1. Ισορροπημένη σχέση
Το ισορροπημένο ζευγάρι είναι εκείνο που έχει καταφέρει να βρει την ιδανική απόσταση που χρειάζεται να υπάρχει ανάμεσα του, ώστε ούτε να πνίγονται, ούτε να αισθάνονται μόνοι. Το ισορροπημένο ζευγάρι κρατιέται απο το ένα χέρι, που υποδηλώνει τη συντροφικότητα, ενω διατηρεί το άλλο χέρι του ελεύθερο, καθώς ο καθένας χρειάζεται να έχει και ατομική ελευθερία. Η απόσταση που έχουν μεταξύ τους, είναι διαφορετική για το κάθε ζευγάρι. Αρκεί να μη λύσουν τα χέρια απο τα οποία κρατιούνται.
2. Σχέση αποξένωσης
Το βασικό χαρακτηριστικό αυτής της σχέσης είναι το «μακριά». Υπάρχει το «εγώ» και το «εσύ». Σε αυτή την περίπτωση, το ζευγάρι στέκεται πλάτη με πλάτη. Δεν ακουμπάνε, άρα δε σχετίζονται. Δε βλέπει ο ένας τον άλλο και το αποτέλεσμα συνήθως είναι να νιώθουν και οι δύο μόνοι. Συχνά κρατάει κάποια απόσταση γιατί φοβάται να γύρει το κεφάλι του/της όταν το έχει ανάγκη. Βλέπεις, κάποτε η ανεξαρτησία «μου», είναι πιο σημαντική.
3. Σχέση Εξάρτησης
Το βασικό χαρακτηριστικό αυτής της σχέσης είναι το πολύ κοντά. Το χαρακτηριστικό της είναι η μέγιστη συντροφικότητα, αλλά καθόλου αυτονομία. Εάν αγκαλιαστείς σφιχτά με τον σύντροφο σου μπορεί στην αρχή να νιώσεις ζεστασιά, αλλά καθώς περνάει η ώρα θα σκάσεις και θα έχεις την ανάγκη να πάρεις αέρα! Παρασφίγγω τον σύντροφο μου, σημαίνει τον πνίγω. Συνήθως οι άνθρωποι που έχουν την ανάγκη της προσκόλλησης, επιζητούν μια επανορθωτική σχέση για παρελθόντες τραυματικές σχέσεις, π.χ. έλλειψη της μητρικής αγάπης. Ο σύντροφος όμως εάν δυσανασχετήσει, τότε απομακρύνομαι και ξαναζώ την σχέση με τη μητέρα, και είμαι δυστυχισμένος/νη.
4. Η σχέση της εξαρτημένης αποξένωσης
Το βασικό χαρακτηριστικό αυτής της σχέσης, είναι δύο άτομα επιφανειακά ανεξάρτητα, με μια αποξενωμένη σχέση, αλλά κατα βάθος ανίκανα να ζήσουν μόνα τους. Ο ένας βάζει τρικλοποδιά στον άλλο ή τον σφίγγει απο τον λαιμό, εμποδίζοντας και στις δύο περιπτώσεις την ανάπτυξη του ατόμου. Για να καταλήξουν τα άτομα σε μια τέτοια σχέση, θα έχουν δύο έντονους φόβους: Τον φόβο ότι ο άλλος θα τους ισοπεδώσει – και γι΄αυτό κρατούν τη μεταξύ τους απόσταση- και τον φόβο της εγκατάλειψης, που τους κρατάει κοντά. Στα ζευγάρια αυτά όταν ο ένας πλησιάζει, ο άλλος απομακρύνεται, ενώ οταν ο άλλος απομακρύνεται τότε ο άλλος τρέχει ξωπίσω του. Είναι αυτό που λέμε «μαζί δε κάνουνε και χώρια δε μπορούνε.» Τα δύο άτομα σέρνουν αυτή τη σχέση μέσα στα χρόνια με μια σειρά απο «χωρισμούς» και επανασυνδέσεις, κρατώντας σταθερή την απόσταση αποξένωσης, ενώ ταυτόχρονα είναι εξαρτημένοι ο ένας απο τον άλλο.
Για να ανθίσει η αγάπη χρειάζεται και φροντίδα, όπως κάθε λουλούδι. Χρειάζεται όμως και αυτονομία. Στην ίδια γλάστρα, δύο διαφορετικά λουλούδια δύσκολα αναπτύσσονται αρμονικά. Αυτό πρέπει να το έχεις πάντα κατά νου.
