Γράφει η Μαρία Πρατσή,

Η συμπερίληψη ξεκινά από την αναγνώριση ότι κάθε πλάσμα είτε είναι άνθρωπος είτε ζώο, έχει συναισθήματα, ανάγκες και δικαίωμα στη φροντίδα. Η αποδοχή δεν είναι απλώς μια κοινωνική έννοια αλλά στάση ζωής. Σε έναν κόσμο που συχνά βιάζεται να κρίνει, να κατηγοριοποιήσει και να απορρίψει, η εικόνα ενός μικρού πλάσματος που αναζητά παρηγοριά μας θυμίζει ότι όλοι, κάποια στιγμή, χρειαστήκαμε ένα «λούτρινο»  μια αγκαλιά, μια λέξη κατανόησης, μια παρουσία που δεν ρωτά «γιατί», αλλά λέει «είμαι εδώ». Και αυτό, είναι κάτι που προσωπικά με άγγιξε περισσότερο.

Η συμπερίληψη είναι πράξη ενσυναίσθησης. Είναι η επιλογή να δημιουργούμε χώρους όπου κανείς δεν νιώθει μόνος ή «διαφορετικός». Και ίσως, τελικά, η αληθινή δύναμη να βρίσκεται ακριβώς εκεί: στην τρυφερότητα, στην αποδοχή και στη βαθιά, ανθρώπινη ανάγκη να ανήκουμε.

Η αγκαλιά δεν είναι πολυτέλεια αλλά ανάγκη του κάθενος να την νιώσει. Η αποδοχή δεν είναι τάση, είναι ευθύνη. Και η συμπερίληψη δεν αφορά τους άλλους, αλλά όλους μας. Ας γίνουμε, λοιπόν, ο άνθρωπος που δεν προσπερνά την ευαλωτότητα. Που δε φοβάται τη διαφορετικότητα. Που ανοίγει χώρο, δίνει χρόνο, προσφέρει κατανόηση.

Γιατί σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς, η καλοσύνη παραμένει διαχρονική. Αν ένα μικρό πλάσμα μας θύμισε πόσο βαθιά είναι η ανάγκη να ανήκουμε, τότε ίσως ήρθε η στιγμή να το κάνουμε πράξη:

Να χτίζουμε κοινότητες με ενσυναίσθηση.
Να μιλάμε με σεβασμό.
Να αγαπάμε χωρίς όρους.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει δεν είναι ο θόρυβος αλλά ο τρόπος που κάναμε κάποιον να νιώσει.