1. Μετά από μια έντονη κατάσταση πρέπει να υπάρχει συζήτηση

Όχι κήρυγμα, ούτε παράπονα, αλλά συζήτηση. Όταν όλοι έχουν ηρεμήσει τότε καλό είναι να συζητήσουν με ήρεμο τρόπο αυτό που βίωσαν. Το παιδί εξηγεί τι ένιωσε κι ο γονιός εξηγεί κι εκείνος την πλευρά του. Βοηθάμε ουσιαστικά το παιδί, ακόμα και το νήπιο, να αναγνωρίσει τα συναισθήματά του, μας δίνεται η ευκαιρία να δείξουμε κατανόηση και να επιβεβαιώσουμε ό,τι βίωσε και του δείχνουμε ότι είμαστε εκεί για να το λύσουμε μαζί.

2. Πρέπει να νιώσει ότι έχει τον έλεγχο

Αφήνουμε στο παιδί να μιλήσει πρώτα για να νιώσουν ότι έχουν τον έλεγχο της συζήτησης. Μπορεί να ξεκινήσει με παράπονο αλλά άφησέ το να περιγράψει την κατάσταση ακριβώς όπως την ένιωσε. Το ζητούμενο είναι να μάθει να εκφράζει τα συναισθήματά του κι όχι να δείξουμε ποιος έχει “δίκιο” ή “άδικο”.

Πηγή φώτο

3. Άκου με ψυχραιμία

Μην προσπαθείς να διορθώσεις τα λεγόμενα του παιδιού αλλά άκου με ψυχραιμία και κατανόηση. Μην πεις “δεν σου πέταξα τη ζωγραφιά, είναι στη τσάντα σου, με παρεξήγησες” αλλά “καταλαβαίνω γιατί το παρεξήγησες. Δεν σου εξήγησα αμέσως ότι έβαλα τη ζωγραφιά στην τσάντα σου”.

4. Πάρε και εσύ τις ευθύνες σου

Ζήτα συγγνώμη όταν χρειάζεται και ανέλαβε την ευθύνη των δικών σου πράξεων που μπορεί να οδήγησαν σε ένα τσακωμό ή ένα ξέσπασμα.

5. Μάθε του πώς να διαχειρίζεται τον θυμό του

Εξήγησε με τη σειρά σου στο παιδί πώς ένιωσες εσύ και πώς αντέδρασες. Ονόμασε τα συναισθήματα π.χ. “θυμός” ή “εκνευρισμός”, αλλά μην μείνεις εκεί. Το παιδί κατάλαβε ότι θύμωσες, οπότε εξήγησε λίγο περισσότερο τις αντιδράσεις σου, π.χ. “φοβήθηκα ότι θα χτυπήσεις” ή “απογοητεύτηκα γιατί δεν ήξερα πώς να σε βοηθήσω”. Ακόμα κι αν δεν το διαχειρίστηκες με το σωστό τρόπο, μπορείς πάντα να του εξηγήσεις τι σημαίνει “διαχειρίζομαι τα συναισθήματά μου”.

Πηγή

Πηγή κεντιρκής φώτο