Ο Gio Ponti,  ήταν ένας από τους πιο γνωστούς Ιταλούς μοντέρνους αρχιτέκτονες και όχι μόνο. Ήταν επίσης σχεδιαστής και δοκίμιος και ένας από τους σημαντικότερους του 20ου αιώνα. Εκτός από τα μεγάλα αρχιτεκτονικά έργα που φέρουν την αδιαμφισβήτητη υπογραφή του, δημιούργησε τεράστιο όγκο εργασιών στον τομέα των επίπλων. Αυτό αποδεικνύεται στα τρία του σπίτια του Μιλάνου, τα οποία ήταν πλήρως επιπλωμένα με το στυλ “Ponti”. Τα σπίτια που στο Ράντατσιο, το 1925, το Casa Laporte in via Brin, το 1926 και το τελευταίο μέσω του Dezza, το 1957 είναι μια «έκφραση» των ιδεών του στο σπίτι του. Ο Gio Ponti ήταν μεγάλος υποστηρικτής του βιομηχανικού σχεδιασμού και εισήγαγε την ιδέα των εσωτερικών χώρων επίπλωσης που παράγονται ως «εξελιγμένα», οικονομικά, «δημοκρατικά» και μοντέρνα.Ο οίκος Molteni&C διαχειρίστηκε ένα τεράστιο έργο επανέκδοσης επίπλων και αντικειμένων που σχεδίασε ο Gio Ponti για τις ιδιωτικές κατοικίες που σχεδίαζε ο ιδιος. Αυτό έγινε χάρη στη συνεργασία και την αποκλειστικά υπογεγραμμένη συμφωνία των κληρονόμων του Ponti και του καλλιτεχνικού διευθυντή του Cerri&Associati Studio. Και για αυτό πρέπει να είμαστε ευγνώμονες. 

“Η πλειοψηφία των αντικειμένων στη ζωή μας δημιουργούνται και χαρακτηρίζονται από τη βιομηχανία. Gio”

Ο Gio Ponti αποφοίτησε στην Αρχιτεκτονική του Πολυτεχνείου του Μιλάνου στο τέλος του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου,και αφού αγωνίστηκε στην πρώτη γραμμή. Το 1921 παντρεύτηκε την Giulia Vimercati, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά: την Lisa, την Giovanna, την Letizia και τον Giulio. Το 1927 άνοιξε το στούντιο του στο Μιλάνο μαζι με τον αρχιτέκτονα Emilio Lancia. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1920 μέχρι το 1938 συνεργάστηκε με το εργοστάσιο Richard-Ginori Manufactory οπου και ανανέωσε την παραγωγή του. Το 1928 ίδρυσε το περιοδικό Domus με τον Gianni Mazzocchi. Το 1933 έγινε καλλιτεχνικός διευθυντής της Fontana Arte που ήταν μια άλλη επιτυχία μετά από αυτή που έλαβε με τον οίκο  Richard-Ginori.

Την δεκαετία του 1930 συμμετείχε στις εκθέσεις Triennale.. Από το 1936 έως το 1961 ήταν καθηγητής στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου και το 1933 συνδέθηκε με τον Antonio Fornaroli και τον Eugenio Soncini μέχρι το 1945. Από αυτή τη σύμπραξη γεννήθηκαν μεγάλα έργα, συμπεριλαμβανομένου του Παλατιού Μόντετατιν στο Μιλάνο. Άλλα έργα της περιόδου ήταν η πολιτική αρχιτεκτονική, όπως ο Πύργος Littoria στο Μιλάνο το 1933, σχολικά κτίρια όπως η Σχολή Μαθηματικών της Πανεπιστημιακής Πόλης Ρώμης το 1934 και η Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών και η Πρυτανεία του Πανεπιστημίου της Πάντοβα το 1937. Υπήρχαν επίσης οικιστικά έργα όπως το Casa Marmont το 1934 και το Μιλάνο “Domus” από το 1931 έως το 1936. Ο Gio ηταν ο επικεφαλής χρονογράφος της εξέλιξης του μοντέρνου ντιζάιν στην Ιταλία σαν συντάκτης του περιοδικού Domus από το 1928-41 και από το 1948-79 και του περιοδικού Stile από το 1942-47. Χρησιμοποίησε αυτό τον ρόλο για να ξεχωρίσει σχεδιαστές και καλλιτέχνες που θαύμαζε και να εντάξει το ιταλικό ντιζάιν μέσα στη σύγχρονη κουλτούρα. Κάνοντάς το, έδωσε στο ντιζάιν ένα διανοουμενίστικο υπόβαθρο που δεν το άφησε να γίνει ένα καθαρά εμπορικό προϊόν στην Ιταλία, όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες.  

Ακόμη ετρεφε στενές φιλίες με συναδέλφους από ολόκληρο τον κόσμο, που τον επισκέπτονταν στο σπίτι ή στο στούντιο. Οι φίλοι του αφηγούνται ακόμη ιστορίες για τη γοητεία ή την καλοσύνη απέναντί τους.Του άρεσε επίσης να εμψυχώνει νεότερους ντιζάινερ, ακόμη κι εκείνους που ένιωθε ότι τον προκαλούσαν. Ανάμεσά τους ήταν ο Αλεσάντρο Μεντίνι και ο Ετόρε Σότσας που ήταν στο προσκήνιο του μεταμοντερνιστικού κινήματος στη δεκαετία του '70. Στα 80 του πλέον, ο Πόντι εργαζόταν ακόμη αλλά δεν μπορούσε να οδηγεί την αγαπημένη του Citroen DS στο Μιλάνο. Την αντικατέστησε με ένα ήσυχο Fiat. Διάλεξε ένα που είχε 12 θέσεις ελπίζοντας ότι θα γέμιζαν με φίλους με τους οποίους θα μπορούσε να κουβεντιάζει όσο θα βρίσκονταν στον δρόμο. Αξίζει να τον ψάξετε περισσότερο.

Ο Maestro...