Ένα από τα κύρια διλήμματα που αντιμετωπίζουν οι αρχιτέκτονες κατά την ανακαίνιση των παλαιών κτιρίων, ειδικά εκείνων που δεν έχουν μεγάλη ιστορική ή αρχιτεκτονική αξία, είναι το πόσο και αν πρέπει να διατηρηθεί ο αρχικός χαρακτήρας και πόσο μετά πρέπει να υπερβάλουν με τα δικά τους σχεδία. Όταν εργαζόμαστε με ιστορικά κτίρια όπως στην προκειμένη περίπτωση, στόχος του αρχιτεκτονικου γραφειου, ήταν να χρησιμοποιήσει το αρχικό οικοδομικό ως ενα υφασμάτινο καμβά πάνω στο οποίο μπορούν να εισαχθούν νέα σχήματα και υφές. Ως εκ τούτου, ήταν πολύ σημαντικό να διατηρηθούν και να αποκατασταθούν όσο το δυνατόν περισσότερα από τα αυθεντικά χαρακτηριστικά του κτιρίου, συμπεριλαμβανομένων των αρχικών πλινθοδομών που κρύβονταν πίσω από τα στρώματα πάνω σε στρώματα γύψου, τις παλιές ξύλινες δοκούς οροφής και τους κεκλιμένους τοίχους στη σοφίτα.

Η επίπονη διαδικασία αποκατάστασης περιελάμβανε τον καθαρισμό και την επίστρωση των ξύλινων δοκών με λάκα, την χειροποίητη αντικατάσταση των χαλασμένων ή χαμένων τούβλων - αλλά το πιο χρονοβόρο στάδιο ήταν η στιγμή που έπρεπε να βρουν τούβλα της ίδιας ηλικίας - αλλα και η σχολαστική ανακαίνιση του τζακιού και όλα αυτά μέσα από μια μινιμαλιστική αισθητική. Αποφεύγοντας τη χρήση χρώματος, επιλέχθηκε για όλες τις αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις μια μαύρη, άσπρη και γκρίζα παλέτα για να εναρμονιστεί αρμονικά με το αναπαλαιωμένο κτίριο. Για το ισόγειο επίπεδο, το οποίο περιλαμβάνει καθιστικό και ενιαίο χώρο κουζίνας-τραπεζαρίας, η λευκή επένδυση τοίχων ενώνει και φωτίζει τους δύο χώρους χωρίς να παρεμποδίζει πλήρως το αρχικό τούβλο. Η επένδυση κάποιων τοίχων χρησιμοποιήθηκε επίσης στα υπνοδωμάτια στον επάνω όροφο, σε σκούρο γκρι, αλλά ο ρόλος της επενδυσης ήταν για να ισιώσει τους τοίχους. Σε σκούρο χρώμα επιλέχθηκε και στη σοφίτα, η οποία περιλαμβάνει ένα δωμάτιο με μπάνιο, ντουλάπα και γραφείο, καθώς και ένα υπνοδωμάτιο για τους επισκέπτες και τα δύο φωτεινά διακοσμημένα με πολλά παράθυρα και φεγγίτες.

Oι σκοτεινές αποχρώσεις της σοφίτα μεταφέρονται από τη μεταλλική σκάλα - μια πολύπλευρη δομή που έχει συναρμολογηθεί επί τόπου -οπως και τα μεταλλικά πλαίσια και τα παράθυρα καθώς και κάποια διάφορα κομμάτια επίπλων και φωτιστικων σε όλους τους κοινούς χώρους.Η εφαρμογή αυτής της μονοχρωματικής ευαισθησίας συνδέει τα δύο επίπεδα ενώ ο κάτω όροφος περήφανα φέρει τον παλιό χαρακτήρα του κτιρίου.Η μινιμαλιστική διακόσμηση με απαλούς τόνους και καθαρες γραμμες, ενισχυεί  την πολυπλοκότητα των αρχιτεκτονικών επεμβάσεων, όπως οι ενσωματωμένες περσίδες παραθύρων που είναι κρυμμένες στους τοίχους του σκελετού και τα σκαλιά . Και είναι αυτή η στενή προσοχή στη λεπτομέρεια που τελικά κάνει αυτό το διαμέρισμα όχι μόνο ένα θαύμα για να κλέψετε ιδεες, αλλά και ένας άνετος χώρος που τον ζουν καθημερινά.