουργικά σχέδια που μπορούσε. 

Μια από τις πρώτες καινοτομίες της, που άλλαξε μια για πάντα τον κόσμο της μόδας, ήταν το iconic -πλέον- νάιλον backpack που λάνσαρε το 1984. «Ήθελα να δημιουργήσω κάτι διαφορετικό, γιατί μισούσα τις τσάντες εκείνης της εποχής. Ήταν όλες τόσο επίσημες, τόσο “γυναικείες”, τόσο παραδοσιακές και κλασικές». Και τι πιο διαφορετικό απ’ το να χρησιμοποιήσει ένα υλικό, όπως είναι το νάιλον. Για να καταφέρει να υλοποιήσει εκείνο που είχε στο μυαλό της, αποτάθηκε σ΄ένα εργοστάσιο που μέχρι τότε έφτιαχνε αποκλειστικά αλεξίπτωτα για τον στρατό, το οποίο διέθετε ραπτομηχανές του 19ου αιώνα που είχαν τη δυνατότητα να ράψουν ένα τόσο λεπτό υλικό. Ο λόγος που  θέλησε να φτιάξει ένα σακίδιο, ήταν ότι η συγκεκριμένη τσάντα της θα ήταν ακόμη πιο ανατρεπτική για τα μέχρι τότε δεδομένα. Οι γυναίκες εκείνης της εποχής, όμως, ήταν ακόμη πολύ συντηρητικές για να δεχτούν μια τέτοια τσάντα. Εξ ου και χρειάστηκαν σχεδόν 10 χρόνια για να γίνει η it bag της δεκαετίας του 90’. 

Παρόλο που η Prada είχε προχωρήσει, χρησιμοποιώντας στη συλλογή της για το Φθινόπωρο/Χειμώνας 1994, υφάσματα που έμοιαζαν με το κασμίρι και το μετάξι, η νάιλον τσάντα κατάφερε έστω και ετεροχρονισμένα να θέσει το ερώτημα στη μόδα σχετικά με το τι είναι πολυτέλεια. Απέδειξε πως δεν χρειαζόταν ένα κομμάτι να είναι διακοσμημένο με κρύσταλλα για να θεωρείται πολυτελές, μια πεποίθηση που επικρατούσε μέχρι τότε. Η «μούσα» της για περισσότερα από 30 χρόνια -κανείς θα μπορούσε να ισχυριστεί ακόμη και σε σημείο εμμονής- είναι το νάιλον. «Τότε, ήταν ένα καινούργιο υλικό στη μόδα. Ακόμη και σήμερα, όμως, έχω την ίδια αίσθηση». Το ίδιο ισχύει και για κομμάτια που σχεδίαζε πριν από 20 χρόνια, τα οποία χαρακτηρίζει ως contemporary. Το μυστικό που τα σχέδια της δεν δείχνουν παλιά και εξακολουθούν να είναι στη μόδα μετά από χρόνια, είναι επειδή η Prada ποτέ δεν είχε εμμονή με το να δημιουργήσει trend απλώς για χάρη των trends. Αντιθέτως, τα σχέδια της αντανακλούν τους ανθρώπους, τις προσωπικότητες τους και τις ιδέες τους. «Περνάω πολύ χρόνο με το να σκέφτομαι το καθετί που σχεδιάζω. Έχω αμφιβολία για τα πάντα. Αυτή όμως είναι η διαδικασία της δουλειάς μου. Να αμφιβάλλω και μετά να μπαίνω στη διαδικασία της συζήτησης. Και πάντα προσπαθώ να πηγαίνω ενάντια στους κανόνες και σε καθετί κλισέ!». 

Γι’ αυτό και αποφεύγει πεισματικά να βάζει ταμπέλες στους πελάτες της. Εκνευρίζεται όταν ακούει ότι ένα προϊόν πρέπει να απευθύνεται στους millennials. Ξέρει ότι οι πωλήσεις είναι ένα σημαντικό κομμάτι της δουλειάς της, αλλά για την ίδια δεν είναι ζητούμενο. Ζητούμενο είναι να κάνει καλή δουλειά, με σεβασμό προς τους πελάτες και να δημιουργεί κάτι που για την ίδια έχει κάποιο νόημα.

Ωστόσο, είναι προσεκτική στο να μην προωθεί μηνύματα πολιτικού περιεχομένου μέσα από τα ρούχα της. Για εκείνην η πολιτική αποτελεί παρελθόν από τη στιγμή που ασχολήθηκε με τη μόδα. Αυτό, βέβαια, δεν την κάνει να μην θέλει να αλλάξει τον κόσμο, κυρίως για τις γυναίκες, καθώς δεν κρύβει πως την ενοχλεί που τόσα πράγματα ακόμη δεν έχουν αλλάξει μέχρι σήμερα. «Είμαστε έξυπνες και υπέροχες. Έχουμε τα πάντα. Γιατί όμως δεν αντιμετωπιζόμαστε ισότιμα με τους άντρες; Μετά από χρόνια ώριμης σκέψης, σχετικά με το τι κρατά πίσω εμάς τις γυναίκες, θα έλεγα η έμφυτη απέχθεια μας προς κάθε μορφή βίας και επειδή έχουμε παιδιά που θέλουμε να προστατεύσουμε. Γι΄αυτό, προσπαθώ να δημιουργώ μια πρακτική γκαρνταρόμπα, με την οποία μπορεί να ταυτιστεί κάθε μοντέρνα γυναίκα. Θέλω να είμαι πολιτικοποιημένη μέσα από τη δουλειά μου, αλλά όχι με εμφανή τρόπο, γιατί θεωρώ πως το να χρησιμοποιείς τη μόδα για πολιτικούς σκοπούς χρειάζεται μια ισορροπία». 

Πάντως, τα T-shirts με slogan δεν είναι καθόλου του στιλ της. «Ο τρόπος σκέψης μου είναι περίπλοκος. Ποτέ δεν θα μπορούσα να εκφραστώ με μια λέξη. Υπάρχουν και άλλοι τρόποι για να δώσεις το μήνυμα που θες. Άλλωστε, τα ρούχα είναι απλώς κάτι που χρησιμοποιείς. Δεν έχουν τη δύναμη να μεταμορφώνουν έναν άνθρωπο». Περίεργο, βέβαια, να το λέει αυτό η γυναίκα που μεταμόρφωσε τόσες άλλες με τις δημιουργίες της. Μάλλον, δεν έχει επίγνωση της δύναμης που διαθέτει στα χέρια της.