«Οι άνθρωποι δείχνουν πιο άσχημοι από ποτέ... Είναι τόσο κομφορμιστές! Κανένας δεν σκέφτεται, απλώς αγοράζει. Είμαι σχεδιάστρια μόδας και κάποιοι μπορεί να αναρωτιούνται: Ε, και τι παραπάνω ξέρει αυτή; Εγώ μιλάω απλώς για όλα αυτά τα σκουπίδια που κατακλύζουν τον κόσμο της μόδας. Προτείνω να αγοράζετε λιγότερα και να επιλέγετε σωστά. Οι γρήγορες και εύκολες λύσεις έχουν κάνει τους νέους να μοιάζουν υπερβολικά μεταξύ τους. Αυτοί που ξεχωρίζουν περισσότερο, τους οποίους και παρατηρώ συνήθως, είναι οι άνθρωποι στην ηλικία μου, κοντά στα 70». 

Αν αυτά τα έλεγε ο οποιοσδήποτε, δεν θα έδινες σημασία. Όταν όμως βγαίνουν από το στόμα της γυναίκας που έφερε επανάσταση στον κόσμο της μόδας, σίγουρα έχουν άλλη βαρύτητα. Άλλωστε, αν κρίνεις από τις punk καταβολές της μέχρι τις καμπάνιες της, με τα πολιτικά και φιλανθρωπικά χαρακτηριστικά, η Westwood πάντα αποτελούσε μια ειλικρινή φωνή στον κόσμο της μόδας. Και η καριέρα της, το αποδεικνύει περίτρανα. Από τη δεκαετία του 70, τα σχέδια της παραμένουν iconic. Ένας πολύτιμος θησαυρός για τη βρετανική σκηνή της μόδας, χωρίς υπερβολή. 

Η «θεά της punk» όπως εύστοχα τη «βάφτισαν» -αν και τώρα που μεγάλωσε, ο τίτλος της μετατράπηκε σε «γιαγιά της punk»- ποτέ δεν ακολούθησε την πεπατημένη. Αντιθέτως, χρησιμοποίησε τη μόδα για να αλλάξει τα πράγματα. Πάντα ήταν ένα βήμα μπροστά από τους συναδέλφους της. Εξ ου και θεωρείται μέχρι σήμερα μια από τις αγαπημένες Βρετανίδες σχεδιάστριες στη χώρα της και όχι μόνον. Μάλιστα, η βασίλισσα Ελισάβετ την τίμησε το 2006 με την καρφίτσα του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας ως ελάχιστο φόρο τιμής για την πολύχρονη προσφορά της. 

Μέχρι σήμερα παραμένει μια ένθερμη ακτιβίστρια, που μάχεται για τα δικαιώματα των ζώων, αφού αν κάτι έχει αποδείξει όλα αυτά τα χρόνια είναι πως είναι ένα ασυμβίβαστο, δυναμικό πλάσμα, με ευαισθησίες. Που για να υπερασπίσει εκείνα που πιστεύει δεν διστάζει να τα βάλει με το κατεστημένο. Ήταν μάλιστα από τους πρώτους σχεδιαστές που ανακοίνωσε πως δεν θα διοργανώνει πια επιδείξεις μόδας. Μετά από 35 χρόνια που τις υπηρέτησε πιστά, έφτασε η στιγμή να συμβαδίσει με την τεχνολογία και να παρουσιάζει τις συλλογές της ψηφιακά, σε μια προσπάθεια να προστατεύσει το περιβάλλον. Άλλωστε, αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που έχει δείξει τις περιβαλλοντολογικές της ανησυχίες. Στο παρελθόν, δώρισε περισσότερο από 1 εκατομμύριο αγγλικές λίρες στη «Cool Earth», για την προστασία των τροπικών δασών που απειλούνται με εξαφάνιση. Παράλληλα, συνεργάζεται από το 2013 με το «Ethical Fashion», δημιουργώντας τη συλλογή «Xειροποίητα με αγάπη», χρησιμοποιώντας ανακυκλώσιμα υλικά, τα οποία συλλέχθηκαν από τη μεγαλύτερη παραγκούπολη του Ναϊρόμπι. 

Για την ιστορία, η Westwood βρήκε τη θέση της στον κόσμο της μόδας με την άνοδο του κινήματος punk, το 1970, βάζοντας το δικό της λιθαράκι στο νέο κύμα μουσικής και στην ελευθερία της μόδας. Η ίδια υποστηρίζει πως υιοθέτησε το συγκεκριμένο στιλ επειδή «ήταν αναστατωμένη με όσα συνέβαιναν στον κόσμο». Και αφού η προηγούμενη γενιά από τη δική της απέτυχε να κάνει αλλαγές, βάλθηκε να το αλλάξει αυτό, σπρώχνοντας ολοένα και περισσότερο τα όρια της μόδας. Και τα κατάφερε, καθώς θεωρείται πρωτοπόρος στο να χρησιμοποιεί τη μόδα για να προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα, σε σημείο που να σοκάρει κάθε φορά το κοινό. 

Μετά το διαζύγιο από τον πρώτο της σύζυγο -του οποίου ωστόσο κράτησε το επίθετο, κάνοντας το διάσημο- η ζωή της πήρε εντελώς διαφορετική πορεία όταν γνώρισε τον manager των «Sex Pistols», Malcolm McLaren, το 1965. Μια γνωριμία που αποδείχθηκε καρμική. Τότε συνειδητοποίησε την επιρροή που μπορεί να είχε η δουλειά της στον τρόπο που οι Βρετανοί έβλεπαν τον κόσμο, σε συνδυασμό με τον ρόλο που μπορούσε να διαδραματίσει η μόδα στην πολιτική ζωή της χώρας. 

Η πλειοψηφία υποστηρίζει πως η επαγγελματική σχέση του ζευγαριού ήταν αυτή που «έκτισε» το κίνημα της punk στην Αγγλία από τα τέλη του 60’ και τη δεκαετία του 80’, με τη Westwood να επιμελείται το ντύσιμο του διάσημου συγκροτήματος. Το 1971 ο McClaren με τη Westwood άνοιξαν από κοινού ένα μαγαζί στο δρόμο King's, έτσι με αυτόν τον τρόπο θα τέσταραν την απήχηση που είχαν τα ρούχα τους. Αλλά, περισσότερο το έκαναν γιατί τους διασκέδαζε να παίζουν με τη φωτιά, ανοίγοντας ένα τέτοιο, πρωτοποριακό μαγαζί, στην καρδιά της Chelsea. Το μαγαζί πέρασε από πολλές αλλαγές και ονομασίες, από «Let It Rock», σε «Too Fast To Live Too Young to Die», σε «Sex» κι έπειτα σε «Seditionaries». Το 1974 μετονομάστηκε πάλι σε «Sex», για να αλλάξει πάλι το 1979 σε «Worlds End», το οποίο παραμένει ανοιχτό μέχρι σήμερα ως μέρος της παγκόσμιας επιτυχίας της Westwood. 

Δες τα υπέροχα σχέδια της Vivienne Westwood στη σελίδα