Έπειτα από χρόνια τηλεοπτικής απουσίας, ο Νίκος Παπαδόπουλος επιστρέφει μέσα από μια κωμωδία μυστηρίου που συνδυάζει χιούμορ, ρεαλισμό και ανθρώπινες αντιφάσεις. Σε μια αποκλειστική συνέντευξη στο MyLife και στη Στέλλα Παπά, μιλά για τη γυναικεία φιγούρα που υπήρξε η «φωνή λογικής» στη ζωή του, τις επιλογές που δεν μετάνιωσε ποτέ και την ανάγκη να ακολουθεί κανείς την καρδιά του.

Κύριε Παπαδόπουλε, φέτος, μετά από πολλά χρόνια, η μοίρα σάς ανοίγει ξανά τις πόρτες του ΑΝΤ1 και μάλιστα μέσα από μια κωμωδία μυστηρίου, τη σειρά «Γιατί ρε πατέρα». Θα θέλατε να μας μιλήσετε για τη σειρά και τον ρόλο σας;

Πρόκειται για μια σειρά με εξαιρετικά ρεαλιστικό σενάριο και πολλά πρωτοποριακά στοιχεία όσον αφορά τη μυθοπλασία. Είναι μια σειρά με πολλή δράση, περιπέτεια, ερωτισμό και κωμικοτραγικές συνέπειες που απορρέουν από όλα αυτά. Πρόκειται για μια κωμωδία που συνδυάζει την απλότητα και την ηθική με τη «βρωμιά» και τη σαπίλα της πραγματικότητας, και η οποία δεν με αφήνει αδιάφορο ούτε ως ηθοποιό ούτε ως θεατή. Οι ήρωες της σειράς και οι ανατροπές της είναι τόσο ρεαλιστικές, που θα μπορούσαν να συμβούν στον καθένα μας. Είναι καταστάσεις ταυτόχρονα μακρινές και πολύ κοντινές. Στη σειρά υποδύομαι τον Ορέστη Πετρόπουλο, έναν ήρωα μέσα από τον οποίο καλούμαι να προβάλω αξίες και ιδανικά ζωής, όπως η ευγένεια, η αγάπη, η καλοσύνη και το ήθος. Αξίες που θα ήθελα να υιοθετήσει και ο τηλεοπτικός μου γιος, αφού πρώτα απαλλαγώ κι εγώ ο ίδιος από την αδυναμία του ερωτικού και συναισθηματικού αδιεξόδου. Πρόκειται για μια κωμωδία μυστηρίου με πρωτοποριακό, για τα ελληνικά δεδομένα, σενάριο, έναν εξαιρετικά ταλαντούχο σκηνοθέτη και μια σπουδαία εταιρεία παραγωγής.

Ο κύριος Πετρόπουλος είναι ένα σχεδόν ιδανικό πατρικό πρότυπο, αλλά με ένα μικρό «ελάττωμα». Εσείς, ως πατέρας, ποιο θεωρείτε ότι είναι το δικό σας;

Ένα ελάττωμα που είχα από την εφηβεία μου ήταν η αστάθεια στις επιλογές μου. Αν υπάρχει κάτι για το οποίο κάποιος θα μου «χτυπούσε το καμπανάκι», είναι κάποια συννεφάκια ανασφάλειας που εμφανίζονται κατά διαστήματα στη ζωή μου, καθώς και ορισμένες συναισθηματικές ασυνέπειες και αδιέξοδα, από τα οποία ευτυχώς μπορώ να ξεφεύγω σχετικά εύκολα, βάζοντας μπροστά τη λογική.

Ο ήρωας που υποδύεστε βιώνει καθημερινά συναισθηματική ανασφάλεια και εσωτερική ακαταστασία, γεγονός που δημιουργεί παρεξηγήσεις. Το έχετε βιώσει κι εσείς αυτό; Και αν ναι, πόσο εύκολο ήταν να ξεφύγετε;

Η παρούσα φάση της ζωής μου έχει σίγουρα αρκετές περιπέτειες, με τα θετικά και τα αρνητικά τους. Ως άνθρωπος έχω πολλά ελαττώματα, όπως ακριβώς και ο ήρωας που υποδύομαι. Πολλές φορές παθιάζομαι υπερβολικά με κάποιες δράσεις και ανθρώπους, φτάνοντας στο σημείο να εθελοτυφλώ και να υιοθετώ υπερβατικές συμπεριφορές, οι οποίες ευτυχώς δεν έχουν ιδιαίτερες συνέπειες.

Στη σειρά κάθε πρωταγωνιστής έχει δίπλα του έναν ήρωα που λειτουργεί ως φωνή λογικής και ισορροπίας. Στη δική σας ζωή υπάρχει αυτή η «φωνή»; 

Ίσως η απάντησή μου να είναι αναμενόμενη, αλλά για εμένα η φωνή της λογικής, της ευθύνης, της σωστής εκτίμησης των πραγμάτων και του ήθους ήταν και θα είναι πάντα η μητέρα μου. Ο τρόπος με τον οποίο μας μεγάλωσε, αψηφώντας τις δυσκολίες εκείνων των χρόνων και τις απαιτητικές υποχρεώσεις που είχε τόσο ως μητέρα όσο και ως εργαζόμενη, είναι κάτι που με συνοδεύει σε όλη μου τη ζωή.

Είναι αλήθεια ότι αρνηθήκατε να συνεργαστείτε με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και προτιμήσατε να συνεχίσετε τη συνεργασία σας με την Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο;

Ναι, το καλοκαίρι του 1988 είχα δεχθεί πρόταση από την Αλίκη Βουγιουκλάκη για να συνεργαστούμε τον επόμενο χειμώνα. Ωστόσο, είχε προηγηθεί πρόταση από την Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο για συμμετοχή σε ένα άλλο θεατρικό έργο που, υποκριτικά, με ενδιέφερε περισσότερο. Ηθικά και καλλιτεχνικά επέλεξα να συνεχίσω τη συνεργασία μου με την Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο και να αρνηθώ την πρόταση της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Είναι μια απόφαση για την οποία δεν μετάνιωσα ποτέ, γιατί πιστεύω πως οι ηθοποιοί δεν πρέπει πάντα να επιλέγουν συνεργασίες με γνώμονα μόνο το υλικό όφελος ή την αναγνωσιμότητα, αλλά και το κατά πόσο αυτές μιλούν στην καρδιά τους.

Αν γινόταν ταινία η ζωή ενός άντρα, ποιανού θα θέλατε να υποδυθείτε;

Θα ήθελα πάρα πολύ να βιώσω, είτε τηλεοπτικά είτε κινηματογραφικά, τη ζωή του Νίκου Καββαδία. Τον έχω διαβάσει πολύ και τόσο ο χαρακτήρας όσο και η γραφή του είναι πολύ κοντά στις συναισθηματικές μου επιλογές. Πρόκειται για έναν ποιητή με έντονη ζωή, που έγραψε τα μεγαλύτερα αριστουργήματά του δουλεύοντας στα καράβια.

Παλαιότερα είχατε δηλώσει πως ένα ζευγάρι μπορεί να πάψει να είναι παντρεμένο αλλά να συνεχίσει να είναι φίλοι. Το πιστεύετε ακόμα;

Ναι, πιστεύω πως αυτοί οι δύο άνθρωποι οφείλουν να έχουν μια φιλική συνέχεια, τόσο για τους ίδιους όσο και για τα παιδιά τους. Καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο μια ερωτική σχέση να μετατραπεί σε φιλική, αλλά αν υπάρχει η επιθυμία να διατηρηθούν τα αγαθά και οι αξίες που υπήρχαν στο ζευγάρι, τότε αυτό είναι εφικτό.

Σάς έχει τύχει να σας πουν τα παιδιά σας «Γιατί ρε πατέρα»; 

Όχι, δεν μου έχει τύχει. Αν συνέβαινε, πιστεύω ότι θα αφορούσε τις εμμονές, τις συνήθειες και τις ελευθερίες μου. Πράγματα που εγώ θεωρώ ότι με κάνουν καλύτερο άνθρωπο και δεν είναι διαπραγματεύσιμα, ίσως να ενοχλούσαν τα παιδιά μου. Αν όμως κάποια μέρα μου πουν «Γιατί ρε πατέρα», η απάντησή μου θα είναι πως κανείς δεν είναι τέλειος.

Ποιο θα θέλατε να είναι το τέλος του «παραμυθιού» του τηλεοπτικού Ορέστη Πετρόπουλου;

Θα ήθελα να τον δούμε να ακολουθεί την καρδιά του και να κάνει αυτό που από την αρχή ενεργοποίησε τα συναισθήματά του, βρίσκοντας τη γυναίκα που του έκλεψε από νωρίς την καρδιά.

Πιστεύετε ότι τα δέκα χρόνια συμμετοχής σας στις σειρές «Λάμψη» και «Καλημέρα Ζωή» επηρέασαν τη δικής σας ζωής;

Φυσικά και την επηρέασαν, αλλά ευτυχώς με θετικό τρόπο. Η συμμετοχή μου σε αυτές τις σειρές και η πολυετής παραμονή μου ήταν μια συνειδητή επιλογή, την οποία προσπάθησα να στηρίξω όσο καλύτερα μπορούσα. Ήταν μια απαιτητική περίοδος, αλλά μου άφησε όμορφες αναμνήσεις. Κάποιες φορές περνά από το μυαλό μου η σκέψη πως ίσως έπρεπε να είχα αποχωρήσει νωρίτερα, ώστε να μην ταυτιστώ τόσο έντονα στη συνείδηση του κοινού με αυτούς τους ρόλους. Αυτή η σκέψη, όμως, εξαφανίζεται μόλις θυμηθώ πόσο ενεργός υπήρξα θεατρικά, προστατεύοντας έτσι τον εαυτό μου από αυτή την παγίδα.