Το παιδί μου αρνείται να δοκιμάσει νέα τρόφιμα
Γράφει η Ιωάννα Μασούρα MSc (Southampton), BSc (Reading) Διατροφολόγος με ειδίκευση στη Δημόσια Υγεία και Διατροφή:
Μια από τις πιο βασικές θεωρίες για την πρόληψη και αντιμετώπιση της επιλεκτικότητας στη σίτιση είναι αυτή του διαμοιρασμού της ευθύνης η οποία αναπτύχθηκε από την ειδικό στη σίτιση και στη διατροφή Ellyn Satter και υποστηρίζει ότι ο φροντιστής αποφασίζει:
1, ΤΙ θα φάει: το παιδί είναι αυτό που φροντίζει το μενού, ακόμη και στις εξόδους τους. Προσοχή! Δεν προσφέρει δεύτερη επιλογή.
2. ΠΟΤΕ θα φάει: το παιδί χρειάζεται ξεκάθαρο πρόγραμμα στα γεύματα του. Έτσι, ενδεικτικά συμβουλεύουμε να υπάρχουν τρία κύρια γεύματα (πρωινό, μεσημεριανό, βραδινό) και δύο σνακ. Ο σκοπός του προγραμματισμού αυτού είναι η αποφυγή του άσκοπου τσιμπολογήματος, που πιθανόν να οδηγήσει το παιδί να μη δείξει ενδιαφέρον στο κύριο γεύμα.
3. ΠΟΥ θα φάει: επιλέγει ένα ή δύο καθορισμένα μέρη, όπου θα καταναλώνει μαζί με το παιδί το ίδιο ή παρόμοιο γεύμα με το παιδί. Ακόμη, είναι αυτός που αποφασίζει αν κατά τη διάρκεια του γεύματος θα υπάρχουν οθόνες.
Ενώ το παιδί είναι υπεύθυνο για το:
1. ΑΝ θα φάει.
2. ΠΟΣΟ θα φάει.
Έχοντας υπόψη αυτή τη θεωρία πάμε να δούμε κάποιες πρακτικές συμβουλές για να ενισχύσουν την προσπάθεια μας:
1. Μίμηση. Το παιδί μαθαίνει μέσω της μίμησης επομένως, θα πρέπει ο γονιός να καταναλώνει το ίδιο φαγη- τό με παιδί.
2. Επιμονή. Ο γονιός θα πρέπει να θυμάται ότι κάποια παιδιά χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να δοκι- μάσουν (να αγγίξουν ή να γευτούν ένα τρόφιμο κ.ο.κ.) έτσι, θα πρέπει να εμφανίζονται οι τροφές στο πιάτo του ακόμη και αν δεν δοκιμάσει μιας και μπορεί να πρέπει να έρθει σε επαφή με τη νέα τροφή περισσότερες από 30 φορές.
3. Ποικιλία. Προσφέρουμε τις τροφές αυτές σε διάφορες μορφές (πουρέ ή κομματάκια), θερμοκρασίες και μα- γειρεμένες με διάφορους τρόπους (στον ατμό ή στον φούρνο).
4. Λέμε όχι στις "κρυμμένες" τροφές. Με αυτόν τον τρόπο το παιδί γίνεται σκεπτικό και κατ' επέκταση να χάνει την εμπιστοσύνη του. Για παράδειγμα, αν φτιάχνεις "muffins" μπανάνα, δεν μαθαίνει το παιδί να του αρέσει η μπανάνα αλλά το "muffin". Προσοχή! Δεν λέω να σταματήσεις να φτιάχνεις συνταγές με φρούτα ή λαχανικά, αλλά να θυμάσαι ότι με αυτό τον τρόπο το παιδί δεν εξοικειώνεται με την υφή, τη μυρωδιά και τη γεύση της μπανάνας, με αποτέλεσμα, στο μέλλον πιθανόν να μην επιλέγει να καταναλώνει την μπανάνα.
5. Εμπλοκή. Αν το παιδί δεν δείχνει ενδιαφέρον να συμμετάσχει στο γεύμα, τότε προσέγγισε το γεύμα ως μια δραστηριότητα, έτσι ώστε, να αρχίσει η αλληλεπίδραση με την τροφή. Για παράδειγμα, δώσε του τριμμένο τυρί για να βάλει πάνω στα μακαρόνια ή να σερβίρει την τροφή μόνο του στο πιάτο. Ακόμη, μπορεί να γίνει ο βοηθός σου στην κουζίνα και να φτιάξετε κάποια συνταγή μαζί.
6. Ρουτίνα. Είναι πολύ σημαντικό να υπάρχουν προκαθορισμένες ώρες για τα γεύματα και σνακ. Με αυτόν τον τρόπο το παιδί γνωρίζει πότε να περιμένει φαγητό κατά τη διάρκεια της ημέρας και ξεκινά να "κτίζει" την όρεξη του.
7. Παιχνίδι. Ο καλύτερος τρόπος να μάθει κάτι νέο ένα παιδί είναι το παιχνίδι. Το «picnic» είναι μια όμορφη ιδέα, ιδιαίτερα αν ο καιρός είναι καλός μπορούμε να πάμε στο πάρκο. Η αλλαγή περιβάλλοντος μειώνει το στρες και αυξάνει τα ερεθίσματα. Ακόμη, μπορούμε για παράδειγμα να ρωτήσουμε το παιδί να ψάξει στο πιάτο του ένα συγκεκριμένο χρώμα π.χ. πορτοκαλί και να μας ονομάσει το τρόφιμο π.χ. καρότο και λέμε μια πληροφορία που θα του εξιτάρει την περιέργεια π.χ. για δες το καρότο μοιάζει με το μάτι και ξέρεις ότι είναι πλούσιο σε ουσίες που βοηθούν να βλέπουμε καλύτερα στο σκοτάδι;
