Το αρχιτεκτονικό γραφείο MinasKosmidis [ArchitectureinConcept] ανέλαβε την ευθύνη του σχεδιασμού του χώρου του Papillon, αντλώντας έμπνευση από την ιστορία των bistrots ανά τον κόσμο κατά τις διαφορετικές ιστορικές περιόδους, έχοντας όμως μία αισθητική κατεύθυνση προσαρμοσμένη στο σήμερα. Η σχεδιαστική ομάδα, κατέληξε στη διαμόρφωση του τελικού concept μέσα από μία πολυδιάστατη αναζήτηση σχέσεων ανάμεσα σε αντίστοιχα εστιατόρια των δύο πλευρών του Ατλαντικού, προσπαθώντας να συνθέσει σε έναν χώρο την κουλτούρα του Παρισιού με την ενέργεια της Νέας Υόρκης. Οι συνδυασμοί των υλικών, των χρωμάτων και των επίπλων αποτελούν μία μοναδική σύνθεση εικόνων – αναφορών και συναισθημάτων που «μεταφέρουν» τον χρήστη, τόσο χρονικά όσο και χωρικά σε μία διαφορετική πραγματικότητα.  Το εστιατόριο ουσιαστικά αποτελείται από δύο βασικούς χώρους, με τον πρώτο εξ’ αυτών να φιλοξενεί το μπαρ, αριστερά της εισόδου. Τα τραπέζια στον χώρο αυτό έχουν οργανωθεί σε ελεύθερη διάταξη κατά μήκος της πλάγιας όψης αφήνοντας αρκετό ελεύθερο χώρο γύρω από το μπαρ. Τα έργα τέχνης που τοποθετήθηκαν στο ανώτατο μέρος των τοίχων αποτυπώνουν δυναμικά την κίνηση του δρόμου και την ενέργεια των ανθρώπων.

Η εξωτερική όχληση σταδιακά φιλτράρεται από την ζωντανή πρώτη αίθουσα ενώ περνώντας στο βάθος του εστιατορίου βρίσκεται η δεύτερη αίθουσα, η οποία οργανώθηκε με μία πιο αυστηρή διάταξη των επίπλων και περισσότερο στιβαρή αισθητική. Ο χώρος αυτός στεγάζεται με μία γυάλινη δίρριχτη στέγη που επιτρέπει την είσοδο του φυσικού φωτός και με τη συνδρομή του delibar, που τοποθετήθηκε στο βάθος, παραπέμπει στις ευρωπαϊκές κεντρικές αγορές του 19ου αιώνα. Επιπλέον, τα φυτά που καλύπτουν τα φωτιστικά της οροφής, καθώς και η χρήση ταπετσαριών με φλοράλ μοτίβα στον ίδιο χώρο,αναφέρονται στους στεγασμένους βοτανικούς κήπους των ευρωπαϊκών πόλεων μιας άλλης εποχής. Η χρήση υλικών όπως το λευκό μάρμαρο, το ξύλο καρυδιάς και ο ορείχαλκος προσδίδουν στην εμπειρία του χρήστη μία αίσθηση πολυτέλειας και συνδυάζονται αρμονικά με την μοντέρνα-κλασική επίπλωση. Την ίδια στιγμή, οι σύγχρονες και λιτές φόρμες των στοιχείων του χώρου, υπογραμμίζουν με σαφήνεια την περίοδο κατά την οποία σχεδιάστηκε ο χώρος.